Zwanger... wat nu?
Mijn man en ik hebben een dochter van 9.
En zijn er deze week achter gekomen dat ik ongepland 8 weken zwanger ben. Een behoorlijke shock.
Maar ja en nu dan?
We hebben de financiele ruimte en nog een slaapkamer over.
Maar ik ben 36 en we moeten weer helemaal opnieuw beginnen. Dochter is al 9 en eigenlijk was die nieuwe vrijheid wel lekker (makkelijk). Heel veel zullen ze niet aan elkaar hebben. En hebben we zin om tot ons 60e een kind thuis te hebben? Vorige zwangerschap had ik pre-eclampsia dus ook angst voor herhaling.
Aan de andere kant word ik intens verdrietig als ik denk aan het afbreken van de zwangerschap. Ook vannacht weer uren gehuild.
Mijn man zegt dat de keuze aan mij is. Hij steunt beide beslissingen. Maar heeft de voorkeur voor niet opnieuw beginnen.
Het voelt eenzaam om deze keuze te moeten maken. Ik zou graag willen weten wat jullie zouden doen in mijn situatie.
Roos57 schreef op 01-02-2026 om 20:44:
[..]
Kinderachtig om te melden vind ik.
Aanspreken op gedrag of taalgebruik prima.
En iets mogen vinden is een groot goed !!
Vind ik .
Dit gaat niet om iets vinden. Deze forummer wil moedwillig een schuldgevoel aanpraten. Dat is een zeer kwalijke zaak.
Euphoria schreef op 01-02-2026 om 21:21:
[..]
Dit gaat niet om iets vinden. Deze forummer wil moedwillig een schuldgevoel aanpraten. Dat is een zeer kwalijke zaak.
Dat weet je niet, dat is een aanname. Er zijn nu eenmaal mensen die vinden dat abortus of euthanasie moord is. Ik ben het met Roos eens: iemand mag iets vinden ook al vind jij het abject. En TO zal heus wel weten dat die mensen bestaan. Ze heeft er nog geen blijk van gegeven dat eventueel schuldgevoel een overweging is.
Bakblik schreef op 01-02-2026 om 20:10:
[..]
NEEEEEEEEEEEEEE!!!!!!!!!!!
In het hypothetische geval dat de baby overleeft tijdens de bevalling maar de moeder sterft is dat beter?
Mijn oma is opgegroeid zonder moeder, omdat haar moeder overleed tijdens de bevalling (we spreken over 1919). In die tijd bleef je niet bij alleen een vader als baby, zeker niet een vader die werkzaam was op de grote vaart ze is opgevoed door oudere familie en heeft flink last van gehad dat ze geen normale jeugd had die voor die tijd gebruikelijk was.
Toen was dat soms zo. Nu hoef je een zwangerschap die zulke risico's kan geven niet voort te zetten dus als to de zwangerschap afbreekt is dat geen moord, knoop dat goed in je oren. Als je nu weer antwoord geeft op de manier van je eerdere antwoorden dan meld ik je.
Weet je wat? Ik meld je sowieso.
Offtopic: Jemig, jezelf overschreeuwen om je punt te maken? ...Mensen mogen denken en schrijven wat ze willen hoor. Melden om een andere mening? Forumbeheer raakt overbelast zo.
TO, een moeilijke beslissing. Eens met Tsjor, je man mag dat niet alleen van jou laten afhangen.
Waarom ga je bv niet naar de huisarts, laat je doorverwijzen naar een gynaecoloog ( daar kom je toch hoe dan ook terecht) en vraagt een gesprek aan. Kennis is macht en zo kunnen júllie samen een weloverwogen beslissing nemen.
Laat iedereen vooral zelf zijn keuze maken. Dat keuzerecht is een groot goed. Wie ben jij om voor een ander te bepalen of hij of zij een kind moet krijgen? Mensen schreeuwen om het hardste dat je het moet houden. Maar opvoeden en een levenslange verantwoordelijkheid dragen terwijl je dat niet kan, je kind ernstig beperkt is of jij (blijvende) gezondheidsschade hebt. En dan hebben we het nog niet eens over talloze kinderen die ongewenst zijn of waarvan ouders het niet willen op kunnen grootbrengen. Dan moeten mensen het zelf maar uitzoeken.
In het ziekenhuis gaat het leven van de moeder altijd voor. En in dit geval ook. Zowel to als haar gezin hebben niets aan schade (of erger) van haar gezondheid. Het bestaande kind gaat voor.
MRI schreef op 01-02-2026 om 21:46:
[..]
Dat weet je niet, dat is een aanname. Er zijn nu eenmaal mensen die vinden dat abortus of euthanasie moord is. Ik ben het met Roos eens: iemand mag iets vinden ook al vind jij het abject. En TO zal heus wel weten dat die mensen bestaan. Ze heeft er nog geen blijk van gegeven dat eventueel schuldgevoel een overweging is.
