Kind mee op vakantie?
Hoi allemaal,
Ik heb hier wel eerder geschreven over mijn dochter.
Helaas gaat het met mijn dochter niet goed en is thuis geëscaleerd door oplopende spanning op school.
Ze heeft een laag zelfbeeld
Wil minimaal eten
Heeft continu paniek aanvallen en wil de deur niet meer uit
Haar stress niveau zit structureel te hoog
Inmiddels is ze aangemeld bij GGZ (crisis)
Tot vorige week reageerde ze haar stress af op mij (ik was haar rode lap) ze deed mij pijn en kneep mij flink. (Hiermee is ze bekend wanneer ze hoog in spanning is)
Het traject wat wij gestart zijn is intens en vraagt veel van ons als gezin.
Naast mijn dochter hebben wij een ander kind. Ook zijn vakantie staat nu in het teken van hulpverlening en afspraken.
Nu hebben wij een verre reis met onze kinderen gepland.
Nu hebben wij de keus om te annuleren, dochter mee te laten gaan of dochter gaat naar opa en oma, daar voelt ze zich veilig en ze vind ook fijn om er te zijn.
Ons dilemma is enorm. Wanneer dochter ons enige kind was geweest hadden wij er niet over getwijfeld om de reis te annuleren. Echter heb ik ook een ander kind in huis die zich al een jaar verheugd op de reis en zijn teleurstelling zou groot zijn.
Ik wil mijn dochter niet thuis laten, maar ik wil mijn andere kind ook geen verdriet doen en het is ook zijn vakantie en alles draait nu al om mij . dochter. Dit is niet erg en doen wij uit liefde. Maar gun mijn andere kind ook zijn vakantie.
Wij hebben advies gevraagd vanuit de hulpverlening, zij geven aan dat wij hierin onze eigen keus moeten maken.
Het lijkt mij heel duidelijk dat je dochter niet mee kan gaan. Ze is mentaal onstabiel en heeft rust en professionele behandeling nodig. Geen verre reis vol stressven prikkels in een onbekende omgeving.
Komt nog eens bij dat het voor jullie beiden niet goed is om veel samen te zijn. En mocht het verkeerd gaan dan verpest dit de vakantie voor alle gezinsleden. Die kunnen hier niets aan doen. En jouw andere kind al helemaal niet! Geef die tijd samen met zijn ouders. Op een vakantie zonder drama's en ellende van zijn zus. Even opladen en ontspanning.
Dochter heeft een prima plek. En misschien doet dit jullie allemaal wel goed. Een zorgenkind is al zwaar genoeg.
Je schrijft dat dochter af en toe een paar dagen naar opa en oma gaat en daar tot rust komt. Is ze thuis dan ook rustiger daarna? Zo ja, dan zou ik haar voor vertrek een paar dagen naar opa en oma laten gaan, zodat ze bij kan komen. Dan met zijn allen op reis. De hele reis zeg jij niks over hoe, wat en hoeveel ze eet. Ze eet wat ze wil en eet niet als ze dat niet wil. Na de vakantie weer een paar dagen naar opa en oma zodat ze bij kan komen. Daarnaast maak je een afspraak met je zoon. Tijdens deze vakantie is hij HEEL lief tegen zijn zus, omdat dat de enige manier is dat de vakantie door kan gaan. Verder gaat zoveel mogelijk dochter met papa op pad en jij met zoon. Op deze manier zou het moeten lukken. Je bent waarschijnlijk compleet gesloopt na deze vakantie, maar dat is dan maar zo.
Als er thuis al te veel prikkels zijn, lijkt zo'n lange reis in eerste instantie rampzalig. Maar misschien is het anders met positieve prikkels bij haar?
Als zij het bij opa en oma fijner heeft, beter in haar vel zit, lijkt mij dat een betere vakantie voor haar. En zie ik ook geen reden waarom dat zou moeten leiden tot je vakantie annuleren.
Wat voor vakantie is het? Maken jullie een rondreis en zitten jullie veel bij elkaar in de auto en hotelkamers? Of hebben jullie een vaste locatie? En heeft die dan meerdere kamers?
Als iedereen de mogelijkheid heeft om zich even terug te trekken, zou ik er meer vertrouwen in hebben, dan wanneer je continue op elkaars lip zit.
Jij met zoon op vakantie.
Vader thuis met dochter en opa&oma als achtervang.
Je zoon mag óók wel eens de volle aandacht krijgen.
Sterkte met de keuze. 🌷
MMcGonagall schreef op 25-07-2026 om 20:40:
[..]
Dat was destijds echt mijn angstvisioen en ook nu als ik daar programma’s over zie, ze dwingen die mensen gewoon om ongezonde dingen te eten.
Ja belachelijk...
Al is het niet fysiek, je kind is ernstig ziek. Daar kiest ze zelf niet voor, dat overkomt haar. Neem in je afweging mee wat je zou doen als het een fysieke ziekte betrof in plaats van een mentale.
Mijn dochter leed als tiener aan anorexia. Een langdurige - vrijwillige - opname in een kliniek waar hier zo op afgegeven wordt, was voor haar de weg naar genezing en een fijn leven. Die behandelaars ben ik na 15 jaar nog elke dag dankbaar, want ik ben zo bang geweest dat ze het niet zou halen.
Persoonlijk zou ik kiezen voor een vakantie dichter bij huis. Je kunt als ouder niet voorkomen dat andere kinderen er soms een periode bij inschieten als een van de gezinsleden ernstig ziek is.
Lieveliefde schreef op 25-07-2026 om 18:00:
[..]
