Spanningen vanwege stiefzoon
Het is alweer een hele tijd geleden dat ik voor het laatst hier iets plaatste. Ook omdat mij de negatieve reacties van een aantal leden hier mij ervan weerhielden om weer te vragen om advies/een luisterend oor. Toch merk ik dat de behoefte om mijn verhaal te doen groot is.
Stiefzoon is ondertussen 16 en flink aan het puberen. Alles wat je zegt of doet wordt een discussie en hij ziet ook geen grenzen of wilt deze niet zien. Een plantje op tafel is al te veel want dat kost hem weer extra tijd bij tafel dekken. Zeggen dat ik de woonkamer gezellig wil maken, helpt niet. Van hem mag ik het niet gezellig inrichten. Als er iets is wat hij raar vindt, dan moet je je bijna gaan verdedigen. Ieder ding wordt uit zijn verband getrokken. Gelukkig zit hij vooral alleen met eten beneden en tijdens de afwas. Voor de rest zit hij heel de avond te gamen. Ik merk dat als hij er is, een bepaalde spanning voel en dat ik niet 100% mezelf kan zijn. Als hij weer naar zijn moeder is, dan is heel die spanning weg.
En ja ik weet dat een puber is, die hebben zo hun eigenschappen, maar ik ken ook genoeg jongeren van zijn leeftijd die niet vooraan staan om commentaar te leveren, die wel doen wat er gevraagd wordt zonder te mopperen en die naast de computer ook nog een hobby hebben.
Ik wil dit helemaal niet hebben, want ik wil niet zo over hem denken. Vind dit ook niet leuk tegenover mijn vriend. Al ziet hij tegenwoordig ook steeds vaker waar ik tegen aanloop. Maar het gebeurt toch soms zelfs zo erg dat ik er voor zorg dat ik niet thuis ben als hij er is.
Ik vraag hier niet om meningen van Gerda's, maar vooral van andere stief/bonus ouders die kampen met eenzelfde soort verhaal?
linn19 schreef op 21-04-2026 om 22:30:
[..]
TO kiest ervoor om hier op een openbaar forum te schrijven, ze weet dat er gereageerd gaat worden, ze weet dat dat allerlei reacties kunnen zijn en zij heeft de keuze om zelf te reageren De zoon van haar vriend heeft die keuzes niet.
TO deelt persoonlijke info over hem en daar is TO alleen maar negatief over. Verplaats in hem. Hoe zou hij het vinden dat de vriendin van zijn vader keer op keer zulke prive info over hem en ook nog op zo'n negatieve manier op het openbaar internet zet? Dit is juist vreselijk voor hem.
Dit gaat ook om zijn privacy.
Wat een rare jijbak. Alsof het, omdat TO zogenaamd de privacy van die totaal onbekende stiefzoon schendt, ineens hel normaal is om haar allerlei diagnoses toe te dichten op grond van eerdere posts.
En al heeft ze een diagnose, of niet, wat doet het ertoe. Het dédain tegenover mensen met ASS hier van sommige mensen is vrij stuitend en geeft aan dat ook neurotypische mensen niet altijd overlopen van empathie of zelfs maar basale beleefdheid.
Uit geleende ervaring nog dit: een vriendin van mij heeft al jaren een relatie met een gescheiden man, en is bij nader inzien niet met hem gaan samenwonen omdat het haar geen goed idee leek in te trekken bij een huishouden waar ook drie (inmiddels) volwassen kinderen rondlopen. Ze heeft een prima band met die kinderen maar dat kon wel rap minder worden als ze er de hele dag zou zijn. Dus daar is ze niet aan begonnen.
TO, jouw vaste ideeën over hoe je stiefzoon zich zou moeten gedragen zitten je nogal in de weg, hij gaat zich daar nl niet aan aanpassen en je hebt geen mogelijkheid om dat te forceren. Dus zit er weinig anders op dan dat jij je aanpast. Verdraag het, met humor als dat lukt, of ga weg. Je gaat dit gevecht niet winnen en naar mijn mening moet je het hele gevecht ook niet willen. Soms heb je huisgenoten die je minder liggen, dat kan. In studentenhuizen etc heb je dat soms ook. Of met collega's, die er toch ook een groot deel van de dag zijn.
