Betere ouder zijn dan je eigen ouders

Groentetuin schreef op 03-08-2026 om 15:48:

[..]

Ik zeg toch ook niet dat iedereen gaat scheiden.

Maar dat ik het idee heb dat het in sommige families meer voorkomt, en dat dat misschien ook met voorbeelden te maken heeft.

Geen idee. Dat het in sommige families meer voorkomt kan ook komen omdat zij het voorbeeld hebben gehad dat je een keuze hebt; je hoeft niet in een niet werkende relatie/ huwelijk te blijven. Mijn man komt uit een familie waar scheiden niet voorkomt, want dat hoort niet volgens de kerk. Gevolg: de meesten zijn al jaren diep ongelukkig met elkaar wat voor de kinderen ook geen goed voorbeeld is. Gingerman ging wel scheiden en was meteen het zwarte schaap van de familie. Het ligt eraan hoe je het vertaald denk ik.

Wat is ‘beter’ ? 
Als ik 30 jaar geleden geweten had wat ik nu weet, zijn er best dingen die ik anders had willen doen… En ik lijk meer op m’n moeder dan ik vroeger van plan was Dat overkomt meer mensen.

Hoofdzaak is dat kinderen zich gezien voelen, en veilig, en dat ze ervaren dat hun ouders te vertrouwen zijn. Dat ze niet perfect zijn en het durven zeggen als ze de plank mis slaan.

De omstandigheden veranderen met de jaren. Ieder heeft te dealen eigen karakter, ook als het de verschillen tussen kinderen betreft.  En niet elke levensfase gaat je als ouder even soepel af. Ziek, moe, overwerkt, relatieproblemen, financiële tegenslag, gedoe in de straat, mantelzorg. Lang niet alles is maakbaar. 

Neem jezelf niet té serieus. En je kind ook niet.
Beetje humor, beetje flexibiliteit, weten te relativeren. En durf zonodig assistentie te vragen aan mensen om je heen. 

Miepjecody schreef op 03-08-2026 om 15:34:

[..]

Absolute onzin!

Wij komen beide uit gebroken gezin en zijn al 36 jaar bij elkaar

Is absoluut geen onzin, zoek maar eens naar de onderzoeken/cijfers. En nee, dit betekent niet dat iedereen zal scheiden, maar dat de geschiedenis zich wel vaker herhaald.

Zie je bijv ook vaak bij tienerzwangerschappen….

Max88 schreef op 03-08-2026 om 15:21:

Achteraf is een koe in de kont kijken. Wellicht op andere gebieden krijg je later dezelfde verwijten. Het gaat er niet om wie het beter of anders doet; het is geen wedstrijd, je hoeft de ander niet neer te trappen om er zel beter uit te komen. Niemand krijgt een gebruiksaanwijzing, inzichten veranderen en iedereen neemt zin of haar eigen opvoeding mee in de volgende; of het nu is om het anders of hetzelfde te doen.

Dat is ook zo! Mijn ouders interesseerden zich niets in mijn schoolwerk pas toen ik een zware onvoldoende voor topo stond en de docent aan de bel trok moest ik gaan leren. Gevolg was dat ik een uur werd opgesloten in een kamertje en daar moest gaan zitten leren. Dat werkte voor mij niet om wist niet hoe ik moest leren. Mijn ouders gingen een weekje weg en ik logeerde bij opa en oma, elke avond gingen ze met mij zitten leren, voor die toets haalde ik een 9,5 de toetsen erna ook mooie cijfers want ik had geleerd hoe ik het moest leren. 

Daarom vind ik het belangrijk wel aandacht te hebben voor mijn zoon zijn school. En hij klaagt dat ik er dus teveel aandacht voor heb omdat ik hem dagelijks vraag of hij nog veel huiswerk heeft en of hij hulp nodig heeft. 

Bij ons was het onderdeel " beter doen dan onze ouders " vooral; bewust nadenken over het krijgen van kinderen, wat willen we en wat past bij ons. En als we kinderen krijgen dan gaan we er ook echt voor.
Mijn schoonouders kregen een groot gezin omdat het volgens de kerk zo hoorde terwijl mijn schoonvader niet van kinderen hield en mijn schoonmoeder een groot gezin niet aan kon. Mijn ouders waren niet gelovig maar kregen mij omdat het zo " hoorde" in die tijd en zij geen uitzondering wilde zijn maar waren er beiden niet geschikt voor door persoonlijkheidsproblematiek. Het enige wat ze " leuk" aan mij vonden was dat ze een gratis dienstknechtje in huis hadden. Wat dat betreft hebben Gingerman en ik beiden het voorbeeld meegekregen hoe we het zelf absoluut niet wilde doen met onze kinderen.

