Brouilleren met je kind?
Ik maak een zeer moeilijke periode door. 10 jaar geleden ben ik gescheiden. Mijn 2 zoons bleven bij mijn ex wonen. Ik kocht in die tijd bewust een huis vlakbij hun school, zodat zij mij regelmatig konden bezoeken. Mijn jongste zoon deed dat ook regelmatig. Het was altijd gezellig en ik had het gevoel dat we het ondanks de situatie goed hadden.
4 jaar later kreeg ik op kerstavond van mijn jongste zoon een bericht dat wij samen in therapie moesten en dat hij mij anders nooit meer hoefde te zien. Dit kwam als een donderslag bij heldere hemel. Ik had het gevoel dat we het in de vier jaar daarvoor goed hadden samen, maar blijkbaar was dat niet het geval. Ik had inmiddels een nieuwe vriendin die psycholoog is. Ik vroeg haar of zij geen goede behandelaars kenden die gespecialiseerd waren in de ouder kind relatie en zij stelde 5 therapeuten voor. Die heb ik toen aan mijn jongste zoon voorgesteld.
Alle therapeuten waren voor hem niet goed. Ik heb hem toen gezegd dat hij wellicht het gevoel had dat we de boel probeerden te manipuleren (wat niet het geval was) en dat hij dan zelf maar een therapeut moest voorstellen. Maar hij kwam niet met een voorstel. Een half jaar daarna had hij nog niemand voorgesteld. Ik heb hem toen gezegd dat hij niet zo'n zwaar probleem op de agenda kon zetten en er dan niets mee kon doen. Maar hij zei dat hij het te druk had en dat eigenlijk alles wel weer goed was. Ik heb hem toen gezegd dat ik het lastig vond weer vertrouwen in onze relatie te ontwikkelen. En dat hij dan niet 5 jaar later weer zou moeten melden dat het niet goed was. We gingen verder, gingen vaak uit eten en bezochten veel concerten en het was altijd gezellig.
5 jaar later is hij weer ontploft. Hij beschuldigt mij ervan dat ik niet zorgzaam ben, altijd voor mijn eigen belang ga, niet in de relatie ga staan, transactionele ben en een zeer slechte vader ben. Dat komt erg hard aan omdat ik de afgelopen 5 jaar erg mijn best heb gedaan om het goed te doen en wederom het gevoel had dat het goed ging en dat we op de goede weg waren.
Ik ben ook heel erg boos geworden. Goede vrienden en vriendinnen die gezien hebben hoe ik met hem omga begrijpen er niks van en herkenden zich helemaal niet in deze beschuldigingen. Ik ben zo boos dat ik er zelfs al aan denk de relatie met hem te verbreken. We hebben ruim een maand radiostilte gehad en eigenlijk blijft mijn gevoel dat het beter is om te breken.
Goede vrienden en fijn therapeute zeggen dat ik dat niet moet doen en dat het geen optie is, maar ik blijf toch volharden dat dit de beste optie lijkt. Ik heb in heel mijn leven vrij veel pech gehad en ook mijn vrouw heeft als gevolg veel pech en is ernstig gehandicapt geraakt. Ik verlang dan ook in de laatste 20 jaar van ons leven (we zijn allebei 60) naar een fijn en rustig bestaan met haar waarin e nog kunnen genieten van het leven. Weer 5 jaar in mijn zoon investeren om weer de deksel op mijn neus te krijgen voelt als iets waar ik moedeloos van word en ik heb eigenlijk geen vertrouwen meer dat het nog goed komt.
Mijn jongste zoon spreekt ook namens mijn oudste zoon (ADD) die eigenlijk niet communiceert. ik heb geprobeerd met hem in contact te komen wat hij zelf ervan vind en ik wil de relatie met hem niet kwijt. Maar dat dreigt wel te gaan gebeuren omdat de jongste het voortouw neemt den de oudste niet met mij wil praten.
