Betere ouder zijn dan je eigen ouders
Mijn moeder heeft wel eens gezegd dat ze wilde dat mijn kind net zo moeilijk was als ik, zodat ik kon ervaren wat zij (mijn moeder) voelde toen zij mij moest opvoeden. Mijn dochter heeft best een paar trekken die ikzelf ook had, maar naar mijn mening ga ik er beter mee om. Als mijn dochter iets niet lust geef ik haar gewoon een broodje terwijl mijn moeder mij dwong aan tafel te zitten totdat het op was. Of als ik een dutje op de bank doe, hoeft mijn dochter niet stil te zijn. Het is overdag dus ik verwacht dan geen stilte, terwijl mijn moeder dan uit haar slof zou springen als ze iets hoorde om 16:00. In dat opzicht vind ik mijzelf wel een betere ouder dan mijn moeder. Mijn moeder heeft er vaak wel commentaar op. Dan zegt ze vaak dat jij dat toelaat of iest in die trant.
Hebben andere ook haast een concurentiestrijd met hun eigen ouders als het over opvoeden gaat?
De band met mijn ouders is niet zo best en als ze, als we elkaar zien, ook nog met commentaar zouden komen over mijn opvoedstijl, dan zou dat niet erg helpen, geloof ik 🫣
Ik hoop zelf vooral dat ik het beter doe dan mijn ouders qua geen verschil maken tussen mijn kinderen en niet 1 van de 2 voortrek. Mijn ouders liggen veel meer op 1 lijn met mijn zusje en in de praktijk kwam het er daardoor op neer dat we altijd de dingen deden die zij leuk vonden en ik niet etc.
Mijn moeder leeft niet meer, dus ik ervaar geen 'concurrentiestrijd' met haar. Wel heb ik compleet andere ideeen over wat goed ouderschap is, en probeer ik de moeder te zijn die ik zelf graag had gehad. Ik zou me daar op focussen ipv de strijd aan te gaan met je moeder, ik vind dat een beetje leeg klinken eerlijkgezegd.
Och ik weet niet of "niet opeten wat je niet lust" je een betere moeder maakt.
Misschien heb, of krijg jij wel andere dingen waarvan jouw dochter later zegt: Dat zal ik nooit doen met mijn kinderen. Iedereen rommelt maar wat aan, in de hoop het goed te doen. Jouw moeder ook
Ik heb regelmatig tegen mijn ouders gezegd, dat zij hun kans gehad hebben en dat ik mijn kids naar mijn inzicht en naar de huidige maatstaven opvoedde (samen met mijn partner). Ik heb ook niet de beste opvoeding genoten en daar hebben we het ook wel eens over gehad, maar daar namen mijn ouders niet echt verantwoording voor. Mijn moeder was vooral erg jaloers over dat ik een goede relatie met partner en kids heb. Mijn advies is om uit de strijd te blijven en als je commentaar krijgt een mantra te bedenken wat bij je past.
Ik denk dat iedereen die een kind krijgt het anders wel doen dan de eigen ouders. Nee probeert het goede te behouden en zoekt iets nieuws voor de dingen die minder goed waren in je eigen jeugd.
De opvoeding van jouw kind wordt sowieso anders dan je eigen opvoeding, omdat je geen kind krijgt met je eigen broer en je partner neemt ook dingen mee uit zijn opvoeding die hij wil behouden en dingen die hij anders wil doen.
Ik heb het nooit gezien als dat ik het beter moest doen als mijn ouders. Zij hebben opgevoed met de kennis en mogelijkheden van hun tijd. Mijn opa's en oma's hebben opgevoed met de kennis en mogelijkheden van die tijd. Ik heb ook opgevoed met de kennis en mogelijkheden van mijn tijd.
De opa's en oma's van mijn kinderen hebben in de opvoeding van mijn kinderen en verschillende rol gehad. Mijn ouders konden meebewegen naar het nu en hebben, voor zover nodig, onze normen en waarden voortgezet. Ouders van mijn man konden niet meebewegen naar het nu, bleven vasthouden aan antieke normen en waarden en corrigeerden onze kinderen op hun manier en dat viel niet goed bij ons.
Om alles wat niet goed gaan boos zijn werkte niet. Schoonouders waren daar niet op aan te spreken.
Nehalennia schreef op 03-08-2026 om 10:22:
Mijn moeder leeft niet meer, dus ik ervaar geen 'concurrentiestrijd' met haar. Wel heb ik compleet andere ideeen over wat goed ouderschap is, en probeer ik de moeder te zijn die ik zelf graag had gehad. Ik zou me daar op focussen ipv de strijd aan te gaan met je moeder, ik vind dat een beetje leeg klinken eerlijkgezegd.
Eens.
Ik las laatst ergens dat ouders vaak keuzes maken op basis van 'het anders doen dan de eigen ouders'. En dat je daarmee nog steeds je ouders laat bepalen wat jij doet en waarom.
Ik probeer dus geen concurrentiestrijd aan te gaan en bruikbare inzichten van nu toe te passen. 'De moeder zijn die je zelf graag had gehad' vind ik ook mooi.
Jij bent geworden die je bent door je opvoeding. Dus om nu te zeggen dat je ouders het niet goed gedaan hebben vind ik eigenlijk best stom. En wat betreft opvoeding van je eigen kinderen: je doet wat je kunt met de kennis die je hrbt. En hoopt maar dat het goed uitpakt.
lientje69 schreef op 03-08-2026 om 11:10:
Jij bent geworden die je bent door je opvoeding.
