Machteloos, kind doet totaal eigen ding
Goedemiddag,
Het is niet zo dat ik nu de oplossing of advies wil maar ook gewoon even mijn verhaal kwijt. Ik ga het kort en krachtig proberen te houden.
Situatie is dat ouders gescheiden zijn en 2 kids (17 en 19) week op, week af bij vader of moeder zijn. Helaas zijn de opvattingen over opvoeding op beide adressen verschillend en het is ook lastig om hierover op één lijn te zitten.
Kind van 19 is depressief, ligt voornamelijk in bed op de telefoon te kijken, komt alleen naar beneden om eten te halen of verplicht even mee te eten en verdwijnt weer naar boven (helaas weinig sociale contacten). Heeft weinig motivatie, inzet of überhaupt zin in het leven of een doel in het leven. Gaat vanaf nieuwe schooljaar maar een halve dag naar school en geeft aan niet zoveel zin te hebben in werken en zeker niet langer dan 4 uur per week, sporten ook geen optie en geeft aan dat ze altijd moe is maar slaapt elke dag tot 11.00/12.00 uur.
Als ouder probeer ik het positief te benaderen maar er zijn wel kaders binnen het huishouden waar iedereen zich aan moet houden zoals je eigen rommel (lees borden) opruimen, inzet tonen op school en daarnaast minimaal 2x 4 uur werken per week voor structuur en ritme en daarnaast ook voor het sociale stuk.
Daar is deze puber (19 jaar) het totaal niet mee eens, wil zelf bepalen hoe het leven wordt ingedeeld en wat ze doet echter ga ik niet op mijn tenen lopen in mijn eigen huis waar ik fulltime voor werk en probeer de kids een goed leven te geven maar het is geen hotel waar geen verantwoordelijkheden of regels gelden.
Ik begin er helemaal klaar mee te raken want dit gesprek voer ik nu al heel lang en heb met alles meegedacht en hulp aangeboden. Gaat ook al jaren naar psycholoog om te kijken hoe verder in het leven maar helaas geen verandering zichtbaar.
Afgelopen week weer aangegeven dat de maat vol is en dat er kaders in het huishouden zijn en dat jezelf daar aankan houden en hebt te accepteren.
Gevolg koffers gepakt en vertrekken naar andere ouder want daar gelden die regels niet en kan er zelf bepaald worden wat te doen.
Dit geeft een heel naar gevoel want probeer haar te helpen om uit de visuele cirkel te komen, op te voeden voor het volwassen leven wat straks gaat komen en te laten in zien dat het leven geen lalalala-land is waar je niets hoeft te doen en alles maar aan komt waaien.
Niet bij stilgestaan maar excuus. Ik ben daar ook onterecht vanuit gegaan.
Verder maakt het niet echt uit voor wat ik schreef. Of TO nu moeder of vader is: Het kan zwaar zijn voor een kind om steeds heen en weer te moeten. Je kunt er voor kiezen dat kind voorlopig bij één ouder blijft, mits die ouder een zekere structuur biedt.
'Verder bestaat een echte behandeling uit doelen en activaties en structuur. Niet uit doelloos in bed liggen en tot niets komen.' Volgens mij is dat ook precies waar TO aan wil werken. Uit het beginbericht: 'er zijn wel kaders binnen het huishouden waar iedereen zich aan moet houden zoals je eigen rommel (lees borden) opruimen, inzet tonen op school en daarnaast minimaal 2x 4 uur werken per week voor structuur en ritme en daarnaast ook voor het sociale stuk.'
Dat kind naar de andere ouder is gegaan baart TO zorgen, omdat daar blijkbaar een andere opvatting is over opvoeding. Het lijkt te suggereren dat kind daar rustig in bed kan blijven liggen, maar dat is een inkleuring mijnerzijds.
Overigens zou zo'n langdurige depressie eerder bij huisarts/psychiater thuis horen dan bij een psycholoog.
Ja we weten idd niets over de andere ouder. Het kan ook zijn dat die ook strakke regels heeft maar wel andere. En dat het moeilijk is voor kind om steeds te schakelen.
