Leven met pijn, kletsend het jaar door.
Een (redelijk) vast groepje forummers, dat pijn heeft door verschillende oorzaken, praat hier al enige tijd met elkaar over het wel en wee van het leven met pijn. Maar ook over andere dingen: wat we zoal doen, ons gezin en werk.
Iedereen is welkom om mee te praten. Sleutelwoorden zijn "niets moet" en "respect voor elkaar".
Nieuwe regel: Ga geen sorry zeggen voor je bericht, ga niet zeggen dat je klaagt. Klagen doen we geen van allen, wel even lekker van ons afschrijven.
Toevoeging verwijderd door moderator ivm in strijd met huisregels.
Lang verhaal en weet niet of ik het helemaal goed uitgelegd en overgebracht krijg zo. Maar ik hoop van wel.
En te streng voor mezelf : ja dat ben ik ook wel. Ik ben opgegroeid met het motto : niet zeuren, gewoon doorgaan. Dat is jaren mijn copingsstrategie geweest. Bij alle problemen in mijn leven, zowel fysiek als mentaal. Die strategie werkt nu niet meer. Mijn lijf gaat "out " , mijn hoofd wordt een grote mistige duizelige en pijnlijke brij. Dat loslaten en toegeven en zeggen,ik kan het niet, het lukt me niet en om hulp vragen terwijl jij altijd degene was die hulp gaf, is vreselijk moeilijk. De switch maken daarnaar en dus minder streng voor jezelf zijn is een proces. In mijn geval niet van weken of maanden , maar zelfs van jaren ben ik bang. Ik doe mijn best. Maar zoals er vaak tegen mij vroeger al gezegd is: soms is je best niet goed genoeg...
lientje69 schreef op 14-04-2026 om 16:22:
En te streng voor mezelf : ja dat ben ik ook wel. Ik ben opgegroeid met het motto : niet zeuren, gewoon doorgaan. Dat is jaren mijn copingsstrategie geweest. Bij alle problemen in mijn leven, zowel fysiek als mentaal. Die strategie werkt nu niet meer. Mijn lijf gaat "out " , mijn hoofd wordt een grote mistige duizelige en pijnlijke brij. Dat loslaten en toegeven en zeggen,ik kan het niet, het lukt me niet en om hulp vragen terwijl jij altijd degene was die hulp gaf, is vreselijk moeilijk. De switch maken daarnaar en dus minder streng voor jezelf zijn is een proces. In mijn geval niet van weken of maanden , maar zelfs van jaren ben ik bang. Ik doe mijn best. Maar zoals er vaak tegen mij vroeger al gezegd is: soms is je best niet goed genoeg...
Ja lieverd. ik hoop dat je jezelf leert gunnen dat je best doen écht wel genoeg is. 
lientje, je verhaal is heel duidelijk. Mensen om je heen willen vaak aangeven wat voor hen helpt (sorry, in die valkuil ben ik ook gestapt), vooral om jou te willen helpen want stel je voor dat je die optie hebt gemist.. maar dat wil niet zeggen dat jouw manier fout is.
Jij kiest je eigen pad samen met de hulpverleners om je heen en je kunt die keuzes alleen maken met de info die je nu weet. Je hulpverleners hebben het beste met je voor en zij geven ook het beste advies want zij kennen jou echt. Het is een weg met hobbels en telkens weer nieuwe afwegingen en dat is ook heel vervelend.
Je schrijft hier over je zorgen en frustraties en ik denk dat het menselijk is om je te willen helpen met allerlei tips, adviezen en helpende gedachten, terwijl je eigenlijk op zoek bent naar een knuffel en iemand die beaamt dat het gewoon ook een rotsituatie is. Daar zijn mensen, en zeker op zo'n forum, gewoon nog niet zo goed in. Hopelijk levert het schrijven hier jou wel wat op, dat je even je gedachten kwijt kunt.
Hou je vooral vast aan de mening van mensen die je hele situatie kennen en er verstand van hebben zoals je psycholoog, hopelijk hecht je daar meer waarde aan dan wat wij hier op het forum allemaal op je afvuren 😉
Spijker op zijn kop Miekje! 