Leven met pijn, kletsend het jaar door.
Een (redelijk) vast groepje forummers, dat pijn heeft door verschillende oorzaken, praat hier al enige tijd met elkaar over het wel en wee van het leven met pijn. Maar ook over andere dingen: wat we zoal doen, ons gezin en werk.
Iedereen is welkom om mee te praten. Sleutelwoorden zijn "niets moet" en "respect voor elkaar".
Nieuwe regel: Ga geen sorry zeggen voor je bericht, ga niet zeggen dat je klaagt. Klagen doen we geen van allen, wel even lekker van ons afschrijven.
Toevoeging verwijderd door moderator ivm in strijd met huisregels.
Ja, dat is een goede vraag, Alcedo. Zijn al die gesprekken nog nodig nu vast staat dat je ziek uit dienst gaat?
Hoe naar ook, er is nu wel duidelijkheid. Je kunt je nu echt richten op herstel, zonder de ruis van het werk. Neem die tijd, Lientje.
Yesterday is history, tomorrow is a mysterie, today is a gift. That is why it is called the present. Hiermee wil ik zeggen, dat je niet weet hoe de toekomst eruit gaat zien. Je hebt alleen vandaag. Neem het stap voor stap en probeer de toekomst los te laten. Je gaat zien waar het schip strandt, maar nu is het nog niet zover. Richt je op je herstel!
Ambra schreef op 12-02-2026 om 21:19:
[..]
Wat een akelig besef Lientje, dat het echt niet gaat lukken om voor die tijd te reïntegreren. Moet je nu nog steeds zo vaak op gesprek of mag dat minder vaak?
Nu over 4 weken weer.
Picunia schreef op 12-02-2026 om 23:25:
Ja, dat is een goede vraag, Alcedo. Zijn al die gesprekken nog nodig nu vast staat dat je ziek uit dienst gaat?
Hoe naar ook, er is nu wel duidelijkheid. Je kunt je nu echt richten op herstel, zonder de ruis van het werk. Neem die tijd, Lientje.
Yesterday is history, tomorrow is a mysterie, today is a gift. That is why it is called the present. Hiermee wil ik zeggen, dat je niet weet hoe de toekomst eruit gaat zien. Je hebt alleen vandaag. Neem het stap voor stap en probeer de toekomst los te laten. Je gaat zien waar het schip strandt, maar nu is het nog niet zover. Richt je op je herstel!
Ik heb het er heel erg moeilijk mee. Was zo trots op wat ik na al die jaren struggelen bereikt had. Ben gewoon mijn doel kwijt en voel me totaal overbodig en nutteloos. Ik kan momenteel niets voor wie dan ook betekenen. Ben voornamelijk een last voor iedereen want iedereen moet dingen voor mij doen en zich aanpassen naar me. Voel me er zo vreselijk rot onder. Ben sinds gisterenmiddag alleen maar aan het huilen. 
lientje69 schreef op 12-02-2026 om 08:40:
Slechte nacht gehad met veel pijn. Heb gisteren ietsje verder gelopen. Het ging best goed. Té goed naar nu bleek. Kan dus ( nog steeds ) niet. Vandaag weer op gesprek op werk. Ik loop er moeilijk van. Dat is misschien weer een pluspunt . Kan ze zien dat ondanks dat je weinig van de buitenkant aan me ziet, ik echt niks fake.
Hoe hebben jullie dat met onzichtbaar letsel? Ik ben altijd bang dat ze zeggen dat mijn klachten nep zijn of dat ik niet WIL werken. Terwijl ik zó graag zou willen dat alles weer " normaal " was. Ik vrees echter dat dat nooit meer zo gaat worden. 3 x een CVA is wel de nekslag voor mijn lijf. Of 2x keer als je de dubbele als één telt. Na mijn eerste kon ik geen 40 uur meer werken. En nu.... ik heb geen idee of het ooit nog gaat lukken. Vind dat erg moeilijk.
Je letsel is misschien onzichtbaar, je medisch dossier is dat niet. Je hebt nu heel aantoonbaar wat je mankeert en hoe het gaat.
Klein kinkje in de laatste reisvoorbereidingen: ik heb longontsteking. Meteen antibiotica gekregen gelukkig en nu maar duimen dat het maandag goed genoeg gaat om te vertrekken. Ik baal echt zo gigantisch.
Alcedo schreef op 13-02-2026 om 09:17:
Klein kinkje in de laatste reisvoorbereidingen: ik heb longontsteking. Meteen antibiotica gekregen gelukkig en nu maar duimen dat het maandag goed genoeg gaat om te vertrekken. Ik baal echt zo gigantisch.
Dat is nog kort dag Alcedo. Heel veel sterkte ermee. 
och nee alcedo....wat een tegenvaller...voel je je erg ziek? Ik hoop dat de kuur snel zal aanslaan.
Lientje..je bent niet nutteloos, wat naar dat je je zo voelt 
Dat herinner ik me ook van toen ik volledig was afgekeurd, alsof je wordt afgedankt. Ik heb veel gehuild, toen de verzekeringsarts mij dit telefonisch meldde. En later nog een keer toen ik de brief van het UWV kreeg met de bevestiging. Daar stond het zwart op wit.
Ik was toen nog heel ziek en moest me dan ook vooral drukmaken om mijn herstel. Dat heeft toen nog een paar jaar geduurd.
Inmiddels ben ik in zoverre hersteld, dat ik vrijwilligerswerk kan doen, waar ik veel voldoening uit haal. De financiële kant van de zaak is afgedicht met een WIA-uitkering.
Deze hele ego-post is bedoeld om je te laten zien, dat het niet het einde van de wereld is, als je echt niet meer kunt werken. Al voelt dat nu niet zo. En je mag nog steeds trots zijn op wat je hebt bereikt na je hersenbloeding. Die veerkracht en doorzettingsvermogen gaan je nu ook helpen. Het is natuurlijk ook nog helemaal niet gezegd, dat je nooit meer zou kunnen werken. Het is allemaal nog zo kort geleden. Er komt vast nog verder herstel. Maar daar moet je de tijd voor nemen. Ziek uit dienst betekent dat het UWV je een ziektewetuitkering gaat betalen. Dus je raakt niet onmiddellijk aan de bedelstaf.
Dit allemaal gezegd hebbend: ik heb verschrikkelijk met je te doen. Het is zo verdrietig. Laat de tranen maar lopen en focus morgen of overmorgen of volgende week weer op je herstel. Sterkte, Lientje.
Alcedo, wat ben je toch een pechvogel. Longontsteking vlak voordat je een reis gaat maken!
Ik hoop dat de medicatie aanslaat en je je maandag goed genoeg voelt om van de reis te genieten.
Bedankt Lientje, Leatje en Picunia!
hopelijk slaat de antibiotica snel aan alcedo!
Broodjebrie schreef op 13-02-2026 om 19:54:
hopelijk slaat de antibiotica snel aan alcedo!
Thanks 
Alcedo, ben je weer wat opgeknapt? Ik hoop dat je je morgen goed genoeg voelt om af te reizen. Ik wens je een prachtige reis met genoeg rustmomenten, zodat je er echt van kunt genieten!
Ik duim ook even mee voor opgeknapt zijn en dan goed kunnen genieten van je reis, Alcedo.