Je kunt er energie in steken om de band te verbeteren, of het gewoon accepteren. Schouders ophalen en door.
Anderen veranderen lukt domweg niet, je kunt alleen jezelf veranderen (dwz je kijk erop, en je gedrag) of andere keuzes maken (weggaan).
Wat ik niet van je teruglees, is of je het gesprek al eens met hem bent aangegaan. Gewoon open en eerlijk: ¨he, ik merk dat we elkaar niet erg liggen, maar we delen nu eenmaal het huis en jouw vader is mijn partner, dus zouden we een manier kunnen vinden om het wat leefbaarder te houden voor ons beiden.¨
Agree to disagree.
AnnaPollewop schreef op 24-04-2026 om 10:37:
[..]
Wat een rare jijbak. Alsof het, omdat TO zogenaamd de privacy van die totaal onbekende stiefzoon schendt, ineens hel normaal is om haar allerlei diagnoses toe te dichten op grond van eerdere posts.
En al heeft ze een diagnose, of niet, wat doet het ertoe. Het dédain tegenover mensen met ASS hier van sommige mensen is vrij stuitend en geeft aan dat ook neurotypische mensen niet altijd overlopen van empathie of zelfs maar basale beleefdheid.
Het hebben van een diagnose kan er wel degelijk toe doen.
En je vergeet dat jij ook niet weet wie van de reageerders hier neurodivers of neurotypical zijn.
'.... jouw vader is mijn partner,' dan zou ik zeggen: 'ik hou van jouw vader', om te voorkomen dat het ervaren wordt als 'in beslag genomen'. Misschien is dat wel de kern van het probleem en een mogelijk begin van een gesprek: ik hou van je vader en ik wil graag bij hem zijn, jij ook, hoe gaan we at doen?
Maar het brein van pubers ligt nogal door elkaar, dus reflectievermogen is beperkt, soms zelfs zeer beperkt aanwezig.
ik vind hem confronteren met dat ze elkaar niet liggen ook niet echt verstandig. Dan ga je er met een gestrekt been in, terwijl die conclusie een aanname is. Wellicht ervaart het kind het helemaal niet zo,en is hij gewoon zn puberding aan het doen. Krijgt hij opeens te horen dat zn stiefmoeder hem niet mag. Nou, lekker dan.
TO, vervelend dat je zo onder de situatie met je stiefzoon lijst.
Ik vraag me oprecht af: ben je echt gelukkig met zijn vader?
Voel je je gewaardeerd door je partner?
Of klopt het dat hij je (ook?) als huishoudster en kok behandelt? Zo ja, is er een reden dat je dat laat bestaan, terwijl het je dwars zit (ervan uitgaande dat dat zo is)?
Kan je bij je partner stoom afblazen als je het moeilijk hebt met zijn zoon? Of omgekeerd, hij bij jou als hij het er moeilijk mee heeft?
Wil je partner de opvoeding zelf doen (jou er niet mee belasten) en dus alle ‘moeilijke gesprekken’ als stiefzoon taken niet uitvoert etc met hem voeren zodat jij dat niet hoeft te doen? Heb je dat aan je partner gevraagd?
Oftewel voel je je gesteund door je partner?
Ik heb nl de hele tijd het gevoel dat jij jouw frustraties richt op stiefzoon, terwijl die frustraties misschien ook door de relatie met/het gedrag van je partner ontstaan zijn.
En dan kan die jongen het natuurlijk niet goed doen, terwijl je misschien juist een goed gesprek met je partner moet hebben?
Misschien heb ik het mis hoor, maar zou dit aan de orde kunnen zijn? Je zult niet de eerste zijn die frustratie (te veel) op de verkeerde richt.