Zwanger... wat nu?
Mijn man en ik hebben een dochter van 9.
En zijn er deze week achter gekomen dat ik ongepland 8 weken zwanger ben. Een behoorlijke shock.
Maar ja en nu dan?
We hebben de financiele ruimte en nog een slaapkamer over.
Maar ik ben 36 en we moeten weer helemaal opnieuw beginnen. Dochter is al 9 en eigenlijk was die nieuwe vrijheid wel lekker (makkelijk). Heel veel zullen ze niet aan elkaar hebben. En hebben we zin om tot ons 60e een kind thuis te hebben? Vorige zwangerschap had ik pre-eclampsia dus ook angst voor herhaling.
Aan de andere kant word ik intens verdrietig als ik denk aan het afbreken van de zwangerschap. Ook vannacht weer uren gehuild.
Mijn man zegt dat de keuze aan mij is. Hij steunt beide beslissingen. Maar heeft de voorkeur voor niet opnieuw beginnen.
Het voelt eenzaam om deze keuze te moeten maken. Ik zou graag willen weten wat jullie zouden doen in mijn situatie.
Ik denk dat een gesprek met de gynaecoloog niet veel zal toevoegen. To weet de risico's al en heeft het al eens ervaren. Een arts kan verder geen garantie geven. Ze gaan je intensief begeleiden maar het blijft een risico op tal van medische zaken bij zowel moeder als kind. Het is uiteindelijk aan jou om dat risico te nemen. Je man zal je steunen maar meer ook niet. En hij is heel eerlijk dat het wat hem betreft niet hoeft en dat hij wil afbreken. Maar jij moet de beslissing maken want het is jouw lijf. En daarmee geen gedeelde verantwoordelijkheid.
Ik denk dat hoe langer je wacht hoe moeilijker ingrijpen zal worden. Met 11 weken pas een gesprek. Terwijl met 12 weken het eerste trimester erop zit en je een volledig kind ziet.
Jaennudan schreef op 02-02-2026 om 10:04:
Er staan inderdaad vrij heftige reacties.
De keuze is voor ons juist zo moeilijk omdat de baby zeker wel welkom is. Maar er een behoorlijk risco aan zit. Nog moeilijker is dat het een soort Russische roulette is. Pre eclampsia wordt veroorzaakt doordat het immuunsysteem de placenta als indringer ziet en daar op reageert. Je kunt vooraf niet inschatten of, wanneer of hoe erg die reactie gaat zijn.
Na een pre eclampsia zwangerschap heb je een vergrote kans op hart en vaatziekten, nierproblemen en zelfs hersenproblemen. Ook genoeg vrouwen waarbij de hoge bloeddruk na de bevalling niet meer weggaat. Ik vind dat heftige "bijwerkingen" van een zwangerschap.
Daarnaast zijn er voor de baby ook extra gezondheidsrisicos tijdens een pre eclampsia zwangerschap.We weten nu wat we hebben. Een gezonde moeder, gezond kind en relaxt gezinsleven. Als vorige zwangerschap normaal was verlopen was dit geen dilemma geweest.
Als je dan toch graag een vergelijking wil maken kun je het beter vergelijken met een bejaarde die tijdens een griep golf roltrap leuningen gaat likken.
Ik kan pas met 11 weken zwangerschap terecht bij de gynaecoloog. Morgen wel alvast bloeddruk controle en urine controle op eiwitten. We blijven praten en nadenken.
Lastig dat je pas na 11 weken terecht kan. Hoe verder je bent in de zwangerschap hoe moeilijker de beslissing wordt.
Sterkte!
Jaennudan schreef op 02-02-2026 om 10:04:
Er staan inderdaad vrij heftige reacties.
De keuze is voor ons juist zo moeilijk omdat de baby zeker wel welkom is. Maar er een behoorlijk risco aan zit. Nog moeilijker is dat het een soort Russische roulette is. Pre eclampsia wordt veroorzaakt doordat het immuunsysteem de placenta als indringer ziet en daar op reageert. Je kunt vooraf niet inschatten of, wanneer of hoe erg die reactie gaat zijn.
Na een pre eclampsia zwangerschap heb je een vergrote kans op hart en vaatziekten, nierproblemen en zelfs hersenproblemen. Ook genoeg vrouwen waarbij de hoge bloeddruk na de bevalling niet meer weggaat. Ik vind dat heftige "bijwerkingen" van een zwangerschap.
