Dochter ziet schaduwen
Mijn dochter ziet schaduwen en raakt steeds verder in paniek. Ze zegt dat ze haar kwaad willen doen. Ik weet echt niet meer wat ik moet doen.
De crisisdienst zegt dat ik rustig moet blijven. Maar ik sta hier midden in de nacht met een doodsbang kind en ik kan haar niet helpen. Alles wat ik zeg lijkt verkeerd te vallen.
Heeft iemand dit meegemaakt? Wat kan ik nu doen? Ik ben echt wanhopig!
Roos57 schreef op 26-01-2026 om 13:10:
[..]
Toen ik naar de crisisdienst ggz belde ( buiten kantoor uren is dat ) was er wel wat aan de hand . Anders bel je geen crisisdienst denk ik .
Ja, normaal gezien bel je pas de crisisdienst als er iets heel ernstigs aan de hand is. Maar je kúnt ook bellen zonder dat er iets ernstigs is. Dan komen ze natuurlijk niet. Maar bellen kan altijd. Dus alleen het gegeven dat iemand gebeld heeft (en ze niet komen) wil niet zeggen dat er iets ernstigs aan de hand is. Het kan wel, maar het hoeft niet.
Jij en ik bellen waarschijnlijk ook alleen een ziekenwagen als er iets heel ernstigs aan de hand is. Maar er zijn ook mensen (heb ik meegemaakt) die de ziekenwagen bellen omdat ze geen vervoer hebben om naar hun afspraak in het ziekenhuis te gaan.
Bellen kan altijd. En op basis van de informatie die TO geeft is het lastig helder te krijgen wat er aan de hand is. TO zelf is ook angstig aangelegd en vindt het soms lastig om inschatting van situaties te maken, dus heel lastig om te weten hoe en wat. Vandaar de andere vragen die ik stelde. Hoop dat TO nog een update komt geven
Toen mijn kind bij de ggz zat was er een crisis dienst . Die kon je na 17 uur bellen en ook het weekend.
Maar goed . Misschien hebben wij het wel over hetzelfde 😅
Roos57 schreef op 26-01-2026 om 13:41:
Maar goed . Misschien hebben wij het wel over hetzelfde 😅
Ik denk het wel 
Je kunt die dienst ook bereiken als je niet bij de GGZ in behandeling bent. Via de hap of 112. Zoals ik TO lees heeft ze de hap gebeld, hebben die haar naar de crisisdienst verwezen. Heeft de crisisdienst haar te woord gestaan (en een inschatting gemaakt) en gezegd dat het tot morgen (vandaag dus) kan wachten.
Dus ik neem idd aan dat er meer aan de hand is dan een monster onder het bed van een kleuter. Maar hoe ernstig het wel was blijft onduidelijk.
Ha TO,
Ik ga proberen je gerust te stellen: ik heb dit zes jaar lang gehad. Het heet hypnagoge hallucinaties en je hoeft er echt de crisisdienst niet voor te bellen. Het is wel heel eng.
Belangrijk om te beseffen is dat het geen inbeelding is. Ook betekent het niet dat je dochter (geestes)ziek is. Het is een zintuiglijke ervaring en het komt vaker voor dan je denkt, google maar eens.
Vaak gebeurt het in tijden van stress. Maar je creëert snel een vicieuze cirkel, want deze ervaringen geven weer nieuwe stress en zo kan het even doorgaan…
Wat helpt: het licht aandoen, je voeten op een koude ondergrond zetten en de radio aandoen. Wat een ander kan doen: zeggen dat je bij haar bent, dat jij ze niet ziet maar weet dat zij ze wel ziet. Zij kan zeggen dat ze weg moeten gaan. Zodra je de situatie normaliseert: ze zijn er, ze doen niks en gaan weg als jij dat zegt, stopt het ook. Maar als je er gevoelig voor bent, blijft het af en toe de kop opsteken. Naar, maar echt niet nodig om te medicaliseren. Succes!
Oog schreef op 26-01-2026 om 15:58:
Ha TO,
Ik ga proberen je gerust te stellen: ik heb dit zes jaar lang gehad. Het heet hypnagoge hallucinaties en je hoeft er echt de crisisdienst niet voor te bellen. Het is wel heel eng.
Belangrijk om te beseffen is dat het geen inbeelding is. Ook betekent het niet dat je dochter (geestes)ziek is. Het is een zintuiglijke ervaring en het komt vaker voor dan je denkt, google maar eens.
Vaak gebeurt het in tijden van stress. Maar je creëert snel een vicieuze cirkel, want deze ervaringen geven weer nieuwe stress en zo kan het even doorgaan…
Wat helpt: het licht aandoen, je voeten op een koude ondergrond zetten en de radio aandoen. Wat een ander kan doen: zeggen dat je bij haar bent, dat jij ze niet ziet maar weet dat zij ze wel ziet. Zij kan zeggen dat ze weg moeten gaan. Zodra je de situatie normaliseert: ze zijn er, ze doen niks en gaan weg als jij dat zegt, stopt het ook. Maar als je er gevoelig voor bent, blijft het af en toe de kop opsteken. Naar, maar echt niet nodig om te medicaliseren. Succes!
Wauw, dank je wel! Ik kende dit helemaal niet maar komt zeer dicht bij de beschrijving die ik op jonge leeftijd en op mijn 37e ook had! thanks! bij mij ging het inderdaad weg laatste keer door overdag hardop in m'n kamer te zeggen dat ze weg moesten gaan, en idd lichtinval in mijn kamer creëren door de gordijnen open te laten zodat het niet zo donker in m'n slaapkamer was. (tijdelijk). Fijn dat het een naam heeft!
en inderdaad, wat je zegt, het niet durven slapen levert ook weer stress op, vicieuze cirkel..been there, got the tshirt.
Bedankt voor alle reacties en lieve tips. Mijn dochter is 14 jaar oud. Dus dit is niet meer de tijd van monsters onder het bed inderdaad. Vandaag contact gehad met de huisarts. Hij heeft vandaag uitgebreid met haar besproken. Hormonen kunnen volgens hem inderdaad een rol spelen. Hij wil het deze week even aankijken en contact houden. Wel heel moeilijk en pijnlijk om je kind zo te zien. Vandaag is ze gelukkig rustiger en nu even aan het slapen (eindelijk).
Bij Harry Potter werden dementors (heel enge dingen) verdreven door aan iets fijns te denken.
Ik denk dat als zoiets engs zou meemaken, ik zou proberen te vertellen over mijn hobby's en vakanties. Om aan iets anders te denken, en om te laten weten dat de wereld nu anders is.
Ik vind reclames kijken op tv altijd helpend als ik angstig ben na een nachtmerrie oid. Heel ontnuchterend ofzo om afwasmiddel, maandverband en goedkope vakanties als heel belangrijk gepresenteerd te zien worden. Na een akelige droom helpt het om dat vreemde gevoel dat soms blijft hangen van me af te krijgen. Mss helpt zoiets in haar geval ook?
hoop op een rustige nacht voor jullie dochter en voor jullie zelf. Akelig die paniek bij je kind. Werd ze wel rustiger?