Ik leer bij mijn therapie bijv om vaste etenstijden te hebben. Ik merk dat ik meer energie heb als ik op een vaste tijd eet. Stel nou dat de ene ouder luncht om 12.30 en de andere ouder zegt 'pak maar een broodje als je trek hebt' dan kan dat al lastig zijn. Tijdens een depressie denk je: Dan moet ik helemaal naar de keuken lopen, een bord pakken, brood smeren, alles opeten en ook nog het bord opruimen... laat maar ik heb geen honger.
tsjor schreef op 09-09-2026 om 09:10:
'Verder bestaat een echte behandeling uit doelen en activaties en structuur. Niet uit doelloos in bed liggen en tot niets komen.' Volgens mij is dat ook precies waar TO aan wil werken. Uit het beginbericht: 'er zijn wel kaders binnen het huishouden waar iedereen zich aan moet houden zoals je eigen rommel (lees borden) opruimen, inzet tonen op school en daarnaast minimaal 2x 4 uur werken per week voor structuur en ritme en daarnaast ook voor het sociale stuk.'
Dat kind naar de andere ouder is gegaan baart TO zorgen, omdat daar blijkbaar een andere opvatting is over opvoeding. Het lijkt te suggereren dat kind daar rustig in bed kan blijven liggen, maar dat is een inkleuring mijnerzijds.
Overigens zou zo'n langdurige depressie eerder bij huisarts/psychiater thuis horen dan bij een psycholoog.
Dat laatste ben ik met je eens maar het kan zomaar zijn dat er überhaupt geen diagnose is.
Van heel dicht bij meegemaakt 10 jaar begeleiding inclusief 2 opnames waarvan 1 na een suicide poging, huisbezoeken 2 verschillende psychiaters kwam er uiteindelijk 1 nieuwe regieverpleegkundige die zei: ik zie helemaal geen diagnose ergens staan of überhaupt het uitvoeren van diagnostisch onderzoek.
Inmiddels is die diagnose er nu bijna 10 jaar en gaat het inderdaad beter want nu past de behandeling.
Het kan ook zomaar zijn dat kind niet verder komt omdat ze adviezen niet opvolgt. En niet actief aan haar behandeling werkt. In de GGZ is eigen inzet en motivatie essentieel. Je bent zelf je eigen instrument onder begeleiding van een psycholoog (en in dit geval had hier inderdaad een psychiater betrokken moeten worden of zijn). En werkt een behandeling niet dan moet je verder kijken wat wel mogelijk zou kunnen zijn. Er zou een plan moeten zijn met doelen en evaluaties. In naast gesprekken heb je nog zoveel meer vormen van therapie, alleen of in een groep, medicatie of zelfs opnames. Er kan genoeg maar zonder inzet komt niemand er. Ze reiken je zaken aan. Ze lossen niet jouw depressie voor jou op. En het is zeker geen wondermiddel.
Dweedledee schreef op 08-09-2026 om 19:01:
[..]
Dysthyme depressie bestaat gewoon hoor.
Deze dame staat al lang onder behandeling van professionals. Ik neem aan dat zij heus wel weten wat ze doen. Ik denk niet dat het aan ons is om een diagnose in twijfel te trekken. Al helemaal niet in een topic van een ouder die de klachten van kind al niet serieus neemt en het empathisch vermogen van een hunebed heeft.
Er zijn meerdere mensen die verkeerd gediagnosticeerd worden en het zijn allemaal proffesionals die mogen diagnosticeren.
Zo vaak meegemaakt in mijn werk en op persoonlijk vlak dat ik nergens meer van op kijk.
Dames, wat een bak aan aannames. En dat allemaal op basis van één openingspost.
Kimdekim schreef op 09-09-2026 om 07:12:
Ik vind dat er door sommigen wel hard gereageerd wordt naar moeder. Hoe kan iemand nou zeggen: je hebt haar zelf weggejaagd en gelukkig woont ze er niet , naar een moeder die moeite heeft met de situatie. Ik zou de situatie ook slecht trekken zeker als hij al jaren aanhoudt. Een depressie is vreselijk maar gewoon maar niks doen is ook geen optie. Ik snap wel dat to dochter en beetje probeert te activeren. Misschien liggen haar verwachtingen te hoog maar ik vind dat dan dan best wat empatischer gebracht kan worden.
Als mensen echt heel depressief zijn en worden opgenomen wordt er gestreeft naar ritme en regelmaat. Dat wil zeggen: vaste bedtijden, vaste tijden maaltijden, therapie waaronder activiteiten alles om uit de impasse te komen dus ik ben het met je eens wat moeder betreft.
tsjor schreef op 09-09-2026 om 09:10:
'
Overigens zou zo'n langdurige depressie eerder bij huisarts/psychiater thuis horen dan bij een psycholoog.
Helemaal mee eens.
Dweedledee schreef op 09-09-2026 om 11:57:
Dames, wat een bak aan aannames. En dat allemaal op basis van één openingspost.