Daarnaast zijn er voor de baby ook extra gezondheidsrisicos tijdens een pre eclampsia zwangerschap.We weten nu wat we hebben. Een gezonde moeder, gezond kind en relaxt gezinsleven. Als vorige zwangerschap normaal was verlopen was dit geen dilemma geweest.
Als je dan toch graag een vergelijking wil maken kun je het beter vergelijken met een bejaarde die tijdens een griep golf roltrap leuningen gaat likken.
Ik kan pas met 11 weken zwangerschap terecht bij de gynaecoloog. Morgen wel alvast bloeddruk controle en urine controle op eiwitten. We blijven praten en nadenken.
Je hoeft je niet te verantwoorden.
hartstikke begrijpelijk dat er grote zorg is.
MamaE schreef op 02-02-2026 om 10:17:
Ik heb zelf bijna elf jaar geleden ook pre-eclampsie/zwangerschapsvergiftiging gehad. Dochter is na 29 weken zwangerschap geboren met een spoedkeizersnede. Weken/maanden NICU en neonatologie. Mijn en haar leven aan een zijden draadje, maar we hebben het gered en daar zijn we zeer dankbaar voor.
Ik mag niet meer zwanger worden, maar als dat onverhoopt toch zou gebeuren, zou ik abortus heel lastig vinden en alleen doen als mijn leven in gevaar is.
Ook voor mijn man is deze periode heel zwaar geweest, want ik was niet in staat er voor hem te zijn omdat ik zelf te ziek was. Mijn herstel duurde ook lang. Hij vindt het nog steeds lastig om over die periode te praten zonder emotie. En kan soms ook vanuit een soort trauma heel heftig reageren op dochter als ze in een boze bui iets roept als 'had de stekker er maar uitgetrokken'.
Ik wens jullie heel veel moed, kracht en wijsheid toe in deze moeilijk beslissing.
Wat jullie ook beslissen, het is goed. Dikke knuffel!
En ik zou in dezelfde situatie als die jij schildert wel resoluut kiezen voor een abortus. Ik weet ook zeker dat mijn man daar ook voor zou kiezen en mij dat duidelijk zou maken.
zo zie je dat verschillende mensen verschillende keuzes zouden maken. Wat ik wil zeggen: jij kunt die keuze alleen maken. Laat je goed voorlichten en besluit vervolgens samen met man (waarbij jouw mening wat mij betreft zwaarder weegt in geval dat jij baby niet wil houden).
Veel succes en wijsheid gewenst.
MamaE schreef op 02-02-2026 om 10:17:
Ik heb zelf bijna elf jaar geleden ook pre-eclampsie/zwangerschapsvergiftiging gehad. Dochter is na 29 weken zwangerschap geboren met een spoedkeizersnede. Weken/maanden NICU en neonatologie. Mijn en haar leven aan een zijden draadje, maar we hebben het gered en daar zijn we zeer dankbaar voor.
Ik mag niet meer zwanger worden, maar als dat onverhoopt toch zou gebeuren, zou ik abortus heel lastig vinden en alleen doen als mijn leven in gevaar is.
Ook voor mijn man is deze periode heel zwaar geweest, want ik was niet in staat er voor hem te zijn omdat ik zelf te ziek was. Mijn herstel duurde ook lang. Hij vindt het nog steeds lastig om over die periode te praten zonder emotie. En kan soms ook vanuit een soort trauma heel heftig reageren op dochter als ze in een boze bui iets roept als 'had de stekker er maar uitgetrokken'.
Ik wens jullie heel veel moed, kracht en wijsheid toe in deze moeilijk beslissing.
Wat jullie ook beslissen, het is goed. Dikke knuffel!
Maar ik zou dan zo bang zijn voor een eventuele zwangerschap dat ik of partner een sterilisatie zou ondergaan ,ik zou gewoon niet in die situatie willen komen.
Izza schreef op 02-02-2026 om 11:14:
Ik denk dat een gesprek met de gynaecoloog niet veel zal toevoegen. To weet de risico's al en heeft het al eens ervaren. Een arts kan verder geen garantie geven. Ze gaan je intensief begeleiden maar het blijft een risico op tal van medische zaken bij zowel moeder als kind. Het is uiteindelijk aan jou om dat risico te nemen. Je man zal je steunen maar meer ook niet. En hij is heel eerlijk dat het wat hem betreft niet hoeft en dat hij wil afbreken. Maar jij moet de beslissing maken want het is jouw lijf. En daarmee geen gedeelde verantwoordelijkheid.
