Ik weet niet hoe ik tot mijn zoon (16) kan doordringen...
Hallo allemaal,
Ik ben nieuw in het forum.
Ik ben een man, wonende in Duitsland vanwege mijn werk.
Ik heb 2 zoons, 14 jaar en 16 jaar oud.
Met mijn 16-jarige zoon heb ik heel veel problemen in de opvoeding en ik hoop dat ik hier in het forum een leidraad kan vinden hoe ik er het beste mee omga.
Wat korte achtergrond informatie:
Tot april 2022 woonden mijn zoons, mijn vrouw en ik als familie in ons huis hier in Duisland.
Eind april 2022 ontdekte ik dat mijn vrouw vreemd ging met een buurman.
Kort daarop heb ik haar ervan kunnen overtuigen dat het beter zou zijn als zij ergens anders ging wonen, wat zij ook deed, ze woont nu een dorp verderop met mijn 2 zoons.
In Duitsland wordt helaas automatisch de kinderen in zo';n situatie aan de moeder toegekend.
Maar we hebben gezamelijk voogdij over de kinderen en de afspraak dat de kinderen zelf mogen beslissen waar ze zijn/slapen.
Door mijn beroep, ben ik natuurlijk regelmatig weg, maar toch wel zo'n 12-14 dagen per maand vrij.
Dit betekent meestal dat mijn jongste zoon, zodra ik thuis kom, door mij opgehaald wil worden.
Bij mijn oudste zoon is het intussen afhankelijk van wat hij met vrieden heeft afgesproken, wat ook ok is.
Nu, april 2026, is de scheiding eindelijk voltooid, het heeft 4 jaar geduurd.
Ik heb ons huis kunnen houden en heb haar uitgekocht.
Deze hele situatie heeft natuurlijk ook een grote invloed gehad op de kinderen.
Mijn jongste zoon (14 jaar), gaat gelukkig redelijk goed met de situatie om, hij praat met mij over problemen cq vraagt om raad als hij niet precies weet hoe hij met de situatie om moet gaan.
Mijn oudste zoon, 16 jaar, gaat heel anders met de situatie om, namelijk hij lijkt het te negeren en misbruikt het feit dat bij zijn moeder andere, cq geen regels gelden, dan bij mij thuis.
Zijn moeder heeft naast haar 50% deeltijd job ook nog een job in ons dorp als receptioniste.
Daardoor is zij vaak 's-avonds pas na 21:00 thuis.
Dat is al een van de punten waarover mijn zoon en ik vaak frictie hebben.
Ik vind het belangrijk dat als mijn zoons bij mij zijn, wij 's-avonds samen eten, mijn beide zoons en ik, zo tegen 18:30.
Mijn zoon vind dat veel te vroeg, bovendien is zijn argument altijd, dat geen enkele van zijn vrienden zo vroeg moeten eten en bij zijn moeder moet dat ook niet.
Een tweede probleem is dat zijn moeder mij elke vorm van macht in de opvoeding afneemt.
B.v. Als ik mijn zoon zeg dat hij zijn kamer moet opruimen, omdat ik door alle zooi op de grond er niet eens kan lopen zonder ergens op te staan, dan negeert hij dat gewoon.
Een tweede keer zeg ik het hem ook nog, daarna wordt ik boos en dreig b.v. met het afnemen van zijn drone of huisarrest.
Dan belt hij zijn moeder en die staat 5 minueten later voor de deur om hem op te halen.
Ik heb hier al vaak met haar over gesproken, dat dat zeker geen goede invloed op hem kan hebben, maar dat interesseert haar niet.
Ook toegeven dat hij fout zat, of zich verontschuldigen doet hij nooit, net als zijn moeder trouwens.
Zo zie ik tegenwoordig mijn oudste zoon steeds minder.
Toen ze nog jonger waren, moesten ze wel naar mij toe als hun moeder een paar dagen weg was, maar tegenwoordig vind zij dat mijn oudste zoon oud genoeg is om 2-3 nachten alleen in haar woning te verblijven.
Ik weet dat ik streng ben in de opvoeding, discipline vind ik belangrijk, maar heb het goevoel dat ik mijn oudste zoon zo kwijtraak.
Ik heb geen idee hoe ik hiermee moet omgaan zonder de situatie verder te escaleren, maar ook zie ik niet in dat ik van mijn principes af moet stappen.
Aangepast ivm privacy - op verzoek van TO
Ik sluit mij bij de rest aan, ga niet de strijd aan met een zestienjarige en choose your battles wisely.
Aanvullend: je hebt geen voogdij maar gewoon ouderlijk gezag.
Je zou er ook voor kunnen kiezen om hiervoor hulp in te schakelen. Voor jezelf dus. Om mee te sparren over wat helpend kan zijn in het contact met je zoon. Als je als ouders bij elkaar bent doe je dit vaak samen. Dan overleg je, wissel je elkaar af, bespreek je met elkaar als je de ander te streng of juist te los vindt. Nu heb je dat klankbord niet.
Je geeft zelf aan dat je regels en structuur belangrijk vindt, maar het is niet (meer?) helpend in de relatie met je zoon. Het is vaak ook niet makkelijk om dit zelf te veranderen, omdat je misschien niet altijd ziet dat je te veel in een machtstrijd zit. Iemand die jullie kent om dan even mee te kijken, tips en adviezen te geven lijkt me niet verkeerd. Ik zou het dapper vinden als je deze vraag bij professionals zou durven stellen.
