Advies gevraagd voor broer
ik heb heel graag even advies. Het gaat over mijn broer en zijn dochter. Broer is gescheiden en dochter slaapt iedere week bij broer, ze is 15 jaar. Sinds een half jaar wilt ze niet meer bij hem komen. In eerste instantie dat hij te streng was geweest, maar daarna was het niet meer duidelijk. Een half jaar heeft hij alles geprobeerd en zegt ze heel vaak niet te komen en is een paar maanden toen niet geweest. Dan weer een gesprek en zou ze weer komen, weer niet. Nu heeft ze gezegd hij niet mag komen op haar adviesgesprek welke school ze gaat. Verder zegt ze helemaal niet wat er nu precies is. Broer zit er helemaal doorheen en wilt zo graag contact. Vraagt hele tijd aan mij wat te doen, want wil niet blijven trekken, het blijkt niet meer te lukken. Hij vraagt mij advies, maar ik weet het ook niet. Wat is in dit verhaal het beste om te doen? (Hij heeft amper contact met ex)
Een relatie kan je niet dwingen….Dus zit er niets anders op voor je broer dan af te wachten, deur open te houden, en vooral niet te pushen.
ik merk wel dat hij zoiets heeft van ik zit er al zo lang achteraan, het moet niet alleen van mijn kant komen, ik blijf niet smeken.
De moeder weet ik niet, ik verwacht dat ze niet echt stimuleert.
Ik ken je broer niet en heb geen idee hoe hij met zijn dochter omging, maar ik kan wel vertellen waarom mijn dochter nog maar 2 keer per jaar contact heeft met haar vader, ondanks mijn pogingen om het contact tussen die twee goed te houden. Vader zet dochter namelijk nooit op de eerste plaats en laat zijn oren altijd hangen naar de vrouw waarmee hij op dat moment is. Het gaat nooit over wat dochter wil. Ik kan er uren over vertellen, van dat dochter niet mee op vakantie mag omdat vrouw dat niet wil, tot een afgezegde kerst bij hem thuis omdat vrouw liever naar haar familie ging zonder dochter. En dat dan de dag voor kerst zeggen.
Wij waren al gescheiden toen dochter klein was en ik heb tot haar 12e/13e mijn stinkende best gedaan. Daarna heb ik het losgelaten en vervolgens werd mij dat verweten.
Toch weet ik zeker dat mijn dochter haar vader wel zou willen zien als zij het gevoel had dat hij echt in haar geïnteresseerd is en haar niet alleen ziet als een trofee waar hij recht op heeft op het moment dat hij daar zin in heeft.
Nogmaals, ik ken jouw broer niet. Maar laat hem in ieder geval ook even diep in zijn hart kijken of hij het zelf allemaal zo goed heeft gedaan.
Kleinduimpje schreef op 28-01-2026 om 11:01:
ik merk wel dat hij zoiets heeft van ik zit er al zo lang achteraan, het moet niet alleen van mijn kant komen, ik blijf niet smeken.
Begrijpelijk, maar niet constructief. Hij is de volwassene in deze relatie en zal een manier moeten vinden (als contact het doel is) om boven die initiële reactie komen te staan. Denk je dat je broer ervoor openstaat om hulp te zoeken, om om te gaan met zijn eigen ervaring en emoties?
'ja, de afwijzing heeft hij jaren geleden al gekregen toen ex wilde scheiden, dat is een trauma, en nu vergelijkt hij de scheiding met deze situatie, alweer gebeurt de afwijzing.' Als dat nog een open wond is moet hij daarmee echt aan de slag, want als hij die ervaring nu op de relatie met zijn dochter legt wordt de relatie met de dochter veel te zwaar belast. De dochter moet dan als het ware goedmaken wat de moeder hem heeft aangedaan. Dat kan niet. Ik weet niet of dat met professionele hulp moet. Het is vooral een ander gedachtepatroon, een andere insteek. Wellicht kan dat ook in gesprekken met jou over zijn relatie met de dochter (onbelast laten worden) en zijn rol als vader (van opvoeder naar geamuseerde, respectvolle, ondersteunende toeschouwer).
Misschien wil dochter vooral zien dat hij zijn scheiding heeft verwerkt en door gaat met zijn eigen leven. Tegenwoordig plaatst iedereen blije plaatjes op social media om te laten zien hoe mooi het leven is. Dat is ook een manier van communiceren. Liefst geen hartekreten over ik mis je zo!
Uitnodigen om te eten hoeft niet nu, en zeker niet regelmatig, maar af en toe eens een keer om te kijken hoever de dochter is. Ondertussen vooral denken aan de verjaardag etc. en voorbereiden voor de dag dat ze 18 wordt.
Tsjor, wat zou er dan veranderen op de dag dat kind 18 wordt??
Hier in ieder geval niets…
Waarom wil een dochter haar vader niet zien,zal toch wel een reden voor zijn?Bij mij 3 kinderen die af en toe met vader afspreken,maar altijd teleurgesteld terugkomen,hij steunt ze niet,zegt altijd de verkeerde dingen .
Kleinduimpje schreef op 28-01-2026 om 11:01:
ik merk wel dat hij zoiets heeft van ik zit er al zo lang achteraan, het moet niet alleen van mijn kant komen, ik blijf niet smeken.
De moeder weet ik niet, ik verwacht dat ze niet echt stimuleert.
Vader moet zijn oog op de lange termijn houden. En een paar jaar is voor hem veel minder lang dan voor zijn dochter. Dit wordt een zaak van de lange adem en als hij het nu opgeeft omdat het 'niet alleen van zijn kant moet komen" dan is hij een beetje een slappeling en bovendien vergroot dat wel de kans dat het niet meer goed komt.
