Om welke (suffe) reden werd jouw kind vandaag boos?
De titel zegt het al maar om welke reden werd jouw kind vandaag boos (misschien zelfs tot tantrum aan toe).
To begint:
Mijn oudste was vandaag boos omdat ik haar haar shirt te snel had aangetrokken. 
Mijn kind was boos omdat ze bij de speeltuin geen tosties meer verkochten. Ik snapte best dat ze trek had en er zin in had, maar ik kon die dingen ook niet tevoorschijn toveren. En normaal neem ik zelf meer lunch mee, maar we gingen dit keer ongepland op de terugweg van een andere afspraak, waardoor ik inderdaad dacht dat ze wel een keer tosti konden nemen, maar dat ging dus helaas niet door.
Ik denk dat de herinnering aan de eigen driftbuien niet echt een betrouwbare weergave is van hoe kinderen in het algemeen zich vroeger gedroegen. Sowieso n=1. Maar herinneringen van toen je 2-4 jaar oud was hebben de meeste mensen nauwelijks. En als ze ze al hebben zijn ze wrs niet van driftbuien én zijn ze meestal niet erg betrouwbaar. Als 2 jarige ben je per definitie egocentrisch, dus je zult je je eigen driftbui niet herinneren als "ik was wel onredelijk, maar besloot me krijsend ter aarde te storten'. Je zult je hoogstens herinneren dat je een keer heel boos/verdrietig was. Maar waarschijnlijk herinner je het je überhaupt niet.
Mijn 4 jarige is net begonnen op school. En daar soms erg moe en overweldigd van. En dan is ze 'labieler' in haar buien. Dat doet ze idd niet op school en wel thuis. Ze doet het niet sec 'om haar zin te krijgen'. Maar omdat ze op dat moment moe is om evenwichtig te reageren op teleurstelling(of boosheid, verdriet). Ze had die buien als 2 jarige best veel. 1-2 maanden na haar derde verjaardag nauwelijks nog. En nu dus weer wel soms. Dat heeft (volgens mij) weinig met mijn slechte opvoeding te maken en meer met haar temperament. Ik ga haar iig niet met een pak slaag op haar kamer smijten.
Meesje schreef op 09-03-2026 om 07:17:
Ik denk dat de herinnering aan de eigen driftbuien niet echt een betrouwbare weergave is van hoe kinderen in het algemeen zich vroeger gedroegen. Sowieso n=1. Maar herinneringen van toen je 2-4 jaar oud was hebben de meeste mensen nauwelijks. En als ze ze al hebben zijn ze wrs niet van driftbuien én zijn ze meestal niet erg betrouwbaar. Als 2 jarige ben je per definitie egocentrisch, dus je zult je je eigen driftbui niet herinneren als "ik was wel onredelijk, maar besloot me krijsend ter aarde te storten'. Je zult je hoogstens herinneren dat je een keer heel boos/verdrietig was. Maar waarschijnlijk herinner je het je überhaupt niet.
Mijn 4 jarige is net begonnen op school. En daar soms erg moe en overweldigd van. En dan is ze 'labieler' in haar buien. Dat doet ze idd niet op school en wel thuis. Ze doet het niet sec 'om haar zin te krijgen'. Maar omdat ze op dat moment moe is om evenwichtig te reageren op teleurstelling(of boosheid, verdriet). Ze had die buien als 2 jarige best veel. 1-2 maanden na haar derde verjaardag nauwelijks nog. En nu dus weer wel soms. Dat heeft (volgens mij) weinig met mijn slechte opvoeding te maken en meer met haar temperament. Ik ga haar iig niet met een pak slaag op haar kamer smijten.
Dit inderdaad ook nog. Wanneer kinderen moe, overprikkeld enz zijn kan dat ook driftbuien triggeren, de aanleiding is dat in onze ogen vaak 'niks' maar bij hun zit het emmertje gewoon vol. Zo heeft mijn kind ook wel eens een driftbui gehad omdat ze tanden moest poetsen, normaal geen probleem maar op die dag was ze gewoon moe, was maar school geweest, waarschijnlijk veel prikkels de hele dag en nu gewoon op. Het gaat niet om dat tanden poetsen maar ze moest gewoon ontladen. En dat gaat niet genuanceerd. Lastig voor ons als ouders maar haar slaan of op haar kamer zetten voor straf is echt niet het gevolg voor haar gedrag.
