Leven met pijn, kletsend het jaar door.
Een (redelijk) vast groepje forummers, dat pijn heeft door verschillende oorzaken, praat hier al enige tijd met elkaar over het wel en wee van het leven met pijn. Maar ook over andere dingen: wat we zoal doen, ons gezin en werk.
Iedereen is welkom om mee te praten. Sleutelwoorden zijn "niets moet" en "respect voor elkaar".
Nieuwe regel: Ga geen sorry zeggen voor je bericht, ga niet zeggen dat je klaagt. Klagen doen we geen van allen, wel even lekker van ons afschrijven.
Toevoeging verwijderd door moderator ivm in strijd met huisregels.
Vandaag had ik ondanks erge vermoeidheid best een productieve dag. Dat gaat zich waarschijnlijk vannacht of morgen nog wel wreken vrees ik. Maar soms heb je van dat soort dagen. En ik brn nog steeds erg slecht in mezelf afremmen.
Dit soort dagen geeft me echter wel weer wat ( waarschijnlijk valse ) hoop dat het me toch nog gaat lukken weer te werken. Ik ben in de afgelopen maanden echter al vaker tegen die muur cq valkuil aangelopen , dus probeer maar niet te blij te zijn. Valt zo tegen weer anders.
Verder heb ik nu alweer spierpijn van de fysio. Dat zal morgen nog wel wat erger zijn denk ik. 😉
lientje69 schreef op 16-06-2026 om 21:25:
Vandaag had ik ondanks erge vermoeidheid best een productieve dag. Dat gaat zich waarschijnlijk vannacht of morgen nog wel wreken vrees ik. Maar soms heb je van dat soort dagen. En ik brn nog steeds erg slecht in mezelf afremmen.
Dit soort dagen geeft me echter wel weer wat ( waarschijnlijk valse ) hoop dat het me toch nog gaat lukken weer te werken. Ik ben in de afgelopen maanden echter al vaker tegen die muur cq valkuil aangelopen , dus probeer maar niet te blij te zijn. Valt zo tegen weer anders.
Verder heb ik nu alweer spierpijn van de fysio. Dat zal morgen nog wel wat erger zijn denk ik. 😉
Vrij goede nacht gehad gek genoeg. Nu ff afwachten hoe mijn dag wordt. Ik wil straks een klein stukje gaan fietsen ter afwisseling en oefening.maar er wordt hier een fikse bui voorspeld. Dus even aankijken maar. Ik heb gisteren wel voor het eerst mijn was weer opgehangen buiten. Tot nu gebruikte ik alleen de droger. Wel met de wasmand op een kruk om energie te besparen. Hoefde ik niet steeds te bukken. 
Goedzo Lientje! Energie besparen waar kan is slim. Fijn dat er wat lukt, en dat werken is niet het belangrijkste he. Even in het moment genieten van iets kleins dat lukt mag best. 💪
Leatje schreef op 17-06-2026 om 11:20:
Goedzo Lientje! Energie besparen waar kan is slim. Fijn dat er wat lukt, en dat werken is niet het belangrijkste he. Even in het moment genieten van iets kleins dat lukt mag best. 💪
Mooie reactie
Lientje, ik zag je berichtje in het ‘raar’ topic, dat vakantie nu heel anders is omdat je niet meer voor een werkgever werkt en dus altijd ‘vrij’ bent. Maar je werkt hard voor je herstel, voor verbetering van je mogelijkheden. Als je op vakantie gaat, ben je toch eventjes uit je dagelijkse stramien, en welverdiend! En het helpt als het goed is ook met ontspannen en ook dat is goed voor je 🙂
Kaassoufflee schreef op 17-06-2026 om 12:19:
Lientje, ik zag je berichtje in het ‘raar’ topic, dat vakantie nu heel anders is omdat je niet meer voor een werkgever werkt en dus altijd ‘vrij’ bent. Maar je werkt hard voor je herstel, voor verbetering van je mogelijkheden. Als je op vakantie gaat, ben je toch eventjes uit je dagelijkse stramien, en welverdiend! En het helpt als het goed is ook met ontspannen en ook dat is goed voor je 🙂
Tot nu durf ik op vakantie gaan niet aan. Mijn energielevel en snelle overprikkeling maken waarschijnlijk dat dat geen succes gaat worden. En met mijn nu al sterk gedaalde inkomen en man die nu eindelijk weer aan het werk is als zzper, is het gewoon zonde geld dan. Het is wel een lange(re) termijn doel om in elk geval weer een paar dagen weg te kunnen. Daar krijg ik begeleiding van de ergo bij. Ik ben vanmorgen voor het eerst ergens een uurtje op visite geweest. Uitproberen. Viel nog niet helemaal mee... dus vakantie is voorlopig nog helemaal niet aan de orde.
Toch zie ik vooruitgang bij jou, Lientje! Het gaat niet hard (en jou niet hard genoeg), maar je maakt wel kleine stapjes. Niet alleen fysiek, maar ook mentaal. Je doelstellingen zijn realistisch en dat was eerder wel anders, met teleurstelling tot gevolg.
Hier krijg ik steeds meer last van mijn linkeroog. Het lijkt wel of, sinds ik weet dat ik staar heb, het zicht steeds slechter wordt. Ik sta op de wachtlijst, het gaat zeker 4 weken duren voor ik aan de beurt ben voor een operatie.
