Advies gevraagd voor broer
ik heb heel graag even advies. Het gaat over mijn broer en zijn dochter. Broer is gescheiden en dochter slaapt iedere week bij broer, ze is 15 jaar. Sinds een half jaar wilt ze niet meer bij hem komen. In eerste instantie dat hij te streng was geweest, maar daarna was het niet meer duidelijk. Een half jaar heeft hij alles geprobeerd en zegt ze heel vaak niet te komen en is een paar maanden toen niet geweest. Dan weer een gesprek en zou ze weer komen, weer niet. Nu heeft ze gezegd hij niet mag komen op haar adviesgesprek welke school ze gaat. Verder zegt ze helemaal niet wat er nu precies is. Broer zit er helemaal doorheen en wilt zo graag contact. Vraagt hele tijd aan mij wat te doen, want wil niet blijven trekken, het blijkt niet meer te lukken. Hij vraagt mij advies, maar ik weet het ook niet. Wat is in dit verhaal het beste om te doen? (Hij heeft amper contact met ex)
nee, hij gaat niet.
Nog een vraag; in hoeverre moet je als ouder constant het iniatief nemen om contact te houden, dit mag je toch ook van een kind verwachten, anders blijft het eenrichtingsverkeer. Of mag kun je dat niet verwachten. Stel het contact zou werr goed zijn, moet er dan constant iniatief komen van een ouder.
Ik zou focussen op in contact blijven via Whatsapp en haar af en toe vragen of ze zin heeft iets leuks te doen, bijvoorbeeld sushi eten in haar favoriete sushirestaurant. Toon tijdena de contactmomenten vooral interesse, blijf positief en push niet te hard. Het is een puber, veel pubers hebben niet echt zin in gezellig samenzijn met hun ouders. Hopelijk komt het vanzelf weer.
Dat kan je van je kind niet verwachten....alleen als kind zelf contact met je wil. En dan praat je over een relatie, en nemen beide contact op
nee, maar broer had paar weken geleden al zoiets van ik heb nu al 10 pogingen gedaan, alles moet vanuit mij komen, ik wil dat niet meer. Zij moet ook maar met iets komen. Maar als het wel goed komt, moet het dan steeds van hem uit komen? Dat is heel lastig
Kleinduimpje schreef op 28-01-2026 om 18:36:
nee, maar broer had paar weken geleden al zoiets van ik heb nu al 10 pogingen gedaan, alles moet vanuit mij komen, ik wil dat niet meer. Zij moet ook maar met iets komen. Maar als het wel goed komt, moet het dan steeds van hem uit komen? Dat is heel lastig
Het is al eerder gezegd maar ik herhaal het even. Hij is de volwassene. Ja, dat is lastig, maar niet anders.
Als je gaat verwachten dat er 'ook maar iets' van een kind moet komen dan heb je geen oog voor de verhouding ouder/kind.
Kleinduimpje schreef op 28-01-2026 om 18:36:
nee, maar broer had paar weken geleden al zoiets van ik heb nu al 10 pogingen gedaan, alles moet vanuit mij komen, ik wil dat niet meer. Zij moet ook maar met iets komen. Maar als het wel goed komt, moet het dan steeds van hem uit komen? Dat is heel lastig
Wil hij contact? Ja? Dan zal het dus vanuit hem moeten komen. Natuurlijk is het fijner als het wederkerig is maar volgens mij maken meer ouders van pubers mee dat zij weinig het initiatief nemen om met hun ouders iets te doen. Past ook bij de levensfase en het puberbrein werkt anders als het volwassenbrein. Als hij mijn broer was zou ik hem aanspreken op het feit dat hij de volwassene is in deze situatie, schop onder de kont! Hoef je het niet mee eens te zijn natuurlijk.
Ik snap echt dat de situatie rot is maar zijn houding klinkt nu ook alsof hij in de slachtofferrol zit richting zijn dochter. Dat is zeker niet helpend als hij meer contact wil.
Je schrijft dat je broer de scheiding als traumatisch heeft ervaren. Kan het zijn dat dit invloed heeft gehad op zijn stemming/ houding tov zijn dochter. Dat hij onbewust iets heeft uitgestraald of signalen heeft afgegeven. Heeft dochter misschien op eieren gelopen bij haar vader?
Kleinduimpje schreef op 28-01-2026 om 08:58:
ze wilt op het moment afstand, dus ook geen contact. Dus eten enz, uitje wil ze ook niet. Ik vind het heel moeilijk voor broer.
Ik vind het zelf ook heel moeilijk, want daardoor zien wij haar ook niet, ze komt niet naar verjaardagen en haar uitnodigen voelt voor mij ook raar. Wilt ze waarschijnlijk ook niet
Je kan het altijd proberen. "Waarschijnlijk" is een aanname, geen gegeven.