Maar dit herken je misschien ook bij jezelf. Als ik moe ben, bijvoorbeeld na een nacht met weinig slaap door een ziek kind, dan een zware werkdag erachteraan is mijn lontje ook veel korter en kan ik veel minder hebben als ik weet thuis ben. Op het werk blijf ik de professional. Thuis is het dan klaar en reageer ik soms echt wel meer geprikkeld. Ik kan er wel anders mee omgaan als een peuter/kleuter maar je merkt het wel.
Gelukkig kan ik het wat beter reguleren en aangeven dat ik even rust nodig heb. Even in bad of in de douche bijvoorbeeld. Soms last de thuissituatie dat even niet toe en moet ik nog even door. Dan leg ik uit aan mijn kinderen dat ik heel moe ben, even weinig kan hebben en dat we het er samen het beste van moeten maken.
duizel schreef op 09-03-2026 om 07:06:
[..]
Dus omdat je er vroeger een pak slaag nooit kreeg maakt dat het geen normaal dreumes of peutergedrag is?
Ik vind het sneu voor je dat je ouders er zo mee omgingen. Laten merken dat het geen gedrag is dat je goedkeurd is prima. Een pak slaag en dan nog naar je kamer gestuurd worden is niet de manier om dat te doen.
Wat ouders hier omschrijven, het kind niet zijn zin geven, die snoepjes of pak koekje niet kopen, het gedrag negeren door er overheen te stappen, of het kind de winkel uit te tillen is ook echt een duidelijke boodschap hoor. Er naast gaan liggen wat iemand hier schreef vind ik ook een hele mooie oplossing. Zo mooi ook dat er daarna meteen verbinding is met het kind en de boodschap is duidelijk.
Overigens is dit gedrag wat veel meer voorkomt bij dreumessen en peuters als bij kleuters. Tegen de tijd dat ze op school zitten is deze fase meestal voorbij. Het vragen om iets in de winkel niet, het omgaan met de teleurstelling als iets niet mag is tegen die tijd meer ontwikkeld en gaat op een andere manier. Daarbij komt ook nog dat bijna alle kinderen op school ander gedrag laten zien als in de veilige thuis situatie, waar je op een veilige manier grenzen mag opzoeken en verkennen. Daarbij hoort dat je kind soms ook over die grenzen heen gaat. Niet altijd makkelijk voor de ouders maar wel belangrijk in de ontwikkeling van je kind
Ontopic: Mijn dochter heeft ook wel eens een driftbui gehad omdat haar zus wel hele lange haren heeft en haar eigen haren niet zo snel lang groeien. Dat ik daar niks aan kan veranderen maakte haar nog bozer (deze boosheid begrijp ik eigenlijk wel, jaloezie en frustratie)
Of omdat ze alleen ouder kon worden en nooit meer terug naar baby...
Zo zei mijn tweede kind op zijn vierde tegen zijn zus: 'Later als ik zeven ben en jij nog steeds zes dan.........'
Hij was erg teleurgesteld dat die dag nooit zou komen.
Mijn kinderen hebben nooit een driftbui in het openbaar gehad. Zich nooit in de supermarkt krijsend ten aarde gestort om iets dat ze wilden en niet gekocht werd. Nu kan ik mezelf een geweldige opvoeder vinden óf de rest ook vertellen.
Mijn kinderen bleven meestal thuis of waren op school als ik boodschappen ging doen. Mijn man had dagelijks de auto mee, dus ik deed de boodschappen als hij thuis was.
duizel schreef op 09-03-2026 om 07:29:
[..]