Veel mensen zeggen dat het er niet om gaat wie er gelijk moet krijgen en dat ik als ouder de wijste moet zijn en met hem contact moet maken moet luisteren naar iets wat er blijkbaar zit. Maar ik heb geen zin op boetedoening op beschuldigingen die voor 80% niet kloppen ook niet als ik het vraag aan mensen die mij door en door kennen en zien hoe ik de afgelopen 10 jaar met hen ben omgegaan. Ik wil wellicht nog wel verkennen wat zij dan van mij als ouder verwachten waar ik niet aan voldaan heb. Maar eigenlijk heeft mijn jongste mij zoveel pijn gedaan dat het niet meer hoeft. Sommige mensen vinden dat kinderachtig van me maar ook vele andere goede vrienden snappen het wel
Als je hier informatie over zoekt vind je vrijwel niets. Het gaat allemaal over kinderen die het vertrouwen in hun ouders opzeggen en niet andersom. Dat lijkt een taboe te zijn. Deels begrijp ik dat, maar ik ben nu 2x zo onbeschoft en zonder enig respect geschoffeerd dat ik er toch over denk dat wel te doen. Ik ben zelf nog wel in therapie bij een therapeut, maar mijn standpunt lijkt niet te wijzigen, ook al brengt zij goede overwegingen in.
Ik ben benieuwd of andere ouders dit ook hebben meegemaakt en overwogen hebben met hun kind te breken en wat zij uiteindelijk hebben besloten. Ik maak graag van uw wijsheid gebruik. Het is hoe dan ook een zeer pijnlijke en verdrietige situatie
ik lees nergens terug wat het de moeite waard maakt om in contact te blijven. Heb je al wel eens met hem/hen besproken om het contact op een zeer laag pitje te zetten? Ik kan me voorstellen dat dat voor jullie beide een enorme opluchting kan zijn.
Harrynd schreef op 15-08-2026 om 14:54:
Dag Stardust (en anderen), ik ben al in therapie hiervoor. Heb in de afgelopen jaren juist heel erg veel empathie getoond en meegeleefd. Ik kan me wel voorstellen dat ik nu wat verhard ben omdat er alleen maar zeer negatief op mij gereageerd wordt. ik vind het moeilijk om daarmee om te gaan en vraag misschien inderdaad wat begrip voor ouders die na 10 jaar intensieve zorg (tijdens het huwelijk) en 10 jaar zeer veel investeren in de relatie met mijn zoons alleen maar zware beschuldigingen krijgen. Dat doet inderdaad pijn (ik ben ook maar een mens). Heeft niet te maken met dat ik niet kan incasseren want dat heb ik de afgelopen 30 jaar zeer veel gedaan. Misschien ben ik in de afgelopen maanden te veel doorgeslagen in mijn boosheid en klinkt dit vooral door. Daarmee snap ik jullie heftige reacties wel. Misschien zoek ik wel te veel steun bij anderen. Alle zaken die mensen mij adviseren heb ik geprobeerd en gedaan, maar toch blijft de toon alleen maar negatief. Er zijn wat dat betreft inderdaad grenzen aan wat ik kan hebben
In therapie gaan met je kind kan wederzijds wat opleveren, misschien is dat nog een helpende gedachte. Hij lijkt behoefte te hebben aan erkenning dat het allemaal niet zo is gegaan als hij had gewild als kind. En jij lijkt behoefte te hebben aan erkenning dat je alles hebt gedaan wat (in elk geval voor jouw gevoel en misschien ook echt) in jouw macht lag als vader.
Door met begeleiding met elkaar te praten kom je van elkaar te weten hoe de ander het beleefd heeft, wat beweegredenen waren, etc. Dus niet alleen verwijten heen en weer te gooien, maar ook echt in te voelen in die ander. Door te snappen wat hij doormaakte, zal het dan wellicht ook lukken om erkenning aan hem te geven. En ontstaat er bij hem mogelijk ook ruimte om naar jouw verhaal te luisteren. En wie weet om daar ook enige erkenning te geven.
Het lijkt me voor alle partijen juist helend.
