Loslaten
Ik ben een moeder van drie kinderen in de leeftijd 22,19 en 14. Nu heeft de middelste een relatie sinds vijf maanden (haar eerste). Ik heb de grootste moeite met het loslaten van haar. Haal dingen in mijn hoofd, die alleen maar groter worden en heb de afgelopen tijd ook niet heel aardig gedaan tegen haar, waardoor ik ze alleen maar verder van me afduwde. Ik vraag me af of ik de enige moeder ben die daar zoveel moeite mee heeft ? Ik heb het gevoel dat ik ons gezinnetje langzaam kwijtraak.
Moeilijk ja, kleine meisjes worden ook groot. Ze is 19 jaar en zal steeds meer haar eigen weg zoeken.
Wat voor gedachten haal je je in je hoofd?
Vaker van huis? Seks? Dat ze gekwetst wordt?
Wat heb je gedaan/gezegd toen je onaardig deed?
Ze was inderdaad steeds vaker van huis, weinig momenten meer samen als gezin. Een gevoel van afpakken. In mijn hoofd gaf (en misschien nog steeds) HEM de schuld, waardoor ik hem afkeurde tegenover mijn dochter, hem niet over de vloer wilde hebben, bij elkaar slapen niet toe stond. Mijn emoties tegenover haar schakelde ik op een gegeven moment uit en dat zorgde ervoor dat ik blokkeerde. Gevolg wrijving en regelmatig ruzies tussen mij en mijn dochter. Ik kon haar ook gewoon compleet negeren. Ze ging zich steeds slechter voelen, geestelijk en lichamelijk. Heeft ook hulp gezocht. Onze, eens zo hechte band, ging kapot. Het vertrouwen van haar kant verdween en thuis voelde niet meer als thuis. We zijn nu weer in een opbouwende fase, heel langzaam, maar betrap mezelf erop dat ik er met vlagen echt nog wel moeite mee heb !
Ik zou zo snel mogelijk een afspraak maken met de huisarts/praktijkondersteuner. Je gedrag klinkt heel extreem en ziekelijk en je hebt hulp nodig. Je kind lijdt hieronder. Actie dus!
Oh, dat is ingewikkeld, daar zul je jezelf echt een snelcursus loslaten moeten geven. Ook zonder relatie hebben je kinderen wel de leeftijd dat ze steeds meer dingen zonder de rest van het gezin van doen, dat lijkt me heel gezond voor ze. En dat is inderdaad niet zo gezellig voor jou, maar dat hoort erbij, probeer het om te denken maar een kans voor jou om weer andere dingen, voor jezelf, te gaan doen.
Mijn zijn is 21 en heeft al een paar jaar een vriendinnetje wat hij veel mee doet. M'n dochter van 18 is deze week aan haar studie begonnen en woont nu op kamers. Ik kan van allebei niet verwachten dat ze hun leven on hold zetten omdat ik als gezin met samen wil doen, hoe zeer ik dat ook mis.
Je kinderen zijn niet van jou. Ze zijn van zichzelf.
Als je ze vasthoudt, op welke manier dan ook, zullen ze alleen maar harder worstelen om los te komen.
Ambra schreef op 02-09-2026 om 08:58:
Je kinderen zijn niet van jou. Ze zijn van zichzelf.
Als je ze vasthoudt, op welke manier dan ook, zullen ze alleen maar harder worstelen om los te komen.
Dit. Zoek hulp voor je issues hiermee.
Als je krampachtig doet, raak je ze kwijt!
Vergelijk het met wit zand: maak van je hand een (open) kommetje, en het zand blijft er mooi in liggen. Klem het zand in je vuist en het zand glipt tussen je vingers weg. Wees de open haven bij wie je kind terecht kan en ze komt naar je toe. Bewaakt krampachtig alle grenzen en ze zal zich van je afzonderen. En dan raak je haar (misschien wel definitief) kwijt.
Maar ik begrijp je gevoelens wel hoor: het veilige en vertrouwde nestje verandert en verdwijnt zelfs ooit, maar daar komt iets anders voor in de plaats. En niet noodzakelijk iets dat slechter is.
Succes, je gaat het goed doen!
Ik ben bang dat je met dit gedrag je dochter helemaal gaat verliezen. Het is normaal dat kinderen steeds meer hun eigen gang gaan. Dat hoort erbij en is alleen maar goed op weg naar zelfstandig zijn.
Het leven van je kinderen gaat door, en dat van jou ook. Nu ze groot worden en uitvliegen zul je ze niet alleen moeten leren loslaten, maar ook zelf een andere invulling aan je eigen leven moeten geven.
Daar heb je hulp bij nodig! Ik herken het wel hoor, maar je schiet weinig op met hoe het nu gaat. Een consult bij de praktijkondersteuner van de huisarts is een mooie eerste stap.
Begrijpelijk dat je het lastig vindt, het laat toch weer een periode achter die nooit meer terug komt. Ik vind je gevoelens helemaal niet zo raar.
Wat je er mee doet is een ander punt, en daar mag je best kritisch naar kijjken. Ik vind het mooi dat je in ieder geval al aan jezelf toegeeft dat je gedrag voortkomt uit jouw emoties, en dat je daar niet voor de schuld bij je kinderen legt (wat veel ouders wel doen).
De volgende stap is je negatieve gedrag omturnen naar positief gedrag, en dat is lastig als je vooral vanuit verlies denkt.
Wat mij helpt is vooral me focussen op wat ik voor mijn kinderen voel, dat ik veel van ze houd en graag wil dat ze gelukkig zijn, en dat ik daarom gedrag vertoon waar ze blij van worden en gedrag nalaat dat kwetsend is. Het gaat nog wel eens mis maar je kunt jezelf daar in trainen door steeds even na te denken voor je iets zegt of appt.
En het helpt ook als je het eerlijk naar je kinderen benoemt. Niet als een verontschuldiging voor negatief gedrag van jou, maar als het eerlijk delen van emoties. Ook hiervan kunnen je kinderen veel leren, want ooit staan zij voor hetzelfde en dan hebben ze van jou kunnen zien hoe je hiermee omgaat. Je blijft toch altijd een voorbeeld, en het is leuker om een positief voorbeeld te zijn dan een negatief...
(het helpt mij wel om mezelf een beetje uit te lachen als ik erg negatief ben, op zich is je eventjes zielig voelen niet zo erg maar het is wel goed om het ook zo te herkennen, en niet als dat de wereld jou tekort zou doen).