Gsleutel schreef op 15-04-2026 om 19:34:
Je zou er ook voor kunnen kiezen om hiervoor hulp in te schakelen. Voor jezelf dus. Om mee te sparren over wat helpend kan zijn in het contact met je zoon. Als je als ouders bij elkaar bent doe je dit vaak samen. Dan overleg je, wissel je elkaar af, bespreek je met elkaar als je de ander te streng of juist te los vindt. Nu heb je dat klankbord niet.
Je geeft zelf aan dat je regels en structuur belangrijk vindt, maar het is niet (meer?) helpend in de relatie met je zoon. Het is vaak ook niet makkelijk om dit zelf te veranderen, omdat je misschien niet altijd ziet dat je te veel in een machtstrijd zit. Iemand om dan even mee te kijken, tips en adviezen te geven lijkt me niet verkeerd. Ik zou het dapper vinden als je deze vraag bij professionals zou durven stellen.
Nog een tip wat eten betreft de jongens zelf laten koken; desnoods in stapjes: eerst wat willen jullie eten, samen kopen, hen samen of een van hen laten koken; dan zelf laten kopen en koken. Het kan zijn dat de oudste overigens liever verzorgd wil worden dan zelf zorgen.
Er staan hier nog een paar draadjes over omgaan met pubers. Misschien kun je daar ook even gaan lezen. Het is een overgang, van opvoeder naar ouder; van behoeden naar zelfstandig laten zijn; van denken dat jij het beste weet naar ervan uitgaan dat een kind zelf de eigen waarheden ontdekt. De basis blijft en dat is liefde voor je kinderen. Maar die kan steeds weer een andere vorm krijgen.
Maar die kan moet steeds weer een andere vorm krijgen.
Remklep schreef op 15-04-2026 om 16:27:
@KimdeKim @absor @felija @Tuinplant @Jonagold @Egel.
Heel erg bedankt voor jullie reacties.
Dat is wel even een eye-opener voor me.
Het zou onmogelijk voor mij geweest zijn tot dezelfde conclusie te komen.
Het probleem ben ik dus.
Ik zal moeten proberen, zoals jullie zeggen, van mijn principes af te stappen.
Dat zal zeker niet makkelijk zijn, maar ik ben bereid alles te doen voor mijn kids.
Dank jullie!
Een scheiding die 4 jaar geduurd heeft en dit is in bijna 4 uur opgelost?
Klinkt wel mooi maar ik lees toch ook boosheid, afhankelijkheid en erkenning voor jouw positie als ouder dus met alleen afstappen van principes ben je er nog niet.
ik vind die adviezen hier een beetje raar. Wanneer je tegen de oudste zegt, dat het allemaal niet meer hoeft, geeft dat een heel fout signaal aan de jongste. Namelijk rebelleren werkt.
De huidge aanpak werkt niet. Misschien iets meer denken in de richting van:"zullen we samen even opruimen?" En minder in de richting van straf geven, die toch onuitvoerbaar is.
Natuurlijk ga je niet zeggen dat het allemaal niet meer hoeft. Maar je gaat opnieuw een onderscheid maken tussen wat vind ik echt belangrijk en wat leg ik op het bordje van de jongere zelf, ook al weet je op voorhand dat hij daar niet zo mee zal omgaan zoals zij dat zou willen. En ondertussen praat je daarover.
Je kunt de jongste niet als maat nemen voor het gedrag van de oudste.
Het is overigens goed mogelijk dat de jongste ook een mening heeft over het gedrag van de oudste en denkt: dat ga ik niet doen. Dat zou best wel eens kunnen kloppen. Niet alle kinderen zijn hetzelfde.
'Een scheiding die 4 jaar geduurd heeft en dit is in bijna 4 uur opgelost?' Voor een scheiding zijn er twee mensen nodig en dit kan iemand in zijn eentje beslissen. Zou daar het verschil in zitten?
Het boek Luisteren naar kinderen van Thomas Gordon gaat precies hierover. Werken aan de relatie, in plaats van een machtsstrijd. Hoewel ik de uitgeschreven gesprekken in het boek eerst echt ongeloofwaardig vond (ze namen vaak zo'n positieve wending) bleek het bij ons in de praktijk wel zo te werken.
Grote kans dat je door een machtstrijd verliest, nu of later. Sámen afspraken maken, elkaar begrijpen, luisteren naar elkaar. Het boek geeft praktische en concrete handvatten.
De eerste stap is verbinding met je zoon, voordat je ook maar iets zou willen veranderen.
Zeespiegel schreef op 16-04-2026 om 06:43:
ik vind die adviezen hier een beetje raar. Wanneer je tegen de oudste zegt, dat het allemaal niet meer hoeft, geeft dat een heel fout signaal aan de jongste. Namelijk rebelleren werkt.
De huidge aanpak werkt niet. Misschien iets meer denken in de richting van:"zullen we samen even opruimen?" En minder in de richting van straf geven, die toch onuitvoerbaar is.
Het is toch ook heel normaal dat je kijkt of de regels die je hebt nog wa m wel passend zijn voor de kinderen? Afspraken die heel normaal zijn als kinderen 8 zijn, zijn nogal verstikkend als kinderen 15 zijn. To moet zich afvragen of bijvoorbeeld samen eten voor hem zo belangrijk is om er strijd over te maken. Dat de jongste ( nog) niet in opstand komt, wil niet zeggen dat je ook niet naar zijn afspraken kritisch kan gaan kijken.