Dit inderdaad ook nog. Wanneer kinderen moe, overprikkeld enz zijn kan dat ook driftbuien triggeren, de aanleiding is dat in onze ogen vaak 'niks' maar bij hun zit het emmertje gewoon vol. Zo heeft mijn kind ook wel eens een driftbui gehad omdat ze tanden moest poetsen, normaal geen probleem maar op die dag was ze gewoon moe, was maar school geweest, waarschijnlijk veel prikkels de hele dag en nu gewoon op.
Heel herkenbaar. We hebben een druk weekend gehad. Resultaat: Ik had vannochtend een boze kleuter omdat ik vroeg of ze
"Je moet niet van die stomme dingen vragen"
Vanaf dat moment wist ik dat ik meer sturend moest zijn zodat er niet nog meer drift zou zijn.
MamaE schreef op 08-03-2026 om 19:37:
[..]
Haha lol, ik mag jouw dochter wel. Ik vind jouw aanpak ook een goede.
Wij hadden vroeger niks te drammen of te driften in het openbaar. Dan kreeg je een pak slaag en gingen we direct naar huis. Dat werd bij ons thuis echt niet gezien als normaal kindergedrag.
Ik vraag me soms wel af of het dat ook wel echt is. Toegeven lijkt me niet de juiste optie. Maar met een jaar of vier kunnen ze ook praten. Op school krijgen kinderen toch ook niet aan de lopende band driftbuien omdat Pietje eerst de beurt krijgt in de kring, of omdat Jantje de rode stift verkeerd aangeeft? Ik kan me uit mijn jeugd in ieder geval niet van dit soort dingen herinneren van de kleuterklas. Wel kleine verdrietjes om onbenullige dingen, maar geen krijsend ter aarde gestorte kleuters.
Fysiek geweld gebruiken tegen jonge kinderen is ook geen normaal oudergedrag hoor. Al werd het vroeger wel vaker gedaan, normaal is het niet.
Driftbuien komen vooral voor bij peuters die nog niet zo goed communiceren. Vanaf 4 gaat dat beter maar er zijn erbij die er wat langer volhouden, bij de kleuters komt het geregel voor in de klas.
Mijn moeder heeft ook eens heel hard gelachen toen mijn dochter voor mij ging staan (kennelijk mijn houding nadoende) met de woorden: “mama, wat begrijp jij niet aan het woordje ‘nee’?” Hahaha die moeder van mij had echt enórm veel lol. Leedvermaak en een soort van wrakerige voldoening na al die jaren mij opvoeden 
Sowieso heel behulpzaam, mijn moeder, die kon als oma hard lachen om dingen waarvan ik vond dat ik moest opvoeden. Oma vroeg aan kleindochter een (één) partje appel uit haar bakje en die wierp zich acuut op de grond met haar bakje onder zich. 
en mijn moeder, toen ze was gestopt met lachen, mij vroeg “gut dat kind krijgt zeker nooit iets?” kon ik er ook wel om lachen
Ik heb inderdaad weinig herinneringen van voordat ik vier werd. Mijn ouders hebben wel dingen verteld. Als andere kinderen driftbuien hadden in het openbaar zeiden ze 'dat hadden jullie niet hoeven doen, want dan hadden jullie een flinke veeg uit de pan gekregen'.
Moeilijk doen door oververmoeidheid of overprikkeling kwam wel degelijk voor. Ik kon als kind boos worden om iets ogenschijnlijk heel kleins, wat achteraf waarschijnlijk opgebouwde frustratie was. Ik stampte dan boos de trap op en mijn ouders lachten me uit. En als ik er een grote mond bij had, kreeg ik er ook nog straf bij.
Mijn zus ging en gaat enorm slecht op te weinig slaap. Dan was er geen land mee te bezeilen en ze jankte om alles en niks is dan goed. Nog steeds niet. De eerste keer dat haar inmiddels man dat meemaakte heeft hij de relatie even heroverwogen. Inmiddels zegt hij dan gewoon 'ga maar even naar bed'.
Ik heb zelf ook wel eens mijn dag (of week) niet. En dan lukt het me niet altijd om aardig te doen tegen mensen. Gelukkig herken ik dat inmiddels wel en kan ik dat meestal wel aangeven. Soms zegt mijn man of dochter 'je bent gespannen hè' en dat geeft dan ook weer ruimte.