Het is prima als iemand dat vindt, maar door dat te gaan lopen verkondigen geef je iemand wel een schuldgevoel. Hou dat bij jezelf, onderga zelf geen abortus maar leg jouw vinden en moraal niet aan een ander op. Bovendien is het geen moord, want geen mens. Zie het wetboek.
Max88 schreef op 01-02-2026 om 21:54:
[..]
Offtopic: Jemig, jezelf overschreeuwen om je punt te maken? ...Mensen mogen denken en schrijven wat ze willen hoor. Melden om een andere mening? Forumbeheer raakt overbelast zo.
TO, een moeilijke beslissing. Eens met Tsjor, je man mag dat niet alleen van jou laten afhangen.
Waarom ga je bv niet naar de huisarts, laat je doorverwijzen naar een gynaecoloog ( daar kom je toch hoe dan ook terecht) en vraagt een gesprek aan. Kennis is macht en zo kunnen júllie samen een weloverwogen beslissing nemen.
Dit was al de tweede post waarin ze over moord sprak, die eerste is geknipt door beheer.
Echt, ik kan er niet tegen als mensen abortus zo noemen. Soms is het gewoon beter als een bevruchte eicel niet uitgroeit tot en kind. Dat kan te maken hebben met de (geestelijke) gesteldheid van de moeder of met de kwaliteit van het "vruchtje". Ik kan het zelfs nog begrijpen als je niet de financiële middelen denkt te hebben om een kind op te voeden.
Nu hebben we de mogelijkheid om bewust wel of niet voor een kind te kiezen. Mijn grootouders kregen nog 11 kinderen binnen 15 jaar wat voor de fysieke gesteldheid van oma echt niet fijn was.
Tijgeroog schreef op 01-02-2026 om 22:12:
[..]
Het is prima als iemand dat vindt, maar door dat te gaan lopen verkondigen geef je iemand wel een schuldgevoel. Hou dat bij jezelf, onderga zelf geen abortus maar leg jouw vinden en moraal niet aan een ander op. Bovendien is het geen moord, want geen mens. Zie het wetboek.
Eens maar ik heb er ook moeite mee. Ik besef echter dat het tegenovergestelde, verbod op abortus, nog veel erger is en leidt tot mensonwaardige situaties. Het is geen mens maar natuurlijk wel een levend menselijk wezen en vanaf een bepaald moment ook zeker geen klompje cellen meer. Hoewel je volgens de wet om welke reden dan ook een zwangerschap mag laten beëindigen, zie ik er geen kwaad in om mensen ertoe re bewegen om dat niet te doen. Niet in de zin dat ik mensen lastig val bij de abortuskliniek, ik ben geen gekkie, maar wel als iemand vraagt om advies wat te doen.
Het is hààr klompje cellen. Zij moet verder leven met een ingewikkelde keuze, dat moet ze volledig achter staan. Wat mij betreft is het daarbij passend om vooral in feiten en ervaringen mee te denken, zoals die van jou over pre-eclampsie, of kinderen krijgen als je eind 30 bent van Temet. Maar gaan roeptoeteren over moord helpt echt niet.
Terug naar het onderwerp:
Ik heb bij mijn eerste kind het HELLP-syndroom (vergelijkbaar met pre-eclampsie) gehad. Hij werd veel te vroeg geboren en overleed toen hij 7 maanden oud was. Niet lang na zijn overlijden bleek ik zwanger van nummer twee. Ongewenst en ongepland. Maar na zo’n lange moeilijke periode met ons eerste kind, kon ik niet voor een abortus kiezen. Want de zwangerschap was ongewenst en ongepland, maar het kind was zeer gewenst. Ik werd heel goed onder controle gehouden in het ziekenhuis en ik heb vanaf 12 tot 36 weken kinderaspirine geslikt. Ook werd mij verteld dat bij een tweede zwangerschap van dezelfde man, het risico op herhaling klein was. Ik heb een fysiek prima zwangerschap gehad, maar mentaal was het zwaar. Mijn derde zwangerschap was mentaal ook zwaar. Beide kinderen zijn gezond ter wereld gekomen.
Terugkijkend waren mijn vruchtbare jaren niet de beste. Uiteindelijk zijn zowel man als ikzelf gesteriliseerd.
TO, het is moeilijk om een beslissing te nemen. Laat je goed informeren en neem pas een beslissing als je je er zeker van bent, voor zover je zeker kunt zijn. Een abortus is niet het einde van de wereld en in jouw geval ( je had geen kinderwens meer) ook heel logisch. Dat was bij mij dus anders. De angst voor herhaling van de pre-eclampsie kan ik me ook heel goed voorstellen. Sterkte!
Ik lees over ga naar de huisarts voor advies maar ik zou naar de gynaecoloog gaan voor advies, dat kan natuurlijk via de huisarts of via de verloskundige. En dan dus advies over hoe risicovol deze zwangerschap voor jou is.
