Machteloos, kind doet totaal eigen ding
Goedemiddag,
Het is niet zo dat ik nu de oplossing of advies wil maar ook gewoon even mijn verhaal kwijt. Ik ga het kort en krachtig proberen te houden.
Situatie is dat ouders gescheiden zijn en 2 kids (17 en 19) week op, week af bij vader of moeder zijn. Helaas zijn de opvattingen over opvoeding op beide adressen verschillend en het is ook lastig om hierover op één lijn te zitten.
Kind van 19 is depressief, ligt voornamelijk in bed op de telefoon te kijken, komt alleen naar beneden om eten te halen of verplicht even mee te eten en verdwijnt weer naar boven (helaas weinig sociale contacten). Heeft weinig motivatie, inzet of überhaupt zin in het leven of een doel in het leven. Gaat vanaf nieuwe schooljaar maar een halve dag naar school en geeft aan niet zoveel zin te hebben in werken en zeker niet langer dan 4 uur per week, sporten ook geen optie en geeft aan dat ze altijd moe is maar slaapt elke dag tot 11.00/12.00 uur.
Als ouder probeer ik het positief te benaderen maar er zijn wel kaders binnen het huishouden waar iedereen zich aan moet houden zoals je eigen rommel (lees borden) opruimen, inzet tonen op school en daarnaast minimaal 2x 4 uur werken per week voor structuur en ritme en daarnaast ook voor het sociale stuk.
Daar is deze puber (19 jaar) het totaal niet mee eens, wil zelf bepalen hoe het leven wordt ingedeeld en wat ze doet echter ga ik niet op mijn tenen lopen in mijn eigen huis waar ik fulltime voor werk en probeer de kids een goed leven te geven maar het is geen hotel waar geen verantwoordelijkheden of regels gelden.
Ik begin er helemaal klaar mee te raken want dit gesprek voer ik nu al heel lang en heb met alles meegedacht en hulp aangeboden. Gaat ook al jaren naar psycholoog om te kijken hoe verder in het leven maar helaas geen verandering zichtbaar.
Afgelopen week weer aangegeven dat de maat vol is en dat er kaders in het huishouden zijn en dat jezelf daar aankan houden en hebt te accepteren.
Gevolg koffers gepakt en vertrekken naar andere ouder want daar gelden die regels niet en kan er zelf bepaald worden wat te doen.
Dit geeft een heel naar gevoel want probeer haar te helpen om uit de visuele cirkel te komen, op te voeden voor het volwassen leven wat straks gaat komen en te laten in zien dat het leven geen lalalala-land is waar je niets hoeft te doen en alles maar aan komt waaien.
Ik snap wat je bedoelt. Alleen vind ik “feit is wel dat er al jaren weinig vooruitgang geboekt is” toch een aanname. Uit de OP blijkt alleen dat TO geen verandering ziet. We weten niet wat er qua behandeling gebeurt, wat de behandeldoelen zijn of hoe dochter zelf haar ontwikkeling ervaart. En ik lees ook een ouder die vooral wil dat dochter zich gedraagt naar zijn/haar maatstaf. In hoeverre is de observatie van deze ouder daadwerkelijk representatief?
Natuurlijk kan het zinvol zijn om met de behandelaars te bespreken hoe het gaat en of de huidige aanpak nog passend is (alhoewel ouder geen partij is, dochter is namelijk meerderjarig). Maar dat is iets anders dan hier op basis van een post allerlei mogelijke diagnoses en lichamelijke oorzaken te gaan aandragen.
Ik vind nog steeds dat we de professionals hun werk moeten laten doen en vooral moeten voorkomen dat we als buitenstaanders bij deze ouder twijfel gaan zaaien over de diagnose of behandeling. Zeker omdat de manier waarop ouder over zijn/haar dochter schrijft mij juist zorgen baart. De nadruk zou wat mij betreft veel meer mogen liggen op hoe zij/hij haar dochter kan steunen. Ik denk dat dat meer helpend is voor dochter.
Dochter leeft in een systeem, ze woont namelijk nog thuis. Alleen dochter behandelen en het systeem niet, lijkt me weinig zinvol..
Jouw opmerking is illustratief voor mijn eerdere berichten.
Daarnaast woont dochter inmiddels niet meer bij TO. Gelukkig maar, zou ik bijna zeggen.
Dweedledee schreef op 08-09-2026 om 21:54:
Jouw opmerking is illustratief voor mijn eerdere berichten.
Daarnaast woont dochter inmiddels niet meer bij TO. Gelukkig maar, zou ik bijna zeggen.
Hoezo gelukkig? Verder woont ze dus niet op zichzelf, ze zit in een systeem, is niet zelfstandig. Juist belangrijk om te overleggen met de vader en samen af te stemmen.
Ik snap TO wel. Ik zou ook radeloos zijn, machteloos. Het lijkt me vreselijk je eigen kind zo ongelukkig te zien. En nogmaals, behandeling depressie bestaat normaal gesproken uit activatie, structuur, regelmaat. Niet uit in bed blijven liggen en slapen. Geen doel in je leven hebben. Daar zou iedereen somber van worden. Je wordt niet vanzelf weer vrolijk ofzo, dat is hard werken. Dus in die zin is wat TO doet, ook haar dochter helpen.
