Spanningen vanwege stiefzoon

-Een plantje op tafel is al te veel want dat kost hem weer extra tijd bij tafel dekken. Zeggen dat ik de woonkamer gezellig wil maken, helpt niet. Van hem mag ik het niet gezellig inrichten. Als er iets is wat hij raar vindt, dan moet je je bijna gaan verdedigen. Ieder ding wordt uit zijn verband getrokken. Gelukkig zit hij vooral alleen met eten beneden en tijdens de afwas. -

Pubers zeuren. Per definitie. 
Hun schoenen zijn opeens door iemand opgeruimd, school begint al om half 9 en dat is te vroeg, school begint pas om één uur dus dan kun je net zo goed niet heengaan, er was een vet irritant mens voor ze bij de kassa, ze moeten hun kamer van jou persé opruimen terwijl het toch hún kamer is en iemand heeft ook nog eens een dom plantje op de tafel gezet dat ontzettend in de weg staat als je tafel moet dekken. Voor de gezélligheid notabene, pffff...

Pubers zijn dramaqueens bij uitstek. De vraag is niet hoe groot zij alles maken, maar hoe groot jij alles laat worden. 
Wordt er gemopperd over een plantje dat in de weg staat? Hoef je niks mee, lekker laten mopperen. Of meedoen, kun je missschien ook nog eens samen lachen.
Als hij iets raar vindt, dan moet je jezelf gaan verdedigen? Nee hoor, dat moet helemaal niet, daar kies je zelf voor.

Ik denk dat je jezelf mag afvragen waarom deze jongen je zo triggert. Laten we wel wezen: hij heeft nog een excuus voor zijn gedrag. Hij is puber, zijn hersenen maken aantoonbaar grote veranderingen door. 
Jij bent de volwassene en je hebt gekozen voor deze relatie en daarmee ook voor hem. Pubers ervaren genoeg afwijzingen in hun leven, wat ze nodig hebben zijn mensen die juist voor ze gaan. 

En deze zin:

-Gelukkig zit hij vooral alleen met eten beneden en tijdens de afwas. -

Om te huilen, sorry.

Yumi schreef op 17-04-2026 om 23:53:

[..]

Ik neem iemand die dit beweert niet serieus.

Sterker nog: ik heb een ongebruikelijke voornaam. Een erg zelfingenomen meneer van een datingsite vond daar wat van en stelde een andere naam voor. Die heb ik echt uitgelachen. 

Terug naar de puber: wat zegt zijn vader ervan? Ik heb het meegemaakt toen wij hier  een relatie kregen en allebei een puber hadden. Afspraak nr 1: kind gaat altijd vóór en je bemoeit je niet met hoe de ander met zijn kind omgaat. En zelf het andere kind 'opvoeden' mocht al helemáál niet! Dat is soms erg ingewikkeld geweest. Soms kun je je beter terugtrekken (= weggaan) namelijk. 

Na 6 jaar zijn we pas gaan samenwonen, kinderen volwassen. En we vinden nu allebei dat we gelukkig wat afstand hadden in het begin. Een plantje, de afwas, komop zeg! Je maakt er net zo'n drama van als de puber zelf. Nogmaals: wat zegt de vader?

Als hij dan ‘gelukkig’ alleen maar voor het  eten naar beneden komt, wat is dan het probleem voor dat ene uurtje? Kun je niet voor dat ene uurtje je moppers, ergernissen en chagrijn inslikken? Hoe moeilijk is het voor jou om je voor die korte tijd in te houden? Zo veel spanning kan er toch niet zijn als hij zo veel op zijn kamer is? Fijn toch juist dat ie daar zo veel zit, als je hem niet kunt luchten of zien? Hoe vaker ik je post en de commentaren hier lees, hoe meer ik denk dat jij zelf de bron van spanning bent als hij thuis is….

Izza schreef op 17-04-2026 om 19:53:

[..]

Het zijn gewoon heel lelijke namen met helaas verkeerde associaties. Mensen nemen je toch niet meer serieus met dit soort namen. Sneu voor de persoon in kwestie. Maar als je Joran, Isis of Desten'ye- Hope heet heb je net zo goed een probleem. Gelukkig kan je zelf besluiten je voornaam aan te passen. Gewoon de voorletter behouden en voortaan als Gea/Gemma/Geraldine door het leven gaan. En als Klara of Karla.

Hahahaha! En als dan over 2 jaar Klara een bitch blijkt te zijn, moet ik het weer aanpassen zeker... Maar als dat jouw oplossing is, heeft het ook geen nut om hier over te gaan op het uitsluiten van meningen van mensen die Izza heten...

On topic, wees blij dat je zoveel rust van je stiefzoon krijgt doordat hij zo lekker veel op zijn eigen kamer zit.

Izza schreef op 17-04-2026 om 19:57:

[..]

IHet huis is verder niet van die zoon. Hij mag er (in deeltijd) wonen. 

Wauw, hoe thuis moet die jongen zich dan voelen als er zo over gedacht wordt....

Izza schreef op 17-04-2026 om 19:57:

[..]

Is het huis niet van to en haar partner dan? Je gaat toch niet andermans huis inrichten? Het huis is verder niet van die zoon. Hij mag er (in deeltijd) wonen. Maar heeft buiten zijn eigen kamer verder geen zeggenschap over de inrichting. Indien het huis van de partner is heeft to dat verder ook niet trouwens. Over een plantje zou ik geen discussie beginnen. Gewoon negeren.

Als dit het huis is waar de zon eerst met zijn vader woonde en to is daar ingetrokken kan ik mij wel voorstellen dat het voor de puber niet fijn voelt als de stiefmoeder dingen verandert. Dan heb ik het niet over een plantje of bos bloemen op de eettafel maar wel over het verplaatsen van meubels of nieuwe gordijnen. 

Ik weet niet hoe de relatie van de vader met de moeder van de puber tot een eind is gekomen maar zelfs dat zou belang kunnen zijn in dit topic. Als to de oorzaak is van de scheiding liggen dingen gevoeliger dan wanneer to pas 6 jaar na de scheiding in beeld kwam. 

Dat het huis juridisch niet van de zoon is staat buiten deze hele discussie. Als de zoon daar vanaf zoon geboorte heeft gewoond en to woont er pas een jaar of 6 dan is het emotioneel meer het huis van de puber dan van to.

Het is vooral heel raar dat als je een relatie aangaat met iemand die kinderen heeft, dan van die kinderen te verwachten dat ze zich aan jou aanpassen. 
Verder: als het huis van vader is, en die vader overlijdt dan wordt zoon de erfgenaam en is het huis wel degelijk juridisch gezien van zoon.

Als dat plantje zo belangrijk is voor je. Doe dan lekker zelf die tafel dekken en afruimen. Je bent echt super negatief en ik geloof niet dat puber heel lastig is in de omgang maar jij wel. Geen Gerda's betekend dus dat je geen kritische reacties op jouw eigen gedrag wilt hebben. Koop dan gewoon een dagboek.