Advies gevraagd voor broer
ik heb heel graag even advies. Het gaat over mijn broer en zijn dochter. Broer is gescheiden en dochter slaapt iedere week bij broer, ze is 15 jaar. Sinds een half jaar wilt ze niet meer bij hem komen. In eerste instantie dat hij te streng was geweest, maar daarna was het niet meer duidelijk. Een half jaar heeft hij alles geprobeerd en zegt ze heel vaak niet te komen en is een paar maanden toen niet geweest. Dan weer een gesprek en zou ze weer komen, weer niet. Nu heeft ze gezegd hij niet mag komen op haar adviesgesprek welke school ze gaat. Verder zegt ze helemaal niet wat er nu precies is. Broer zit er helemaal doorheen en wilt zo graag contact. Vraagt hele tijd aan mij wat te doen, want wil niet blijven trekken, het blijkt niet meer te lukken. Hij vraagt mij advies, maar ik weet het ook niet. Wat is in dit verhaal het beste om te doen? (Hij heeft amper contact met ex)
Elsvanweringa schreef op 28-01-2026 om 21:34:
ik had dit ook met mijn dochter.
Ik heb haar toen onder het snuiven van wat lijntjes gevraagd wat er nou eigenlijk aan de hand was.
Het antwoord weet ik niet meer maar sindsdien gaat ze wel weer naar dr vader.
😂😂😂😂😂😂😂😂
" Natuurlijk is het fijner als het wederkerig is maar volgens mij maken meer ouders van pubers mee dat zij weinig het initiatief nemen om met hun ouders iets te doen."
Precies. Alleen de ouder bij wie de puber in huis woont ziet de puber nog regelmatig, omdat ze uit hun kamer komen als er eten op tafel staat. Of soms omdat ze je komen vragen waar iets ligt wat ze zelf hebben zoekgemaakt.
Kortom: verwacht niet dat je puber zelfstandig contact met je onderhoudt omdat ze dat nou zo graag willen. Zelfs niet als je puber onder hetzelfde dak woont, maar ook niet als de puber ergens anders woont.
Is dat eerlijk? Vast niet. Jammer dan.
Ik kan me zo slecht voorstellen dat als vader en dochter 13 jaar lang hartstikke goed contact hadden, dat ze dan ineens niet meer wil komen. Dat ze niet meer in twee huizen wil wonen snap ik, maar zoals sommigen ook aangeven wel samen eten bijvoorbeeld, of iets ondernemen samen.
Dus was het contact écht goed hiervoor? Ook voor dochter? Of kwam ze uit plichtsbesef of omdat ze moest?
nee, niet echt heel erg goed ik schreef toch dat ze vond hij streng was, daarna geeft ze geen reden meer, ja duidelijk dat ze ook niet lekker in haar vel zit. Dat heeft ze ook een keer gezegd en dat ze bang is mensen van zijn kant kwijt te raken door hoe ze zich nu opstelt. Oke, dat slapen dan maar niet, maar waarom dan niet op een gesprek mogen komen? Verder doet hij er alles aan om het goed te doen. Hij is er ook altijd voor ze gewest, maar door de scheiding vond hij het allemaal heel lastig om er alleen voor te staan, met kinderen maar ook zonder kinderen.
Kleinduimpje schreef op 29-01-2026 om 07:25:
. Hij is er ook altijd voor ze gewest, maar door de scheiding vond hij het allemaal heel lastig om er alleen voor te staan, met kinderen maar ook zonder kinderen.
Maar: en dat betekent precies....?
ik denk dat de band toch een stuk slechter was dan jij van je broer hebt gehoord.
Je was er ook niet altijd bij.
Als je weet dat haar angst is geen contact meer te hebben met jullie kant van de familie kun je haar zelf uitnodigen of zelf eens wat met haar gaan doen. Dat geeft je de mogelijkheid haar kant van het verhaal te horen.
Nou, na het lezen dat Oma boos is, dacht ik maar 1 Ding: De hele Familie bemoeid zich er mee, en ach wat is broer toch zielig…..Het Kind was 1 jaar, en hij heeft met zijn dochter geen relatie kunnen opbouwen. Geen wonder dat dochter leukers te doen heeft als bij een strenge vader op bezoek te gaan…..
Kleinduimpje schreef op 29-01-2026 om 07:25:
Verder doet hij er alles aan om het goed te doen. Hij is er ook altijd voor ze gewest, maar door de scheiding vond hij het allemaal heel lastig om er alleen voor te staan, met kinderen maar ook zonder kinderen.
Hier sla ik op aan. Je broer is vast geen heilige in dit verhaal. En het is in zulke situaties altijd goed om ook je eigen aandeel kritisch onder de loep te nemen. Met "hij doet er alles aan", "hij is er altijd voor ze geweest" leg je alles buiten de eigen invloedsferen.
Wat betreft oma: Ik denk dat het verstandig is dat die niet teveel vindt en uit in dit dilemma. Zij is geen directe speler in de ouder-kind relatie. Ik snap dat het haar verdriet doet dat haar zoon geen gelukkige relatie heeft met zijn dochter, maar een 15-jarige dat kwalijk nemen is niet reëel.
Ik denk ook dat het normaal is dat het jou zoveel doet. Het is ook nogal wat. Maar nogmaals: Hou die deur open. Blijf handreikingen doen. Laat haar weten dat ze jullie niet kwijtraakt, ook niet als het moeilijk gaat of als zij moeilijk doet (zoals elke 15-jarige).
