Betere ouder zijn dan je eigen ouders
Mijn moeder heeft wel eens gezegd dat ze wilde dat mijn kind net zo moeilijk was als ik, zodat ik kon ervaren wat zij (mijn moeder) voelde toen zij mij moest opvoeden. Mijn dochter heeft best een paar trekken die ikzelf ook had, maar naar mijn mening ga ik er beter mee om. Als mijn dochter iets niet lust geef ik haar gewoon een broodje terwijl mijn moeder mij dwong aan tafel te zitten totdat het op was. Of als ik een dutje op de bank doe, hoeft mijn dochter niet stil te zijn. Het is overdag dus ik verwacht dan geen stilte, terwijl mijn moeder dan uit haar slof zou springen als ze iets hoorde om 16:00. In dat opzicht vind ik mijzelf wel een betere ouder dan mijn moeder. Mijn moeder heeft er vaak wel commentaar op. Dan zegt ze vaak dat jij dat toelaat of iest in die trant.
Hebben andere ook haast een concurentiestrijd met hun eigen ouders als het over opvoeden gaat?
Inderdaad.. Je denkt dat je het " beter " doet dan jouw ouders maar je maakt weer andere fouten. En jouw kinderen zeggen later exact hetzelfde waarschijnlijk.
lientje69 schreef op 03-08-2026 om 11:10:
Jij bent geworden die je bent door je opvoeding. Dus om nu te zeggen dat je ouders het niet goed gedaan hebben vind ik eigenlijk best stom. En wat betreft opvoeding van je eigen kinderen: je doet wat je kunt met de kennis die je hrbt. En hoopt maar dat het goed uitpakt.
Nou dat mag ik zeker wel zeggen. Mijn vader was er nooit, ging vreemd, misbruikte me. Nee niet goed opgevoed
Mijn moeder projecteerde haar onzekerheid op mij dat neem ik haar niet kwalijk en we waren na de scheiding close totdat ze vorig jaar overleed
Maar geworden wie ik nu ben heb ik echt zelf gedaan. Door werk en vrienden de moed gevat om mezelf te veranderen van een onzeker muisje tot een voldoende assertieve volwassene met veel vrienden
maar meer on topic
Ik heb mijn best gedaan met de opvoeding, maar het is ook gewoon een andere tijd, dingen gaan anders.
Mijn moeder heeft zeker haar best gedaan dat ze altijd lief was en we deden leuke dingen
Van mijn nu volwassen kinderen hoor ik terug dat ze een fijne jeugd hadden. Heel fijn want ik vond het best moeilijk.
FruitMoeder schreef op 03-08-2026 om 12:45:
[..]
Dat is toch niet zo schokkend. Even een uurtje mijn ogen dichtdoen.
Ik ken het niet. Dus zie er geen nut in 😀
Ik ken het vooral niet met kleine kinderen 
Maar misschien zijn haar kinderen al ouder.
Ik lees hier wel eens op het forum, of in boeken met nieuwe inzichten hoe je kan omgaan met pubers, of met "terrible two's", dat ik denk, wie weet had dat beter gewerkt dan onze aanpak. Maar de tijd is niet terug te draaien. Ik vind mijn kinderen mooi opgedroogd, maar welk aandeel de opvoeding daarin heeft bijgedragen, school of vrienden, dat weet ik niet.
Beter dan mijn ouders? Geen idee.
Het lijkt me heel normaal om sommige dingen anders te doen dan je ouders. Zeker als je daar zelf niet tevreden over was. Mijn ouders hebben ook geregeld commentaar. Inmiddels kan ik dat redelijk naast me neerleggen. Natuurlijk maken wij ook fouten en botst het soms met dochter. Maar we herstellen dat ook weer, of althans, dat proberen we.
Een dutje op de bank doen vind ik niet per se gek, maar hoezo ziet je moeder dat?
Ik zou dat zelf niet doen als er visite is.