Mede door je opvoeding, maar niet alleen maar daardoor.
lientje69 schreef op 03-08-2026 om 11:10:
Jij bent geworden die je bent door je opvoeding. Dus om nu te zeggen dat je ouders het niet goed gedaan hebben vind ik eigenlijk best stom. En wat betreft opvoeding van je eigen kinderen: je doet wat je kunt met de kennis die je hrbt. En hoopt maar dat het goed uitpakt.
Ik ben blij met de persoon die ik ben maar zie toch wel echt gebreken die met een andere opvoedingsstijl verholpen konden worden. Vooral het respecteren van gezag en jezelf zo klein mogelijk maken zodat je geen aandacht trekt heb ik veel last van gehad. Ik geef mijn dochter ook vaak mee dat ze gewoon in discussie kan gaan met volwassenen en niet alles maar gewoon moet slikken en sorry moet zeggen en maar doen alsof het haar fout was.
Nehalennia schreef op 03-08-2026 om 10:22:
Mijn moeder leeft niet meer, dus ik ervaar geen 'concurrentiestrijd' met haar. Wel heb ik compleet andere ideeen over wat goed ouderschap is, en probeer ik de moeder te zijn die ik zelf graag had gehad. Ik zou me daar op focussen ipv de strijd aan te gaan met je moeder, ik vind dat een beetje leeg klinken eerlijkgezegd.
De concurentiestrijd komt vooral van mijn moeders kant. Zij zegt dan dat zij het anders (lees beter) zou kunnen en dan raakt ze geirriteerd als mijn manier voor mijn dochter toch werkt.
lientje69 schreef op 03-08-2026 om 11:10:
Jij bent geworden die je bent door je opvoeding. Dus om nu te zeggen dat je ouders het niet goed gedaan hebben vind ik eigenlijk best stom. En wat betreft opvoeding van je eigen kinderen: je doet wat je kunt met de kennis die je hrbt. En hoopt maar dat het goed uitpakt.
Je bent geworden wie je nu bent door je opvoeding, dat is waar. Helaas moeten sommigen terugkijkend erkennen dat ze door die opvoeding niet (volledig) tot bloei zijn gekomen of eigenschappen hebben moeten wegstopppen, omdat ouders bepaald gedrag of karaktertrekken niet konden handelen. Of erger nog: Je gaat gedrag ontwikkelen dat past in het ideale plaatje van de ouder maar is niet goed voor jezelf.
Bij mijn man in het gezin was puberen, afzetten tegen de ouders, streng verboden. Iedere poging daartoe werd met grote drama's en straffen de kop in gedrukt. Mijn man en zijn zus schelen 2 jaar, zodat ze (mannen puberen iets later dan vrouwen) precies tegelijkertijd pubergedrag gingen vertonen. Mijn man was de drama's en straffen snel zat en is zich gaan gedragen zoals zijn ouders wensten en is ook nog voor het karretje gespannen om zijn zus in toom te houden. Zus ging wel door met pubergedrag. Als 15 jarige jongen hoor je niet te zorgen dat je zusje op tijd thuis is en niet stiekem met vriendjes in het park zit te roken.
Helaas moesten man en zijn zus toch echt wel zeggen dat hun ouders het niet goed gedaan hebben. In de voorbeelden die zij toentertijd hadden, de familie, was dat de manier om om te gaan met puberteit en pubergedrag. In die tijd en met de voorbeelden die er waren hebben die ouders hun best gedaan maar voor mijn man en zijn zus was het beter geweest als ze puberteit anders hadden aangepakt.
Schoonzusje leerde op de lerarenopleiding al dat die manier van met pubers omgaan niet oké was. Mijn man heeft het pas geleerd toen onze kinderen voorzichtig mild pubergedrag begonnen te vertonen. Thuis konden we het redelijk goed handelen, in het bijzijn van zijn ouders neigde hij er toch wel naar om naar hun voorbeeld te handelen en dat botste dan behoorlijk met de pubers en met mij.
Mijn moeder zei ooit: Als ouders wil je niet dezelfde fouten maken als je eigen ouders. Dat lukt je vaak ook. Maar je maakt wel weer je eigen fouten.
Mijn moeder kon op gezette tijden niet goed voor ons zorgen. Dat was geen onwil, maar onmacht en dat heb ik me altijd voor ogen kunnen houden, daarom hoefde ik haar niets te verwijten. Denk dat ik het wel anders heb gedaan, maar ongetwijfeld zullen er dingen zijn waarvan mijn kinderen het later weer heel anders willen doen 
Ik denk dat iedere generatie zijn eigen uitdagingen heeft in opvoeden. Kijkend naar je eigen opvoeding zie je altijd dingen die "beter" (ik zeg liever anders) hadden gemoeten.
Mijn ouders zijn een product van de jaren 40/50, ik ben een product van de jaren 70/80 en mijn kinderen zijn van net na de eeuwwisseling en als ik eerlijk terugkijk zijn er nu al dingen die ik nooit had moeten doen toen ze zo klein waren.
Mijn kinderen waren volgens de groeicurves altijd onder de lijnen van gezond gewicht, net als ikzelf en mijn man ook trouwens. Als kind moest ik bepaalde dingen eten om toe te nemen in gewicht en dat lukte niet dus nog meer aanbevelingen die niet werkten.
Voor mijn eigen kinderen toch ook aan tafel gezeten en maar dwingen dat die extra boterham op moest. Met als gevolg dat ik 1 kind heb met aversie tegen heel veel dingen die ze als kind moest proberen.
ik zal straks reageren,
Maar euh een dutje op dd bank???
Miepjecody schreef op 03-08-2026 om 12:41:
ik zal straks reageren,
Maar euh een dutje op dd bank???
Dat is toch niet zo schokkend. Even een uurtje mijn ogen dichtdoen.