Ik denk dat hoe langer je wacht hoe moeilijker ingrijpen zal worden. Met 11 weken pas een gesprek. Terwijl met 12 weken het eerste trimester erop zit en je een volledig kind ziet.
Weet TO de risico's al? Ze weet dat er een risico is op herhaling. Maar niet hoe groot dat risico is. En ook niet wat de gevolgen zijn nu ze voorbereid zijn op dat risico.
Het is wel een verschil als de arts zegt; de kans op herhaling is 20%. En met medicatie kunnen we die kans omlaag brengen naar ca 5%. Vervolgens monitoren we dusdanig strikt en regelmatig dat we, indien die 5% zich voordoet, gelijk ingrijpen waardoor de kans op ernstige gevolgen <1% is.
Of de arts zegt: De kans op herhaling is eigenlijk 99% als we niks doen. Gelukkig is er medicatie en daarmee wordt de kans wel kleiner en de ernst ook wat minder. Maar we weten niet precies hoeveel kleiner. De kans is aanzienlijk dat jij blijvende schade gaat overhouden aan deze zwangerschap. Voor de baby zijn er ook risico's.
Zo een strikte cijfers zal een gynaecoloog niet geven. Maar iets meer richting voor TO kan zeker wel helpen. Zeker gezien TO aangeeft dat het kindje welkom zou zijn indien TO niet deze medische voorgeschiedenis had. Dan is het voor TO wel prettig om te weten hoeveel zij verschilt van mensen zonder deze medische voorgeschiedenis.
Ik deel de eindzin van MamaE:
Ik wens jullie heel veel moed, kracht en wijsheid toe in deze moeilijk beslissing.
Wat jullie ook beslissen, het is goed.
En een aanvulling: wat jullie ook beslissen, zonder twijfel en 'wat als' zal het waarschijnlijk nooit zijn.
Sterkte
Bij mij was het niet zo heel heftig. Ik heb vanaf 33 weken in het ziekenhuis gelegen omdat het niet goed ging. Uiteindelijk gingen mijn bloedwaarden pas in week 38 echt de verkeerde kant op en ben ik ingeleid. Dat was een zware bevalling met veel bloedverlies. Toen nummer 2 zich aandiende was ik vooral bang voor weer zo’n lange ziekenhuisopname, maar achteraf bezien is dat natuurlijk vooral een praktisch probleem. Ik had wel vanaf het begin van de zwangerschap een hoge bloeddruk en liep dus bij de gynaecoloog. Dat vond ik vooral een voordeel, een echte arts. Uiteindelijk werd het met 41 weken weer een inleiding omdat mijn bloeddruk toen te hoog werd (180/125). Nadien inderdaad altijd een hoge bloeddruk gehouden en inmiddels al een jaar of 20 medicijnen daarvoor (jongste kind is 21).
Maar ja, afgezien van die risicovolle bevallingen is er dus nooit levensgevaar geweest voor mij of de kinderen. Dat had gekund, maar ik heb dat nooit als belemmering gezien. De gynaecoloog was ook gematigd positief, mits ik goed gemonitord zou worden.
Sil1970 schreef op 02-02-2026 om 12:06:
[..]
Maar ik zou dan zo bang zijn voor een eventuele zwangerschap dat ik of partner een sterilisatie zou ondergaan ,ik zou gewoon niet in die situatie willen komen.
Ik heb een koperspiraal en in bepaalde periodes van de maand gebruiken we ook nog een condoom. Of hebben we geen seks. Ik was mentaal nog niet toe aan sterilisatie na de geboorte van dochter (ik vond dat spiraaltje al vreselijk en heb daar enorm bij gehuild uit weerstand) en voor mijn man wilde ik het niet. Voor het geval ik zou komen te overlijden of we uit elkaar zouden gaan, dan had ik het hem gegund om met een nieuwe vrouw nog kinderen te krijgen.
En ik ben inmiddels 43. Dat helpt ook wel mee om de kans op een zwangerschap sterk te verkleinen.