Je kunt jezelf ook een standaardzin aanleren; jij hebt me opgevoed op jouw manier, wij voeden op op onze manier. En dat dan gewoon blijven herhalen tot in den treure.
Elke tijd heeft ook eigen uitdagingen en mogelijkheden. Het is handig als mensen zich dat realiseren. En dat de jeugd van hun ouders ook gevormd heeft hoe ze opgevoed zijn en wat belangrijk is in het leven.
FruitMoeder schreef op 03-08-2026 om 12:45:
[..]
Dat is toch niet zo schokkend. Even een uurtje mijn ogen dichtdoen.
nee hoor, helemaal niet schokkend (hoewel ik het meestal beperk tot 20 minuten). Ik doe het ook regelmatig op dagen dat ik migraine heb. Mijn moeder had daarbij als regel 'ik wil niet in actie hoeven komen'. Ik hoefde dus niet heel stil te zijn, maar ik mocht bv geen ruzie maken. De werkwijze van jouw moeder (doodstil moeten zijn) heerste bij mijn vriendin. Ik vond dat altijd heel onplezierig.
Zelf hanteer ik dus de werkwijze van mijn moeder (met als aanvulling dat ze ook niet met deksels mochten slaan - dat was voor mij met migraine TE erg)
Mijn jeugd had heel nare aspecten en ook veel fijne. Ik doe heel veel dingen anders dan mijn ouders dat deden. Simpelweg omdat ik anders ben en/of andere overtuigingen heb of andere mogelijkheden. Mijn doel is heel bewust om het niet compleet anders te doen want als dat mijn doel zou zijn bleef ik focussen op de verkeerde dingen in het verleden en handelen op basis van trauma. Ik doe dus wel dingen anders, maar niet omdat dat om die reden moet. Ik kan ook heel goed dingen zien en benoemen die wel goed gingen, hoe shit sommige andere dingen ook waren. Voor mij is dat een kwestie van helen.
Ieder kind heeft zijn eigen trauma door zijn of haar opvoeding. Ik gun het mijn viertal dat ze later voelen dat ze het fijn hadden en zichzelf waren en zich gezien voelden. Dat streef ik wel na. Maar ik ben niet foutloos en mijn man ook niet. Er zullen ongetwijfeld dingen beter kunnen. Ik hoop dat ik erop aan te spreken ben en we long term een fijne relatie houden. Dat is mijn hoofddoel in combinatie met kinderen een fijne stabiele basis meegeven.
Mijn moeder leeft niet meer en ik ben lang boos op haar geweest. Ik ben ook lang verdrietig geweest en nu ben ik al heel lang gewoon mezelf en doet het er allemaal niet meer zo toe. Ik ben en ik leef en ik heb doe mijn best. Mijn vader leeft nog wel. Sinds het overlijden van mijn moeder hebben mijn vader en ik een band gekregen. Dat is fijn. Ik zie nu dat ik bepaalde eigenschappen heb, die ik in mezelf waardeer, die hij ook heeft. Ik heb die dus blijkbaar toch niet van de melkman .. 🤣😅
Alias1 schreef op 03-08-2026 om 13:18:
[..]
nee hoor, helemaal niet schokkend (hoewel ik het meestal beperk tot 20 minuten). Ik doe het ook regelmatig op dagen dat ik migraine heb. Mijn moeder had daarbij als regel 'ik wil niet in actie hoeven komen'. Ik hoefde dus niet heel stil te zijn, maar ik mocht bv geen ruzie maken. De werkwijze van jouw moeder (doodstil moeten zijn) heerste bij mijn vriendin. Ik vond dat altijd heel onplezierig.