Het eten is voor haar een manier van controle, ze weegt 42 kilo en menstrueert niet meer. Ze heeft niet veel marge om niet te eten.
Maar dan is ze toch gewoon ziek? Ik zou geen risico nemen met vreemd eten in een vreemd land, nog los van de energie die het haar kost die ze waarschijnlijk helemaal niet heeft en nodig heeft om te blijven staan met 42 kg.
Annuleren en met zoon een weekendje weg. Kan vader met dochter een weekendje weg. En misschien kan jij ook wel iets gemeenschappelijks met dochter vinden om te doen?
dochter naar opa en oma!
ik gun jullie zoon en jullie deze tijd van opladen!
Je dochter gaat regelmatig een paar dagen naar opa en oma. Maar hoe lang gaan jullie op vakantie? Weet je zeker dat het twee of drie weken ook goed gaat. En wat doe je als het misgaat?
Ik zou echt opsplitsen. Jij met je zoon op vakantie, als deze reis niet kan iets anders. Maar wel echt vakantie en niet een weekendje antwerpen ofzo.
En je man en dochter kunnen dan samen hun plannen maken. Wat ook best een paar dagen opa en oma kan zijn. Maar niet 2 of 3 weken met de rest van het gezin op uren vliegen.
Ik zou trouwens ook overwegen om dit na elkaar te doen. Dus eerst zoon en jij twee weken weg en daarna vader en dochter op vakantie als ze dat willen. Zo hebben beide kinderen ook thuis een beetje rust en krijgt zoon daar ook eens alle aandacht
MMcGonagall schreef op 25-07-2026 om 20:40:
[..]
Dat was destijds echt mijn angstvisioen en ook nu als ik daar programma’s over zie, ze dwingen die mensen gewoon om ongezonde dingen te eten.
Jammer dat een eetstoorniskliniek wordt afgeschilderd als een verschrikkelijk oord. Verschrikkelijk voor de anorexia patiënt is het idd, in eerste instantie. De voortdurende blootstelling aan hetgeen waarvoor de angst immens groot is is verschrikkelijk. Maar een brein en een lichaam kan pas naar behoren werken wanneer gewicht op pijl is en belangrijke processen van het lichaam voldoende voedingsstoffen krijgen om hun werk te doen. En dus…..is herstel eerst gericht op gewichtstoename (en dat lukt alleen maar door te eten, met of zonder sondevoeding) en daarna kan het mentale stuk worden opgepakt. Daarvoor is daar gewoonweg letterlijk geen ruimte voor!
Ik zou de reis annuleren en lekker (dichterbij) met zoon weg gaan. Dat als er wat is 1 van jullie direct weer naar dochter kan gaan. Het hoeft om te ontspannen niet een verre reis te zijn, 5 dagen in een luxe huisje is toch ook prima? (Of 5 dagen camping, aan Zee of wat dan ook)
hoelang gaan jullie op vakantie?
In eerste instantie dacht ik, dochter bij opa en oma en met zoon op reis, tot ik las dat dochter graag mee wil. Wat gaat het doen als dochter naar opa en oma moet? Normaal gaat het daar beter als thuis maar nu gaat ze met het idee dat iedereen op vakantie gaat en zij niet mee mag. Wat doet dat met haar en hoe reageert ze dat af? Ze heeft dan totaal geen controle op de situatie.. gaat ze dan nog minder eten of gaat ze dan meer escalaties hebben? Hoe gaat het als jullie thuis komen? Woorden als 'voor je eigen bestwil' helpen waarschijnlijk niet.
Hoe is het eten in het land waar jullie heen gaan? Wat kun je daar als ze mee gaat maar niet eet?
Hoe snel is ze aan de beurt als ze is aangemeld als crisis? Ik zou ook voor splitsen gaan en de reis evt wat aan proberen te passen. Minder zelf rijden maar kiezen voor trein of andere vorm van ov een optie? de thuisblijvende ouder krijgt misschien wel wat voor zijn kiezen want het feit blijft dat dochter wordt uitgesloten van de vakantie. Het kan voelen als een straf voor haar.
Aan de andere kant is dit vast geen probleem van de laatste 3 maanden. Dit speelt waarschijnlijk al langer en zoon ondervindt waarschijnlijk al langere tijd de gevolgen hiervan. Alles draait om zijn zus. Voor hem lijkt het me wel belangrijk dat het doorgaat.
TO, afgaand op jouw verhaal is er een constante spanning binnen jouw gezin wat veroorzaakt wordt door de spanningen bij je dochter. (Waar ze niets aan kan doen). Ze valt jou fysiek aan als het haar teveel wordt en misschien haar broertje ook? Mijn gedachte hierbij is, is het niet beter als ze sowieso een tijdje uit huis wordt geplaatst? Als ze meegaat op vakantie zal ze sowieso haar spanning en uitbarstingen meenemen en zal niemand een fijne vakantie hebben.
Fourtyfour schreef op 26-07-2026 om 07:47:
Ik zou de reis annuleren en lekker (dichterbij) met zoon weg gaan. Dat als er wat is 1 van jullie direct weer naar dochter kan gaan. Het hoeft om te ontspannen niet een verre reis te zijn, 5 dagen in een luxe huisje is toch ook prima? (Of 5 dagen camping, aan Zee of wat dan ook)
Mee eens, zo'n verre reis is leuker wanneer dochter weer beter in haar vel zit en ook mee kan. Dan kan je zelf ook meer onbevangen genieten. En gewoon even lekker eruit, kan ook dichtbij.