Mijn moeder heeft jaren geleden ook met mijn zus gebroken, het kostte haar teveel energie (was chronisch ziek) en ze deden elkaar heel veel pijn in het contact. Uiteindelijk is dat nog redelijk goed gekomen na een paar jaar maar het is nooit meer zo geworden als voorheen.
Ik vind dat je als ouder zeker wel het recht hebt om je contact te verbreken. Want ook jij bent een mens met gevoel. En je kiest je ouders en kinderen niet uit, dat is iets wat je overkomt. Dus je kunt ook niet van te voren inschatten of je wel of niet met een van de kinderen of ouders door 1 deur kunt.
Ook vind ik dat je je zoon mag herinneren aan zijn actie om een therapeut te zoeken. Oke, een week is wellicht wat snel, zeker omdat het nu vakantie is. Maar zoon is ook volwassen en mag zo behandeld worden. Dus als er vanuit zijn kant een actie openstaat welke hij niet uitvoert mag hij daar best een herinnering voor krijgen.
Bij veel berichten die jij in dit topic schrijft , lees ik bijzondere dingen. Twee kleine puntje (kan er wel 10 noemen maar tijdgebrek)
Jij hebt een huis dicht bij moeder gekocht, zodat je kinderen langs kunnen komen. Jongste doet dat regelmatig.
Jij zorgde voor je moeder: je ging regelmatig bij je moeder langs. Precies wat je zoon ook deed dus. Wat je van hem verwachtte deed hij dus keurig netjes. Maar toch voel jij je degene die zich opofferde door dicht bij te gaan wonen, oh oh oh wat goed van je!
Oh, en je oudste (ADD) communiceert niet. Wat wil je met dat (ADD) zeggen? Is het daardoor een mislukkeling? (Want tja... ADD, dan krijg je dit soort slechte dingen hè!)
ik krijg het gevoel dat je dingen zeeeer slecht aanvoelt en alles op theorie doet ipv op gevoel.
Je weet dat ADD erfelijk kan zijn en dat het veel voorkomt in combinatie met ASS?
Diezijnvanmij schreef op 15-08-2026 om 21:52:
ik lees nergens terug wat het de moeite waard maakt om in contact te blijven. Heb je al wel eens met hem/hen besproken om het contact op een zeer laag pitje te zetten? Ik kan me voorstellen dat dat voor jullie beide een enorme opluchting kan zijn.
Niet? Ik wel, namelijk een zoon die zijn vader emotioneel nodig heeft.
ToetieToover schreef op 16-08-2026 om 08:35:
[..]
Niet? Ik wel, namelijk een zoon die zijn vader emotioneel nodig heeft.
Maar die zoon wijst toch ook elke vorm van handreiking van zijn vader af? Als ik het zo lees in de openingspost heeft zijn zoon dus aangeboden naar een therapeut te gaan maar wijst vervolgens af als vader met suggesties komt? (Nogmaals ik ga nu af op de openingspost) Natuurlijk ligt de verantwoordelijkheid bij ouder, maar als een kind volwassen wordt, ook bij het kind op een gegevens moment!
Muurbloem1985 schreef op 16-08-2026 om 12:06:
[..]
Maar die zoon wijst toch ook elke vorm van handreiking van zijn vader af? Als ik het zo lees in de openingspost heeft zijn zoon dus aangeboden naar een therapeut te gaan maar wijst vervolgens af als vader met suggesties komt? (Nogmaals ik ga nu af op de openingspost) Natuurlijk ligt de verantwoordelijkheid bij ouder, maar als een kind volwassen wordt, ook bij het kind op een gegevens moment!
Dit is geen gelijkwaardige relatie, dit is een ouder-kind relatie. Mijn bescheiden mening is dat de ouder altijd degene is die de eerste stap moet zetten. Degene die de maand radiostilte kan doorbreken met een aardig bericht. Degene die moet leren dat kinderen volwassen worden en tóch een enorme emotionele afhankelijkheid hebben in de relatie. Als de relatie je lief is als ouder, is het goed om je daarvan bewust te zijn. In een ouder-kind relatie is een ‘gevende/zorgzame’ rol voor de ouder weggelegd.