A ja, dat wij allemaal dames zijn is geen aanname?😁
Dweedledee schreef op 09-09-2026 om 11:57:
Dames, wat een bak aan aannames. En dat allemaal op basis van één openingspost.
Ik lees juist hele verstandige dingen die gezegd worden. Beter dan dat moeder haar “kind heeft weggejaagd”.
Izza schreef op 09-09-2026 om 09:20:
Het kan ook zomaar zijn dat kind niet verder komt omdat ze adviezen niet opvolgt. En niet actief aan haar behandeling werkt. In de GGZ is eigen inzet en motivatie essentieel. Je bent zelf je eigen instrument onder begeleiding van een psycholoog (en in dit geval had hier inderdaad een psychiater betrokken moeten worden of zijn). En werkt een behandeling niet dan moet je verder kijken wat wel mogelijk zou kunnen zijn. Er zou een plan moeten zijn met doelen en evaluaties. In naast gesprekken heb je nog zoveel meer vormen van therapie, alleen of in een groep, medicatie of zelfs opnames. Er kan genoeg maar zonder inzet komt niemand er. Ze reiken je zaken aan. Ze lossen niet jouw depressie voor jou op. En het is zeker geen wondermiddel.
Zeker ook helemaal eens. Daarom zo belangrijk dat je als ouders weet wat de afspraken zijn in de therapie, wat de doelen zijn, de hulpvraag en de motivatie van dochter etc.
Ik ben benieuwd of TO nog terug komt om te reageren.
Appelientje schreef op 09-09-2026 om 12:28:
[..]
Ik lees juist hele verstandige dingen die gezegd worden. Beter dan dat moeder haar “kind heeft weggejaagd”.
Dat staat toch echt in de OP. Maar het moge duidelijk zijn dat jij vooral heel goed gaat op aannames en verzonnen verhalen. Ieder zijn ding. Niet my cup of tea iig.
Dit is nou typisch zo'n casus waar we met de beperkte informatie die we hebben niks van kunnen vinden. We kunnen het helemaal niet eens of oneens zijn met vader/moeder. Als er al jaren hulp is dan ben ik vooral benieuwd wat het advies van daaruit is. Toen wij met een depressief kind bij GG-Net aanklopte volgde er onderzoeken, indivueletheraphie voor kind, groepstherapie, medicatie + gesprekken met de psychiater, voor ons als ouders gesprekken en eens in de zoveel tijd kwam alles samen zodat je met elkaar op 1 lijn zit en samen afspraken maakt. Dan is heel duidelijk voor iedereen wat te doen. Je beslist niet als ouder zomaar dat kind maar weer naar school moet, wel weer 2x4 uur kan werken, wel weer kan gaan sporten etc. Daar moet een plan voor zijn, daar moet een opbouw in zitten en daar moet kind begeleiding bij krijgen.
Izza schreef op 09-09-2026 om 09:20:
Het kan ook zomaar zijn dat kind niet verder komt omdat ze adviezen niet opvolgt. En niet actief aan haar behandeling werkt. In de GGZ is eigen inzet en motivatie essentieel. Je bent zelf je eigen instrument onder begeleiding van een psycholoog (en in dit geval had hier inderdaad een psychiater betrokken moeten worden of zijn). En werkt een behandeling niet dan moet je verder kijken wat wel mogelijk zou kunnen zijn. Er zou een plan moeten zijn met doelen en evaluaties. In naast gesprekken heb je nog zoveel meer vormen van therapie, alleen of in een groep, medicatie of zelfs opnames. Er kan genoeg maar zonder inzet komt niemand er. Ze reiken je zaken aan. Ze lossen niet jouw depressie voor jou op. En het is zeker geen wondermiddel.
Dat is in de somatische zorg niet anders natuurlijk. Je kunt iemand nog zoveel handreikingen geven maar als iemand toch op een gebroken been gaat staan, de suikerspiegel weigert te meten of de antibiotica-kuur niet afmaakt gaat het niet lukken.
Nadeel van de GGZ is wel dat gebrek aan motivatie juist door de ziekte kan komen en dan is achteruit stappen omdat de patient niet mee werkt nogal flauw.
Ik had de indruk dat het probleem van TO ook ligt in dat het kind nu gekozen heeft om permanent bij één van de ouders te wonen, en dat dat niet TO is. En dat dat naar voelt snap ik, maar het lijkt me niet een keuze die perse samen moet hangen met de rest van de problemen. Want je ziet dit vaker bij oudere kinderen ook als er geen issues verder zijn. Dat het ongezellig is snap ik, maar als ze op kamers gaan zijn ze ook uit huis dus eens komt die tijd natuurlijk toch.