Vandaar nogmaals: systeemtherapie kan juist de rol van het systeem onderzoeken, hoe je als systeem (het gezin dus) de problematiek wellicht in stand houdt, of hoe je als systeem juist kan helpen (wel dingen verwachten, of juist niet?), etc. Vader is ook onderdeel van dit systeem.
Maar goed, het zijn wat gedachten die ik heb. Ze wilde natuurlijk eigenlijk geen advies. TO kan ermee doen wat ze wil, heb haar niet meer gelezen hier.
Omdat ouder haar zélf heeft weggejaagd. Lees anders de OP nog even goed.
Je kunt hier discussiëren over wat de ouders zouden moeten doen maar in het GGZ 'systeem' staan ouders van een 19-jarige buiten spel, tenzij de negentienjarige wil dat ze meedoen. Al veel eerder ook trouwens.
Theofora schreef op 08-09-2026 om 22:27:
Je kunt hier discussiëren over wat de ouders zouden moeten doen maar in het GGZ 'systeem' staan ouders van een 19-jarige buiten spel, tenzij de negentienjarige wil dat ze meedoen. Al veel eerder ook trouwens.
Maar als een 19-jarige al jaren behandeld wordt is dat dus gestart bij max 17 jaar, maar waarschijnlijk eerder.
Wij werden ook uitvoerig betrokken bij behandeling van onze zoon vanaf 16 jaar. Maar ook recent nog en hij is ruim volwassen. Uiteraard met toestemming, dat wel.
Dan is de vraag of het kind van Pinda daar ook voor kiest. Al vanaf zestien ben je medisch volwassen en krijg je als ouder niks meer te horen zonder toestemming.
Je hebt bij de GGZ poli’s voor jong volwassenen (meestal tot 23 jaar) en die werken normaal gesproken heel systemisch... Als je als thuiswonend kind weigert je ouders erbij te betrekken, dan vraag ik me af wat daar de reden voor is…
Je bent opvallend stellig over een situatie waar je vrijwel niets van weet. Eerst was de behandeling volgens jou kennelijk ‘zonder resultaat’, nu weet je ook al dat het niet betrekken van ouders om een bepaalde reden moet zijn. Je hebt inmiddels een heel verhaal geconstrueerd rondom informatie die werkelijk niemand je heeft gegeven.
Waarom?
Het lijkt mij logisch dat ouders betrokken worden bij de behandeling van hun minderjarige thuiswonende kind. Dit speelt al jaren dus ook voor haar 19e. Voor alle partijen is het belangrijk hoe met dit soort problemen om te gaan en te reageren. Kind heeft wellicht geen toestemming gegeven. Dan is de vraag waarom.
Verder bestaat een echte behandeling uit doelen en activaties en structuur. Niet uit doelloos in bed liggen en tot niets komen. Helaas is echt niet iedere behandelaar goed of iedere behandeling passend. En een 19 jarige kan dat soort zaken vaak nog niet overzien. Dat vraagt kritisch denkvermogen wat hier wellicht ontbreekt. Een echte behandeling is gewoon hardwerken. Een depressie zal niet zomaar verdwijnen en zin in het leven komt niet opeens aangewaaid.
Ik vind dat er door sommigen wel hard gereageerd wordt naar moeder. Hoe kan iemand nou zeggen: je hebt haar zelf weggejaagd en gelukkig woont ze er niet , naar een moeder die moeite heeft met de situatie. Ik zou de situatie ook slecht trekken zeker als hij al jaren aanhoudt. Een depressie is vreselijk maar gewoon maar niks doen is ook geen optie. Ik snap wel dat to dochter en beetje probeert te activeren. Misschien liggen haar verwachtingen te hoog maar ik vind dat dan dan best wat empatischer gebracht kan worden.
Mijn ervaring is dat het per instelling enorm verschilt in hoeverre ouders erbij betrokken worden.
We kunnen denk ik niet aannemen dat de dochter van TO haar moeder doelbewust weg houdt bij de gesprekken.
Zelf zou ik denken dat eindeloos veel gesprekken met de dochter geen zin hebben als de instantie niet thuis komt (beide huizen) en de ouders niet betrokken worden. Zelf ken ik een gezin waar de beide kinderen bij de vader zijn gaan wonen en waar de nieuwe vrouw van vader een deel van de opvoeding op zich nam, maar wel in overleg met de moeder. Dit ging om pubers. Ik denk dat ze niet wilden dat de kinderen steeds heen en weer moesten. De moeder kon geen structuur bieden en dat kon de vader wel.
Er was geen ruzie, de kinderen hadden met beide ouders een band maar ze woonden op 1 plek.
Kennelijk gaan diverse lezers ervan uit dat TO de moeder is, maar dat staat nergens. Misschien is TO de vader.
Wat daar ook van zij, TO heb je je dochter wel eens gevraagd hoe het met haar gaat, hoe je haar kan helpen, of ze dingen leert in de therapie, zelf denkt dat die behulpzaam is etc.?
Het lijkt me een ingewikkelde situatie.
Heb je zorgen om haar welzijn, even los van je ergernissen over de regels? Heb je je zorgen met de andere ouder besproken? Hoe ziet die het?
ArianneH schreef op 09-09-2026 om 07:47:
Kennelijk gaan diverse lezers ervan uit dat TO de moeder is, maar dat staat nergens. Misschien is TO de vader.
Zou zomaar kunnen ja. Zeker gezien mannen vaak wat hardere lijnen trekken dan vrouwen. Voor het inhoudelijke advies zou dat weinig verschil mogen maken, denk ik.