ToetieToover schreef op 16-08-2026 om 12:22:
[..]
Dit is geen gelijkwaardige relatie, dit is een ouder-kind relatie. Mijn bescheiden mening is dat de ouder altijd degene is die de eerste stap moet zetten. Degene die de maand radiostilte kan doorbreken met een aardig bericht. Degene die moet leren dat kinderen volwassen worden en tóch een enorme emotionele afhankelijkheid hebben in de relatie. Als de relatie je lief is als ouder, is het goed om je daarvan bewust te zijn. In een ouder-kind relatie is een ‘gevende/zorgzame’ rol voor de ouder weggelegd.
Toch heb ik vaak gehoord dat kinderen om onduidelijke reden de relatie met hun ouder verbreken, terwijl die ouder echt niet weet waarom het kind het contact heeft verbroken, dan is het inderdaad geen gelijkwaardige relatie nee, mijn mening is dat ook een kind zeker op latere leeftijd verantwoordelijk is voor de band met zijn/ haar ouders(s)
Muurbloem1985 schreef op 16-08-2026 om 12:55:
[..]
Toch heb ik vaak gehoord dat kinderen om onduidelijke reden de relatie met hun ouder verbreken, terwijl die ouder echt niet weet waarom het kind het contact heeft verbroken, dan is het inderdaad geen gelijkwaardige relatie nee, mijn mening is dat ook een kind zeker op latere leeftijd verantwoordelijk is voor de band met zijn/ haar ouders(s)
Als je als ouder niet weet waarom het contact is verbroken, is er daarvoor al iets misgelopen. Of je luistert niet goed. Want kinderen geven het wel degelijk aan. Zo ook de zoon van TO. Alleen is TO het er niet mee eens en dan zie je inderdaad nog wel eens dat ouders beweren dat ze geen idee hebben waarom de relatie verstoord is. Daar kun je het kind niet verantwoordelijk voor stellen.
Muurbloem1985 schreef op 16-08-2026 om 12:55:
[..]
Toch heb ik vaak gehoord dat kinderen om onduidelijke reden de relatie met hun ouder verbreken, terwijl die ouder echt niet weet waarom het kind het contact heeft verbroken, dan is het inderdaad geen gelijkwaardige relatie nee, mijn mening is dat ook een kind zeker op latere leeftijd verantwoordelijk is voor de band met zijn/ haar ouders(s)
Om voor de ouder onduidelijke redenen… Ik wed dat als je het die kinderen vraagt, ze een heel helder antwoord kunnen geven. Zie ook mijn eerdere post met de beschrijving van hoe mijn moeder vindt dat ze het gedaan heeft als ouder en daarnaast mijn ervaring als kind. Mijn moeder begrijpt ook niet waar ik het over heb als ik zeg dat ik therapie nodig had (en veel) om weer mentaal gezond te worden. Inzicht in je eigen handelen/gedrag en de bereidheid om te accepteren dat je misschien de plank (flink) mis hebt geslagen is cruciaal om de band met je kinderen goed te houden. Of te maken.
Natuurlijk zal het vaak niet de bedoeling van die ouders zijn, hebben ze ook maar gewoon hun best gedaan. Maar dan nog… Hoe je kind het ervaren heeft is leidend. Pas als je bereid bent daarnaar te luisteren, en je excuses aan te bieden voor de dingen niet niet goed zijn gegaan, kan je kind helen. En daarna, maar dus pas daarna, kun je wellicht aan je kind uitleggen wat je bedoeling was, of wat jouw eigen trauma is dat je in de weg heeft gezeten. En dan kun je tot elkaar komen.