Ik kan een juridisch verhaal gaan houden (omdat ik jurist ben, en ervaring heb met dit soort procedures) maar dat ga ik niet doen want dat gaat niet helpen. Hij kan het beste de lijn open blijven houden. Niet smeken, wel regelmatig laten weten dat hij om haar geeft en laten blijken dat de deur altijd open staat.
Ik denk dat jij er goed aan doet om ook zelf rechtstreeks contact met nichtje te houden en haar gewoon uit te nodigen. Komt ze niet, dan komt ze niet, maar dan weet ze wel dat ze welkom is. Ze is nog maar 15 hè, ze is nog niet opgedroogd.
Het kan zijn dat er ook iets bij moeder speelt, dat die een weerzin tegen vader heeft en daarmee - bewust of onbewust - de boodschap geeft dat vader niet deugt, waarna dochter zich tegen vader keert om haar moeder in bescherming te nemen of om geen gedoe met moeder te krijgen. Dat hoeft, nogmaals, geen kwade opzet van moeder te zijn, maar dat soort dingen kunnen gebeuren.
O ja, toch nog een juridisch puntje. Als vader gezag heeft, en dat is waarschijnlijk, kan hij rechtstreeks bij de school informatie opvragen. Als hij geen gezag heeft trouwens ook, maar minder. De huidige school heeft ongetwijfeld een protocol voor omgang met gescheiden ouders, dus hij kan gewoon bij de huidige school aankloppen, de zaak uitleggen, en bespreken welke informatie hij wel kan krijgen. Misschien is het dan wel handig om dat op voorhand aan zijn dochter te laten weten: dat hij het wel belangrijk vindt om te weten hoe het op school gaat, en dat hij graag met haar afspraken wil maken over hoe dat te regelen, omdat hij anders rechtstreeks contact met de school moet opnemen. Zodat dochter niet achteraf te horen krijgt dat vader navraag gedaan heeft bij school, want daar wordt ze dan ongetwijfeld boos om en dat helpt de boel niet vooruit.
Wat Tsjor zegt, kan ook nog een rol spelen. Als vader bij contact met zijn dochter moeder direct of indirect gaat afkammen, of erg zielig is/doet, dan is dat voor dochter een forse belasting en dan is het niet vreemd dat ze zich gaat terugtrekken. Het is al ingewikkeld genoeg om 15 te zijn, shit van je ouders wil je er dan niet bij hebben.
15 was ook de leeftijd dat mijn zoon geen zin en tijd meer had voor vaste momenten met zijn vader.
En daar was de band goed. Ze hebben het in een andere vorm gegoten.
Mijn ex zag ook dat hoewel zoon bij mij woont ook de momenten met mij veranderden.
Inmiddels is zoon 21, woont samen met zijn vriendin en we eten 1x per week samen als het uitkomt. Alleen wegens woningnood en nog geen idee waar ze willen wonen gebeurd dat samenwonen bij mij of bij de moeder van zijn vriendin.
bedankt allemaal, weet wat voor advies ik kan geven. Is het normaal dat ik er zelf ook zo mee zit?
Ik denk dat je je broer een beetje geluk gunt. En dat is heel normaal.
Engeltje schreef op 28-01-2026 om 12:26:
Tsjor, wat zou er dan veranderen op de dag dat kind 18 wordt??
Hier in ieder geval niets…
In elk geval dit: kind moet zelf ziektekostenverzekering afsluiten, zorgtoeslag aanvragen, KB en KGB vervallen voor de verzorgende ouder, evenals de fiscale voordelen, kind kan uitkering/lening krijgen bij DUO, uurloon gaat omhoog als kind werkt, kind mag auto rijden (onder begeleiding met 17 al) en kind mag stemmen. Kind is voor de wet vanaf 18 een volwassene en dan kun je kind ook zo benaderen en kan de ondersteuning er anders uit komen te zien.
Er is blijkbaar nog wel telefonisch contact met kind. Het is belangrijk dat jouw broer zich positief blijft opstellen naar zijn dochter. Niet boos of verdrietig. En zeker de scheiding niet aanhalen. Dat is geweest en als hij daar nog steeds mee zit moet hij hulp zoeken. Een kind kan daar niets mee. Kan hij neutraal en positief met haar omgaan? Dat kan jij als zus natuurlijk wel inschatten.
Hij kan haar laten weten dat hij af en toe contact opneemt om te horen hoe het gaat. Maar zonder afspreken als zij dat niet wil. Dat de deur altijd openstaat. En natuurlijk haar bellen om te feliciteren met verjaardagen en dan een kaartje sturen. Ook met kerst kan hij haar bijvoorbeeld uitnodigen. Maar geen verwachtingen meer. Ik zou overigens wel naar gesprekken met school gaan. Gewoon ter informatie. Dat recht heeft hij ook. En wellicht kan hij een keer kijken bij een sportwedstrijd bijvoorbeeld.
Jullie als familie kunnen haar Gewoon blijven uitnodigen. Je ziet wel of ze komt.
Leg geen druk op haar. Maar hou contact op een minimale manier.
" Ik zou overigens wel naar gesprekken met school gaan. Gewoon ter informatie."
Ten eerste zal dat niet gaan als vader niet weet wanneer die gesprekken zijn. Ten tweede: als het zo'n gesprek is met de klasseleraar en dochter heeft uitdrukkelijk aangegeven dat ze niet wil dat vader komt, dan wordt dat mogelijk een bijzonder onaangenaam gesprek. En dochter zal vader waarschijnlijk verwijten dat hij niet naar haar geluisterd heeft (toch al des pubers, lijkt me).