Ik denk dat je veel gelukkiger wordt door die hele strijd meer los te laten. Vroeger is nu eenmaal anders dan nu. Jouw moeder kreeg vroeger van alle kanten hele andere informatie over hoe je kinderen opvoedt. En jij krijgt weer de waarden en normen van jouw tijd mee; de tijd waarin we leven.
Het een is niet perse goed of slecht: overal zitten voor en na-delen aan. Tegenwoordig worden de wensen van kinderen veel meer gerespecteerd. Dat kan ook te ver gaan: kinderen krijgen soms mee dat zij het belangrijkste van het hele universum zijn en leren weinig over empathie voor anderen. 
Probeer er afstand van te nemen, ga niet in discussie, accepteer dat jij in jouw tijd en je moeder in haar tijd deze klus voor de kiezen kreeg.

Decembermamma schreef op 03-08-2026 om 15:17:

Ikzelf probeer het wel beter te doen maar merk ook dat ik daarmee in andere valkuilen val.

Ik werd thuis altijd een soort van ingezet als huishoudelijke hulp, alle ff dit en ff dat bij elkaar was aan het eind van de week een heel groot deel van het huishouden. De afwas was standaard mijn zus en mijn werk, de strijk was mijn werk wat "dat kon" mijn zus niet, net zoals dat zij na 1 keer dweilen ook niet meer hoefde te dweilen dat kon ik er ook wel bij doen, elke week werd er 2 keer gevraagd of ik ff wilde stofzuigen en elke woensdag werd er gevraagd of ik ff wilde stoffen. Zo nu en dat mocht ik ramen lappen. En dan hebben we op de badkamer, wc en was na het huishouden wel rond. De badkamer en wc zal best een klusje geweest zijn, de was deed ma in de machine en aan de lijn of in de droger, het opvouwen en strijken was mijn werk.
Gevolg was dus dat ik vond dat mijn kind niets hoefde in huis, en dat is tot in groep 8 zo gebleven en sinds hij naar de middelbare is vraag ik klusjes. Hoewel hij wel al vanaf zijn 2e zelf zijn eigen kamer opruimde en vanaf zijn 6e hem zelf schoonhield. Nu vraag ik hem regelmatig even de vuilnisbakken te legen en de zakken naar de ondergrondse te brengen, even te helpen met de afwas of even een keer te stofzuigen, daarnaast helpt hij me wekelijks met het koken.

Daarnaast vind ik het belangrijk dat hij leuke momenten met mij heeft, ik bedenk uitstapjes en dat kan veel geld kosten maar ook kosteloos zijn zoals het lenen van iemand zijn kayak en een stuk kayakken tot een treinreis naar een grote stad om daar lekker rond te lopen. Ik weet nog heel goed dat mijn moeder zelf eigenlijk zelden wat met ons ondernam maar mijn naarste herinnering is dat we om de beurt een week gingen logeren in de zomervakantie. Ik ging naar een tante waar ik het heel gezellig heb gehad, en mijn zus ging naar een andere tante waar ze het ook heel gezellig heeft gehad, allemaal goed en aardig maar mijn goede herinnering aan die week verdween toen mijn zus vroeg "en wat voor leuks heb jij met pap en mam gedaan in het toen ik logeren was?" ik keek haar vragend aan en zei, niets hoezo? Toen verder ze dat zij uit eten was geweest en een andere dag met mijn moeder naar de film. Dus ik liep naar mijn moeder toe en vroeg waarom wij in mijn week alleen thuis niets leuks hadden gedaan, toen was het antwoord "oh het geld was op" en ook toen besefte ik al en heb ik het uitgesproken dat ik het echt heel gemeen vond dat ze met mijn zus 2 dingen heeft gedaan die geld kostten en leuk waren maar niet bedacht dat ze ook nog een andere dochter had waar ze wat leuks mee kon doen en dat ze wellicht dit had kunnen verdelen.

Ik zie nu wel deja vu met vroeger, hoe ze haar kleinkinderen behandeld en hoe ze ons behandelde. Ik heb laatst besloten voorlopig even een pauze met haar te nemen aangezien ze mijn zoon beloofde wat af te spreken maar dit op het laatste annuleerde "omdat het zo warm zou worden" en ze een week later mij vertelde dat ze uit zou gaan met de familie van haar vriend en ze zo baalde dat het niet door ging, en dat op een dag waar de voorspellingen nog warmer waren dan de dag dat ze af zou spreken met mijn zoon. Overigens had mijn zoon zelfs gezegd "maar dan gaan we toch niet een dagje weg, dan kom ik gewoon langs spelletjes doen" maar ook dat vond mijn moeder niet wenselijk.

Je moeder komt er narcistisch over en je zus is het " gouden kind". En wat zei je moeder toen je haar aansprak?

Pippeltje schreef op 03-08-2026 om 16:23:

Ik denk dat je veel gelukkiger wordt door die hele strijd meer los te laten. Vroeger is nu eenmaal anders dan nu. Jouw moeder kreeg vroeger van alle kanten hele andere informatie over hoe je kinderen opvoedt. En jij krijgt weer de waarden en normen van jouw tijd mee; de tijd waarin we leven.
Het een is niet perse goed of slecht: overal zitten voor en na-delen aan. Tegenwoordig worden de wensen van kinderen veel meer gerespecteerd. Dat kan ook te ver gaan: kinderen krijgen soms mee dat zij het belangrijkste van het hele universum zijn en leren weinig over empathie voor anderen.
Probeer er afstand van te nemen, ga niet in discussie, accepteer dat jij in jouw tijd en je moeder in haar tijd deze klus voor de kiezen kreeg.