En vaak duurt het tot een kind zelf kinderen heeft voordat er daadwerkelijk begrip komt. Hier ging het wat anders, ik begreep toen ik eenmaal zelf kinderen had al helemaal niet hoe mijn moeder zich zo had kunnen gedragen. Ik kon pas een begin maken met mezelf helen toen een therapeut me vroeg of ik dacht dat mijn moeder ooit zelfinzicht zou krijgen, of dat ze ooit excuses aan zou bieden. Dat heb ik haar nog nooit horen doen, tegen niemand, dus nee, dat dacht ik niet. Pas toen kon ik die behoefte om haar te confronteren, om excuses te krijgen, loslaten. Dat kwam ons contact zeer ten goede. Ik kan het nu beperken tot koetjes en kalfjes. Laat haar negativiteit van me afglijden. Ze is wie ze is en ze is toch mijn moeder. Maar ik ben nu 56, op mijn 22e kon ik dat echt nog niet.
Harrynd, ik ben nog benieuwd in welk opzicht je zoon zich onrespectvol naar heeft gedragen. Is dat bij voorbeeld vooral het feit dat hij jullie relatie niet zo goed vindt, als jij hem vond? Of dat hij een ernstig probleem aankaart en dan toch te weinig doet om een therapeut te vinden? Of heeft hij een bepaalde woordkeus gebruikt die jou geraakt heeft? Of nog iets anders?
Jonagold schreef op 16-08-2026 om 13:07:
[..]
Om voor de ouder onduidelijke redenen… Ik wed dat als je het die kinderen vraagt, ze een heel helder antwoord kunnen geven. Zie ook mijn eerdere post met de beschrijving van hoe mijn moeder vindt dat ze het gedaan heeft als ouder en daarnaast mijn ervaring als kind. Mijn moeder begrijpt ook niet waar ik het over heb als ik zeg dat ik therapie nodig had (en veel) om weer mentaal gezond te worden. Inzicht in je eigen handelen/gedrag en de bereidheid om te accepteren dat je misschien de plank (flink) mis hebt geslagen is cruciaal om de band met je kinderen goed te houden. Of te maken.
Natuurlijk zal het vaak niet de bedoeling van die ouders zijn, hebben ze ook maar gewoon hun best gedaan. Maar dan nog… Hoe je kind het ervaren heeft is leidend. Pas als je bereid bent daarnaar te luisteren, en je excuses aan te bieden voor de dingen niet niet goed zijn gegaan, kan je kind helen. En daarna, maar dus pas daarna, kun je wellicht aan je kind uitleggen wat je bedoeling was, of wat jouw eigen trauma is dat je in de weg heeft gezeten. En dan kun je tot elkaar komen.
En vaak duurt het tot een kind zelf kinderen heeft voordat er daadwerkelijk begrip komt. Hier ging het wat anders, ik begreep toen ik eenmaal zelf kinderen had al helemaal niet hoe mijn moeder zich zo had kunnen gedragen. Ik kon pas een begin maken met mezelf helen toen een therapeut me vroeg of ik dacht dat mijn moeder ooit zelfinzicht zou krijgen, of dat ze ooit excuses aan zou bieden. Dat heb ik haar nog nooit horen doen, tegen niemand, dus nee, dat dacht ik niet. Pas toen kon ik die behoefte om haar te confronteren, om excuses te krijgen, loslaten. Dat kwam ons contact zeer ten goede. Ik kan het nu beperken tot koetjes en kalfjes. Laat haar negativiteit van me afglijden. Ze is wie ze is en ze is toch mijn moeder. Maar ik ben nu 56, op mijn 22e kon ik dat echt nog niet.
Dat dus. Hier was het zo dat er sprake was van verslaving bij de één en psychiatrische problematiek bij de ander. Als enig kind heb ik veel te maken gehad met agressie en onveiligheid die ik niet met een broer of zus kon delen. Ik stond alleen voor de chaos die ontstond. En alsnog is er vanuit hen weinig begrip over het feit dat ik contact heb verbroken. Ik heb dat moeten doen om zodoende mijzelf en mijn eigen gezin op nummer 1 te kunnen plaatsen. Dit proces kwam op gang toen ik zelf moeder werd. Toen pas realiseerde ik mij hoe ruk mijn jeugd was geweest en dat ik dat mijn kind NOOIT EN TE NIMMER zou willen aandoen.