Kleinduimpje schreef op 28-01-2026 om 18:36:
nee, maar broer had paar weken geleden al zoiets van ik heb nu al 10 pogingen gedaan, alles moet vanuit mij komen, ik wil dat niet meer. Zij moet ook maar met iets komen. Maar als het wel goed komt, moet het dan steeds van hem uit komen? Dat is heel lastig
Hij is de volwassene in deze relatie, niet het kind. En precies wat je nu schrijft zou de oorzaak kunnen zijn van het niet willen van dochter. Dit hele kleine zinnetje klinkt namelijk bepaald niet onvoorwaardelijk en dat zou contact tussen ouder en kind wel moeten zijn.
Ook al spreekt hij die zin niet letterlijk zo naar haar uit, dit kan zij wel al jaren voelen.
Het wordt tijd dat je broer voor zichzelf gaat zorgen in de zin van: zorgen dat hij zelf zijn eigen levensvervulling vindt. Een kind kan die leegte niet opvullen.
Nogmaals: bij een 15-jarige moet je niet meer opvoeden naar 'hoe het hoort'. Dat is voorbij. Je wordt een andere ouder, veel meer aan de zijlijn, meer de geïnteresseerde, ondersteunende, liefhebbende ouder die op de achtergrond altijd aanwezig is als het nodig is; en blij is als het niet nodig is, want dan redt het kind het zelf wel.
Misschien kun je wel een familiefeestje organiseren als zij haar diploma heeft gehaald. Waar vader en oma dan bij zijn, en verder alles in het teken staat van loslaten, volgende stap op weg naar volwassenheid, komt goed, alle vertrouwen in jou, veel succes.
Laat je niet wijsmaken dat de strengheid van vader mogelijk de oorzaak is. Losmaken van een ouder op die leeftijd is echt niet zo heel bijzonder, eraan blijven hangen is specialer. Ik ben zelf rond die leeftijd een keer weggelopen van huis, terwijl de relatie met mijn moeder uitstekend was. Maar soms wil je acuut, ineens helemaal je eigen weg gaan. Al mijn kinderen hebben een periode gehad dat ze geen contact wilden met hun vader. Ik denk dat het vooral de ontdekking was dat hun vader nooit de ideale vader zou zijn waar zij op hoopten. Al die dingen zijn allemaal weer goed gekomen, soms na een dag (ik) en soms na een paar jaar (vader).
Pas ergens tegen de 30 gaan kinderen een echt oordeel vormen over hun opvoeding. Dan worden ervaringen op een volwassen wijze geïnterpreteerd, waarbij iemand dan de eigen balans op maakt onder de vraag: hoe zou ik het doen. en sommige dingen die ze zich voornemen zelf nooit te zullen doen worden toch herhaald als ze zelf opvoeder zijn.
Maak van het familiefeestje een vlinderfeestje: eerst was het kind een rupsje dat beschermd moest worden omdat het anders opgegeten werd, nu is het een popje in een cocon en staat het op het punt om uit te breken. Geef het kind het vertrouwen dat ze een prachtige vlinder zal worden die het gaat redden op haar eigen vleugels.
En vader likt zijn wonden om het lege-nest-syndroom.
Je broer klinkt eerlijk gezegd als een dreinende kleuter die zijn zin niet krijgt. Neemt hij zijn dochter wel voldoende serieus? Praat hij met haar over hoe het echt met haar gaat? Of is hij alleen met zijn eigen gekrenkte ego bezig ten koste van zijn dochter? Staat hij open voor een eerlijke blik in de spiegel en is hij bereid naar zijn eigen eventuele aandeel te kijken waarom dochter aangeeft liever niet te willen komen?
Nogmaals: laat je niet wijsmaken dat het gedrag van je broer de oorzaak is. Dat is een dwaalspoor. Het echt zo gemakkelijk om ouders de schuld te geven, scoren voor open doel. Er zijn nog heel veel dingen die je niet kunt weten. Hoe kan het dat een kind van 1 jaar zo heftig reageert op een scheiding, een foto van haar vader op de kamer wil hebben etc.? Mijn dochter van 2 vroeg op latere leeftijd: hebben jullie ooit bij elkaar gewoond? Ze wist niet beter dan dat er twee huizen waren. Logisch: kinderen van 1 jaar hebben geen herinnering aan wat er toen gebeurde. Dat moet later erin geplant zijn. Door wie, waarom, hoe? Er zijn nog veel meer vragen te stellen voordat je een conclusie kunt trekken over schuld.
Kleinduimpje schreef op 28-01-2026 om 07:59:
broer zit er helemaal doorheen, ik vind het ook zeer verdrietig, ook wij zien haar nu niet.
Dat is natuurlijk super verdrietig, maar heel veel meer dan haar vertellen dat hij van haar houd, hij altijd voor haar klaar zal staan en ze altijd welkom is als ze er aan toe is, kun je niet doen denk ik in deze situatie.
Ik denk dat pushen, of tegen de wensen in van een kind dan toch op komen dagen, iets kapot maakt wat heel moeilijk te herstellen is. Het is verschrikkelijk als ouder, dat kan ik me voorstellen. Maar er is blijkbaar iets wat er voor zorgt dat dochter niet meer wil komen. Dat heb je dan te respecteren imo.
Hier ook een broer, met zijn twee dochters heeft hij wel contact, met zijn zoon niet. Inmiddels al 15 jaar niet. Die zoon was ongeveer 15 jaar toen zijn ouders gingen scheiden. Zijn zussen (eentje jonger dan hem en eentje ouder dan hem) hebben wel contact met hun vader en snappen het ook niet maar mengen zich er verder niet in. Mijn broer blijft nog steeds uitnodigen, voor alles wat hij doet. De zussen komen wel bij hun vader, hij en zijn partner niet. Op de verjaardagen van de zussen zien ze elkaar wel en kletsen ze soms met elkaar maar op een verjaardag ga je dit soort issues niet bespreken en broer weet ook niet waarom het afstandelijke zo is.