Ga vooral samen met je man. Hij heeft de voorkeur voor niet opnieuw beginnen. Het is fijn dat hij die voorkeur niet opdringt en je dwingt tot een abortus. Fijn dat hij sowieso achter je blijft staan maar het is belangrijk dat hij je ook steunt in het maken van de keuze. Ik ga geen advies geven over wel of niet houden. Je kunt voor en nadelen naast elkaar zetten, zou ik ook zeker doen maar uiteindelijk heb jij hier een gevoel bij wat waarschijnlijk zwaarder weegt als dat plus/min lijstje. Of dat nu ja of nee is, het is goed (al zou ik het wel doorslaggevend vinden als de artsen met klem aanraden om de zwangerschap af te breken ivm gevaar voor jou).
Sterkte!
Ik snap je dilemma wel. Ik heb tweemaal Pre-eclampsie gehad bij zwangerschappem van dezelfde man, waarin de tweede keer uitmondde in hellp. Toen wisten ze nog niet van preventieve medicatie zoals (kinder)aspirine. Ik zou dus zsm afspraak
met vk en gyn vragen om Een gedegen afweging te maken hierin.
MMcGonagall schreef op 01-02-2026 om 22:24:
[..]
Eens maar ik heb er ook moeite mee. Ik besef echter dat het tegenovergestelde, verbod op abortus, nog veel erger is en leidt tot mensonwaardige situaties. Het is geen mens maar natuurlijk wel een levend menselijk wezen en vanaf een bepaald moment ook zeker geen klompje cellen meer. Hoewel je volgens de wet om welke reden dan ook een zwangerschap mag laten beëindigen, zie ik er geen kwaad in om mensen ertoe re bewegen om dat niet te doen. Niet in de zin dat ik mensen lastig val bij de abortuskliniek, ik ben geen gekkie, maar wel als iemand vraagt om advies wat te doen.
Help je dan die mensen wel ook de gevolgen van die beslissing te dragen? Het is de beslissing van de zwangere vrouw, want zij zit uiteindelijk met de consequenties.
Argumenten aandragen om een goed geïnformeerde keuze te maken is mooi.
Schuldgevoelens aanpraten waardoor de moeder uit schuldgevoel de baby houdt, is voor niemand goed. Zelfs niet voor de ongeboren vrucht.
Het lijkt me pijnlijk voor TO om hier nog te lezen en ik kan me voorstellen dat ze dit topic nu links laat liggen.
Er staan inderdaad vrij heftige reacties.
De keuze is voor ons juist zo moeilijk omdat de baby zeker wel welkom is. Maar er een behoorlijk risco aan zit. Nog moeilijker is dat het een soort Russische roulette is. Pre eclampsia wordt veroorzaakt doordat het immuunsysteem de placenta als indringer ziet en daar op reageert. Je kunt vooraf niet inschatten of, wanneer of hoe erg die reactie gaat zijn.
Na een pre eclampsia zwangerschap heb je een vergrote kans op hart en vaatziekten, nierproblemen en zelfs hersenproblemen. Ook genoeg vrouwen waarbij de hoge bloeddruk na de bevalling niet meer weggaat. Ik vind dat heftige "bijwerkingen" van een zwangerschap.
Daarnaast zijn er voor de baby ook extra gezondheidsrisicos tijdens een pre eclampsia zwangerschap.
We weten nu wat we hebben. Een gezonde moeder, gezond kind en relaxt gezinsleven. Als vorige zwangerschap normaal was verlopen was dit geen dilemma geweest.
Als je dan toch graag een vergelijking wil maken kun je het beter vergelijken met een bejaarde die tijdens een griep golf roltrap leuningen gaat likken.
Ik kan pas met 11 weken zwangerschap terecht bij de gynaecoloog. Morgen wel alvast bloeddruk controle en urine controle op eiwitten. We blijven praten en nadenken.
Ik heb zelf bijna elf jaar geleden ook pre-eclampsie/zwangerschapsvergiftiging gehad. Dochter is na 29 weken zwangerschap geboren met een spoedkeizersnede. Weken/maanden NICU en neonatologie. Mijn en haar leven aan een zijden draadje, maar we hebben het gered en daar zijn we zeer dankbaar voor.
Ik mag niet meer zwanger worden, maar als dat onverhoopt toch zou gebeuren, zou ik abortus heel lastig vinden en alleen doen als mijn leven in gevaar is.
Ook voor mijn man is deze periode heel zwaar geweest, want ik was niet in staat er voor hem te zijn omdat ik zelf te ziek was. Mijn herstel duurde ook lang. Hij vindt het nog steeds lastig om over die periode te praten zonder emotie. En kan soms ook vanuit een soort trauma heel heftig reageren op dochter als ze in een boze bui iets roept als 'had de stekker er maar uitgetrokken'.
Ik wens jullie heel veel moed, kracht en wijsheid toe in deze moeilijk beslissing.
Wat jullie ook beslissen, het is goed. Dikke knuffel!