Hoe lastig ook, maar je broer zal moeten uitstralen dat ze altijd welkom is.
Af en toe een appje of kaartje sturen. Interesse tonen. Hoe was je dag? Niet vragen wanneer weer af te spreken. Wel interesse tonen.
Ik kan me voorstellen dat zijn 15-jarige dochter geen zin heeft om voor haar vader de traumatische scheiding goed te maken. Waarschijnlijk vond ze het zelf ook allemaal niet zo super, en op deze leeftijd heeft ze wel wat anders aan haar hoofd dan een bedroefde vader.
Het is tenslotte niet haar verantwoordelijkheid en niet haar keuze.
Je vraagt wat je van een kind mag verwachten. Dat vind ik eigenlijk een vreemde vraag, want je mag van alles verwachten wat je wil maar zal daar waarschijnlijk in teleurgesteld worden. Er zijn geen regels "wat je van een kind mag verwachten" en als iemand daar al mee zou komen, hoe wil je dat afdwingen? Schiet je broer wat op met gedwongen contact, of met de wetenschap dat hij in zijn recht staat maar evengoed achter het net vist?
Zijn dochter zou op deze leeftijd waarschijnlijk sowieso niet zoveel naar haar vader omkijken. als er geen scheiding was geweest zou hij daar veel minder last van hebben. Zij hoeft dat niet op te lossen.
Lijnen openhouden, niet verwijten, niet eisen of drammen, en vooral uitzitten is het motto. Iets anders zit er niet op. Hij is de vader, niet het kind.
In tussentijd moet hij wel met zijn verdriet aan de slag, dat kan een ander sowieso niet voor hem oplossen.
Kleinduimpje schreef op 28-01-2026 om 18:05:
nee, hij gaat niet.
Nog een vraag; in hoeverre moet je als ouder constant het iniatief nemen om contact te houden, dit mag je toch ook van een kind verwachten, anders blijft het eenrichtingsverkeer. Of mag kun je dat niet verwachten. Stel het contact zou werr goed zijn, moet er dan constant iniatief komen van een ouder.
Je bent de ouder, het is geen gelijkwaardige relatie. Soms is het een tijd eenrichtingsverkeer. Dat is nou een typisch voorbeeld van ouderschap anders maakt dan bijvoorbeeld een vriendschap. Neemt niet weg dat het me heel moeilijk lijkt.
ze heeft haar hele leven al last en verdriet van de scheiding. Ze heeft er heel veel om gehuild. Ze was 1 jaar toen ze uit elkaar gingen.
Kleinduimpje schreef op 28-01-2026 om 20:41:
ze heeft haar hele leven al last en verdriet van de scheiding. Ze heeft er heel veel om gehuild. Ze was 1 jaar toen ze uit elkaar gingen.
Maar als ze nog maar 1 was, dan weet ze toch niet anders? Hebben haar ouders veel ruzie gemaakt over haar hoofd heen?
nee, ze hebben eerder niets gezegd. Maar ze heeft het altijd vreselijk gevonden. Foto stond op haar slaapkamer en ze moest altijd huilen, ze wilde zo graag dat ze bij elkaar waren. Ja, geen idee hoe dat dan kan. Mijn broer heeft er denk ik nooit over gepraat met haar. De hele scheiding is heel raar gegaan, maar dat weet zij helemaal niet.
Mijn moeder, oma dus is kwaad op haar dat ze zo doet tegen mijn broer. Ik heb al gezegd ze 15 is en puberen is enz. Ik probeer het een beetje goed te praten voor haar, maar hoe kan ik het uitleggen?
ik had dit ook met mijn dochter.
Ik heb haar toen onder het snuiven van wat lijntjes gevraagd wat er nou eigenlijk aan de hand was.
Het antwoord weet ik niet meer maar sindsdien gaat ze wel weer naar dr vader.
Kleinduimpje schreef op 28-01-2026 om 18:36:
nee, maar broer had paar weken geleden al zoiets van ik heb nu al 10 pogingen gedaan, alles moet vanuit mij komen, ik wil dat niet meer. Zij moet ook maar met iets komen. Maar als het wel goed komt, moet het dan steeds van hem uit komen? Dat is heel lastig
Ja, alles moet van hem uitkomen en ja, hij moet stoppen zichzelf te beschermen tegen afwijzing of een vermeende afwijzing door niets meer te ondernemen voor contactherstel. Als zij niet naar hem wil, dan gaat hij naar haar. Of hij haalt haar op om samen iets leuks te doen. Iets wat dochter leuk vindt, dus: een kort uitje voorstellen, iets dat dochter geweldig vindt? Samen uit ontbijten/brunchen gaan bijvoorbeeld. En dan vooral niet verwijtend gaan doen.