Picunia schreef op 17-06-2026 om 16:39:
Toch zie ik vooruitgang bij jou, Lientje! Het gaat niet hard (en jou niet hard genoeg), maar je maakt wel kleine stapjes. Niet alleen fysiek, maar ook mentaal. Je doelstellingen zijn realistisch en dat was eerder wel anders, met teleurstelling tot gevolg.
Hier krijg ik steeds meer last van mijn linkeroog. Het lijkt wel of, sinds ik weet dat ik staar heb, het zicht steeds slechter wordt. Ik sta op de wachtlijst, het gaat zeker 4 weken duren voor ik aan de beurt ben voor een operatie.
Oh wat rot Picunia , en ook best angstig en beperkend om steeds slechter te kunnen zien. Ik hoop dat je snel aan de beurt bent en het verbetering gaat geven.
Vooruitgang...tsja.. wat zal ik zeggen. Minimaal en héle kleine stapjes inderdaad. Zowel fysiek als mentaal qua belastbaarheid. Wel inderdaad realistischere doelen en ik ben milder en minder streng voor mezelf geworden. Acceptatie is het niet echt want het is nog steeds pittig en niet leuk. Maar ik probeer er iets beter mee om te gaan. De beperkingen zijn legio en de kans wordt na 8 maanden steeds groter dat ze ook blijvend zijn. Over 4 maanden zit ik al in de chronische fase. Dat blijft rot voelen. Dat de vooruitgang zó weinig is geweest.
picunia, waardeloos dat je zelf achteruitgang voelt. Ik hoop dat je snel een datum krijgt voor de operatie, ik kan me voorstellen dat 4 weken dan nog lang duurt voor je gevoel.
Gisteren véél te veel gedaan. Dat wreekt zich vandaag. En dan heb ik zwemmen gisteren uit voorzorg nog laten schieten. Vanmorgen vroeg geprobeerd een rondje te wandelen, ik kwam dit keer niet verder dan 700 meter. Kwam meerdere mensen uit het dorp tegen die belangstelling toonden en dat is ook weer inspanning voor mijn hoofd . Maar goed, belangstelling is altijd leuk. Nu dus maar weer op de bank. Het wordt heet vandaag. Heel misschien dat ik nog even in ons zwembad plons , om af te koelen. Echt zwemmen gaat niet, hij is 5 meter en met 4 kleine slagen ben je aan de overkant. Maar je koelt er wel goed van af.
Verder vandaag maar een rustdag. Hopelijk gaat het morgen dan weer een beetje. Zondag komen alle kinderen dus daar moet ik even op voor anticiperen.
Gisteren hier de kinderen gehad voor vaderdag en daarna de barbecue aan. Ging allemaal best goed en dan denk ik : ja! Ik kan toch beter worden. Spoiler : zwaar overprikkeld uiteraard. Vroeg mijn bed in . Niet kunnen slapen. Uiteindelijk w.el gelukt maar steeds wakker. Door vermoeidheid in de nacht nach gevallen toen ik eruit moest om te plassen. Nu zwaar hoofd, hoofdpijn , hondsmoe, hoge piep in mijn oren. Ik denk dat vandaag weer een rustige dag gaat worden dus.
Fijn dat je gisteren een goeie dag had, Lientje. Jammer dat je dan zo overprikkeld raakt. Ik denk dat veel van ons dit herkennen. Vaak volgt na een leuke dag of activiteit pijn of erge vermoeidheid. Soms kan je dat ervoor over hebben, maar in dit geval had je misschien wat eerder kunnen stoppen. Het grootste gedeelte had je al gehad en had je je terug kunnen trekken. Maar super dat het, ondanks de naweeën, toch is gelukt. Ik hoop dat de goeie dagen er vaker zullen zijn.
Picunia we zijn gestart om 1300 uur met een film ( thuis) die man graag met de kinderen wou zien. Die duurde best lang. Zo tegen 1600 uur hebben we de spullen naar buiten gebracht en rond half 5 stond de barbecue aan. Om 6 uur was iedereen weg en draaide de afwasmachine. Dus het was van 1-6 maar dat is inderdaad ook weer te lang qua prikkels. Het is best lastig om zo weinig te kunnen. Ik heb de gehele tijd bijna steeds gezeten maar mijn hoofd werd natuurlijk wel getriggerd. Voor dit alles had ik alleen maar pijn en fysiek kan ik wel handelen . Maar nu is het én mentaal én fysiek én ook nog eens geen energie hebben. Dat vind ik heel moeilijk. Je leven wordt zo beperkt op die manier. Was het al enigzins natuurlijk met de pijn maar er is nu zóveel meer bij gekomen. Dat ik af en toe niet weet wat ik met mijn dagen aan moet. Niet dat ik niks kan verzinnen om te doen. Maar vooral omdat ik zo weinig kán doen.
Ik mocht bij iemand in de familiegroep van duolingo en ben nu mijn Italiaans weer aan het bijspijkeren. Maar ik merk wel dat het best veel inspanning is en dat mijn hersens gewoon minder goed werken dan " vroeger " voor de hersenbloedingen.
Nu maar weer eens richting fysio. Ook erg vermoeiend. 😅 . Ik hou het best aardig vol dat halfuurtje ( is natuurlijk niet te vergelijken met wat ik vroeger kon maar fysio is best tevreden) maar daarna.... 