Mijn dochter kan zich ook godsonmogelijk gedragen bij heel veel spanning en overprikkeling. Het lukt me steeds vaker om daar met mildheid en mededogen naar te kijken. Maar toch zie ik dat niet als peuterdriftbuien hoewel het volgens een aantal forummers wel vergelijkbaar is vanwege de emotionele achterstand van dochter door haar autisme.
Maar goed, de redenen waarom mijn kind soms enorm boos kan zijn, zijn ook wel wat groter dan een afgebroken banaan.
Kampeerder schreef op 08-03-2026 om 20:48:
[..]
Ook vroeger hadden kinderen driftbuien hoor. En voor de ouders staan die vaak nog op hun netvlies. De meeste kinderen hebben dat niet wekelijks of maandelijks gelukkig.
Ouders die beweren dat hun kind nooit maar één driftbui heeft gehad zijn óf niet helemaal eerlijk óf hebben hun kind altijd zijn zin gegeven om de bui te voorkomen. 🤣🤪
Of hebben gewoon een heel makkelijk kind. Hier echt geen driftbuien met veel drama. Wel af en toe een gefrustreerde huilbui.
Jonagold schreef op 09-03-2026 om 13:46:
[..]
Of hebben gewoon een heel makkelijk kind. Hier echt geen driftbuien met veel drama. Wel af en toe een gefrustreerde huilbui.
Klopt. Mijn ouders waren van die goede ouders. Ik had nooit driftbuien. Was heel aanspreekbaar of slikte mijn teleurstelling in stilte. Zo nu en dan eens een huilbui (en dan werd ik streng aangesproken op 'voor niks janken'). Dankzij hun consequente aanpak, natuurlijk. Toen kregen ze mijn broertje, hahahahahaha.
Meesje schreef op 09-03-2026 om 13:58:
[..]
Klopt. Mijn ouders waren van die goede ouders. Ik had nooit driftbuien. Was heel aanspreekbaar of slikte mijn teleurstelling in stilte. Zo nu en dan eens een huilbui (en dan werd ik streng aangesproken op 'voor niks janken'). Dankzij hun consequente aanpak, natuurlijk. Toen kregen ze mijn broertje, hahahahahaha.
je hele reactie las ik met: jaja, túúúrlijk.... in mijn hoofd. en toen de schaterlach aan het einde.
ik heb ook zo'n broertje 
Jonagold schreef op 09-03-2026 om 13:46:
[..]
Of hebben gewoon een heel makkelijk kind. Hier echt geen driftbuien met veel drama. Wel af en toe een gefrustreerde huilbui.
Ik zit ook al een poosje te graven naar leuke voorbeelden, maar zoon doet idd weinig aan drama en drift. Enkel snel huilen als hij moe is of ziek, maar dan wil hij zelf ook graag naar bed. Misschien komt het later nog. Of niet en krijgen we een "herkansing" bij zijn broertje om dit soort onredelijke driftbuien te mogen meemaken.
Meesje schreef op 09-03-2026 om 13:58:
[..]
Klopt. Mijn ouders waren van die goede ouders. Ik had nooit driftbuien. Was heel aanspreekbaar of slikte mijn teleurstelling in stilte. Zo nu en dan eens een huilbui (en dan werd ik streng aangesproken op 'voor niks janken'). Dankzij hun consequente aanpak, natuurlijk. Toen kregen ze mijn broertje, hahahahahaha.
Herkenbaar, en wat ik ook leuk vond is dat mijn broertje, zelf 3 totaal onhandelbare stuiterballen kreeg 
Ik denk dat het soms ook een stukje temperament van een kind is. Ons kind werpt zich regelmatig op de grond en is héél vasthoudend. Maar ik hoor ook wel eens van anderen dat hun kind heel "makkelijk" is, sneller ja zegt en prima af te leiden is. Maar het is natuurlijk wel doodnormaal peuter (en kleuter-)gedrag.
Kind vanochtend was boos dat giraf knuffel (van ruim een meter hoog) niet mee mocht de auto in. Dat leek me toch niet zo'n handig idee.