Loslaten
Ik ben een moeder van drie kinderen in de leeftijd 22,19 en 14. Nu heeft de middelste een relatie sinds vijf maanden (haar eerste). Ik heb de grootste moeite met het loslaten van haar. Haal dingen in mijn hoofd, die alleen maar groter worden en heb de afgelopen tijd ook niet heel aardig gedaan tegen haar, waardoor ik ze alleen maar verder van me afduwde. Ik vraag me af of ik de enige moeder ben die daar zoveel moeite mee heeft ? Ik heb het gevoel dat ik ons gezinnetje langzaam kwijtraak.
Moeilijk ja, kleine meisjes worden ook groot. Ze is 19 jaar en zal steeds meer haar eigen weg zoeken.
Wat voor gedachten haal je je in je hoofd?
Vaker van huis? Seks? Dat ze gekwetst wordt?
Wat heb je gedaan/gezegd toen je onaardig deed?
Ze was inderdaad steeds vaker van huis, weinig momenten meer samen als gezin. Een gevoel van afpakken. In mijn hoofd gaf (en misschien nog steeds) HEM de schuld, waardoor ik hem afkeurde tegenover mijn dochter, hem niet over de vloer wilde hebben, bij elkaar slapen niet toe stond. Mijn emoties tegenover haar schakelde ik op een gegeven moment uit en dat zorgde ervoor dat ik blokkeerde. Gevolg wrijving en regelmatig ruzies tussen mij en mijn dochter. Ik kon haar ook gewoon compleet negeren. Ze ging zich steeds slechter voelen, geestelijk en lichamelijk. Heeft ook hulp gezocht. Onze, eens zo hechte band, ging kapot. Het vertrouwen van haar kant verdween en thuis voelde niet meer als thuis. We zijn nu weer in een opbouwende fase, heel langzaam, maar betrap mezelf erop dat ik er met vlagen echt nog wel moeite mee heb !