Zelf hanteer ik dus de werkwijze van mijn moeder (met als aanvulling dat ze ook niet met deksels mochten slaan - dat was voor mij met migraine TE erg)
Ik weet nog dat mijn moeder op de bank sliep in de middag en dan mocht ik zowat niet beneden komen. Dus dat wil ik niet aan mijn dochter meegeven. De 'ik wil niet in actie hoeven komen'' vind ik wel een mooie. Mijn dochter mag wel gewoon tv kijken als ik even mijn ogen dicht doe. Ik verwacht in de middag toch geen stilte en het is wel rustgevend dat geruis op de achtergrond.
lientje69 schreef op 03-08-2026 om 11:10:
Jij bent geworden die je bent door je opvoeding. Dus om nu te zeggen dat je ouders het niet goed gedaan hebben vind ik eigenlijk best stom. En wat betreft opvoeding van je eigen kinderen: je doet wat je kunt met de kennis die je hrbt. En hoopt maar dat het goed uitpakt.
Waarom Lientje? Ik ben trots op wie ik ben geworden 'ondanks' en 'dankzij' mijn ouders, maar ik vind wel echt dat ze sommige dingen niet goed hebben gedaan. Ook niet iedere ouder 'doet zijn best' ben ik bang, al zeggen mensen dat wel vaak.
nlies schreef op 03-08-2026 om 10:39:
Och ik weet niet of "niet opeten wat je niet lust" je een betere moeder maakt.
Misschien heb, of krijg jij wel andere dingen waarvan jouw dochter later zegt: Dat zal ik nooit doen met mijn kinderen. Iedereen rommelt maar wat aan, in de hoop het goed te doen. Jouw moeder ook
Er is wel een verschil tussen aanrommelen en de makkelijkste weg kiezen waarmee je je kinderen mee schaadt. Dat laatste heb ik meegekregen. Bijvoorbeeld sorry zeggen ook al had je niks fout gedaan. Dat ik maar het conflict moest oplossen ook al had ik het niet veroorzaakt/het slachtoffer was. Ooit moest ik zelfs een keer sorry zeggen tegen een pestkop uit mijn klas omdat mijn moeder haar moeder niet op haar tenen wilde trappen. Dat noem ik niet aanrommelen maar de makkelijkste weg zoeken.
Van zoiets zou ik nooit een strijd maken, zelfs niet als mijn ouder mij daarin zou uitdagen. Ik doe wat ik denk dat goed is, dat deden zij immers vroeger ook.
Heb wel heel erg last gehad van het oudste zijn. Ik moest al mijn vrijheden bevechten waarna ze voor de jongere zussen/broers gewoon waren. En, en dat men ik ze echt kwalijk, had ik vaak een jonger broertje of zusje op sleeptouw. Iets wat ik wel kon of wilde of durfde en de jongere niet een die moest dan met mij mee. Zelfs in het volwassen leven deed ik dat nog, want zo gewend. Zorgen dat de ander zich ook vermaakte ook als dat ten koste ging van mijn eigen lol. Ik moest eerst vijftig worden voor ik dat van me af kon schudden.
Mijn kinderen dus heel bewust nooit met elkaar op pad gestuurd.
Hoe mijn moeder was voor haar kleinkinderen, mijn kinderen, had ik haar graag zelf als moeder gehad.
voor ze overleed hebben we hier gesprekken over gehad en ze heeft toen ook wel gezegd dat ze spijt had van best wat dingen in mijn opvoeding. Ze wilde het zo graag goed doen dat het een keurslijf was. Voor ons allebei eigenlijk. Naar mijn kinderen toe kon ze het beter loslaten en zien dat het zo ook kon. Het heeft mij heel erg geholpen om er milder naar te kijken.
Ik voed mijn kinderen echt wel heel anders op. Heb het er ook regelmatig met ze over, zeker toen ze jonger waren en er meer ‘op te voeden’ was. We hebben een goede band en ze zeggen blij te zijn met hoe het bij ons thuis was en is.
Ik heb nooit de behoefte gevoeld een betere ouder te zijn dan mijn ouders, ze hebben het naar mijn mening prima gedaan. Natuurlijk was er wel eens iets, ik was echt niet zo makkelijk in de puberteit, maar ik kan me beslist geen dingen herinneren waarvan ik denk: zo wil(de) ik het absoluut niet zelf doen als ouder.