Ik denk niet dat het over de tijd van waarin we leefden te maken heeft, het heeft puur te maken met een hele duidelijke persoonlijkheidsstoornis die ze heeft. En ja daar heb ik schade van ondervonden daar merkt mijn zoon ook voldoende van. Gelukkig kan ik er wel met hem over praten, en wijs ik hem erop dat als ik me inderdaad te veel druk maak over zijn school dat hij me erop moet wijzen. En hij wijst me er ook op dat als hij ziet dat ik iets doe waarvan ik eerder heb gevraagd of hij het wilde doen dat ik hem nog een keer had moeten herinneren het te doen, want hij zegt zelf ook "ik doe bijna niets dus als je me iets vraag moet je het me ook echt laten doen". 

Ik hoop dat ik het net zo goed doe als mijn moeder ♥️ en dat ze van hun vader iets meer betrokkenheid ervaren dan ik van mijn vader. (Komt gewoon door hoe mijn vader is, dus ik neem hem zeker niets kwalijk, maar als kind schaamde ik mij wel voor hem. Als volwassene heb ik begrip voor hem. En het zorgt er wel voor dat achteraf er wat te lachen is ).

Vrijevlinder schreef op 03-08-2026 om 16:37:

Ik zie het als een soort evolutie. De fouten die je ouders maakten, hoop je zelf niet meer te maken. En mensen doen het op dat gebied vaak anders, en hellen dan over naar de andere kant. Terwijl een middenweg misschien beter zou zijn geweest.

Overigens zie ik blinde vlekken bij veel mensen. De vriendin die altijd achtergesteld werd, zou dat nooit bij haar kinderen. En is op sommigen punten daarin aardig doorgeschoten juist de andere kant op. En bij andere zaken maakt ook zij onderscheid, waarbij ik dan zie dat het ene kind veel meer aandacht krijgt dan de andere. Zonder dat ze het doorheeft.

Haha dat is grappig, mijn moeder heeft 2 kleinkinderen bij mijn zus en 1 kleinkind bij mij. Laatst vertelde ze op een verjaardag dat de 2 kleinkinderen van mijn zus daar waren en toen zag ze zoiets leuks in de winkel voor kleinkind 1 dat ze dat gekocht heeft, en toen moest ze wel voor kleinkind 2 ook wat kopen want ja als de één wat krijgt krijgt de ander ook iets. Een dag later was mijn zoon ook daar die heeft niets gekregen, maar die hoorde later wel dit verhaal, gelukkig hebben wij onze zoon opgevoed met dat als 1 iemand iets krijgt de ander niet per se ook iets hoeft te krijgen maar hij beseft net zoals ons heel goed dat de kleinkinderen van mijn zus behoorlijk wat krijgen van mijn moeder. Daar vindt hij wat van maar hij weet dat hij niets tekort komt en mijn schoonfamilie compenseert het prima, en nee dat is niet in geld of spullen.

Ik heb geen kinderen maar al had ik ze wel, dan was er nog geen concurrentiestrijd. Ik zou het in grote lijnen namelijk precies zo doen als mijn moeder. Niet te streng, maar heel duidelijk en altijd consequent.

Ik verdenk de ouders van tegenwoordig er weleens van dat ze er meer mee bezig zijn of ze wel lief gevonden worden, dan dat ze nadenken over wat ze een kind bij moeten brengen. Als je het goed doet loopt het vanzelf, en vinden ze je ook nog hartstikke lief als je een keer nee zegt.

Ik geloof niet in betere ouders omdat iedere situatie zo'n samenspel van onkenbare factoren is en iedere ouder 'fouten' maakt. Mijn moeder had de diagnose  narcisme mijn vader avoidant autisme, ik was enig kind. Er was veel ontkenning van een authentiek zelf bij alledrie. Daardoor heb ik erg kunnen leren wie ik wel wil zijn maar ook als reactie mijn moederschap opgevat als 'die kinderen moeten vooral zichzelf kunnen zijn'. Maar dat was natuurlijk ook een behoefte van mijn eigen innerlijke kind die ik op hen projecteerde. En ik was erg perfectionistisch daarin, wellicht ook niet goed en ik heb zeker fouten gemaakt. Opvoeden is zoiets moeilijks en ingewikkelds dat het niet anders kan dan dat je fouten maak. Je stijl is weer een reactie op die van je ouders maar ieder heeft haar/zijn eigen focus die anders is. Je doet je stinkende best en wat je fout doet daar mogen kinderen van leren. Zo heb ik ook naar mijn ouders gekeken. Ja veel dingen waren 'raar' en ' fout' maar ik kan niet zien welke factoren hen hebben gemaakt tot wie ze waren dus hoezo past mij een oordeel?