Loslaten
Ik ben een moeder van drie kinderen in de leeftijd 22,19 en 14. Nu heeft de middelste een relatie sinds vijf maanden (haar eerste). Ik heb de grootste moeite met het loslaten van haar. Haal dingen in mijn hoofd, die alleen maar groter worden en heb de afgelopen tijd ook niet heel aardig gedaan tegen haar, waardoor ik ze alleen maar verder van me afduwde. Ik vraag me af of ik de enige moeder ben die daar zoveel moeite mee heeft ? Ik heb het gevoel dat ik ons gezinnetje langzaam kwijtraak.
Moeilijk ja, kleine meisjes worden ook groot. Ze is 19 jaar en zal steeds meer haar eigen weg zoeken.
Wat voor gedachten haal je je in je hoofd?
Vaker van huis? Seks? Dat ze gekwetst wordt?
Wat heb je gedaan/gezegd toen je onaardig deed?
Ze was inderdaad steeds vaker van huis, weinig momenten meer samen als gezin. Een gevoel van afpakken. In mijn hoofd gaf (en misschien nog steeds) HEM de schuld, waardoor ik hem afkeurde tegenover mijn dochter, hem niet over de vloer wilde hebben, bij elkaar slapen niet toe stond. Mijn emoties tegenover haar schakelde ik op een gegeven moment uit en dat zorgde ervoor dat ik blokkeerde. Gevolg wrijving en regelmatig ruzies tussen mij en mijn dochter. Ik kon haar ook gewoon compleet negeren. Ze ging zich steeds slechter voelen, geestelijk en lichamelijk. Heeft ook hulp gezocht. Onze, eens zo hechte band, ging kapot. Het vertrouwen van haar kant verdween en thuis voelde niet meer als thuis. We zijn nu weer in een opbouwende fase, heel langzaam, maar betrap mezelf erop dat ik er met vlagen echt nog wel moeite mee heb !
Ik zou zo snel mogelijk een afspraak maken met de huisarts/praktijkondersteuner. Je gedrag klinkt heel extreem en ziekelijk en je hebt hulp nodig. Je kind lijdt hieronder. Actie dus!
Oh, dat is ingewikkeld, daar zul je jezelf echt een snelcursus loslaten moeten geven. Ook zonder relatie hebben je kinderen wel de leeftijd dat ze steeds meer dingen zonder de rest van het gezin van doen, dat lijkt me heel gezond voor ze. En dat is inderdaad niet zo gezellig voor jou, maar dat hoort erbij, probeer het om te denken maar een kans voor jou om weer andere dingen, voor jezelf, te gaan doen.
Mijn zijn is 21 en heeft al een paar jaar een vriendinnetje wat hij veel mee doet. M'n dochter van 18 is deze week aan haar studie begonnen en woont nu op kamers. Ik kan van allebei niet verwachten dat ze hun leven on hold zetten omdat ik als gezin met samen wil doen, hoe zeer ik dat ook mis.