Vriend vreet hele dag door
ik erger me af en toe aan m'n vriend. Hij (eind 40'er) houdt er hele andere eetgewoontes op na dan mij. Ik ben type ultragezond. Hij typische man met snaaigedrag. Vanavond gezond gekookt voor ons. Maar voor het eten klaar is moet er al wat peperkoek naar binnen want hij heeft zo'n trek. En uiteraard wat kaas. Kort na het eten: snickerijsje. Maar dat is natuurlijk niet genoeg: nog één. Nu weer bakje vruchtenyoghurt en nootjes want hij heeft nog honger.
En zo is het vaak wel wat iedere dag. Even een bakje kibbeling, altijd ijsjes in huis, boterham met hagelslag of stroopwafels.
Overgewicht heeft vriend niet. Wel een licht buikje zoals zoveel mannen
Maar merk dat het me irriteert. Dan denk ik: hou eens een keer op met dat gevreet. Hij moet het natuurlijk allemaal zelf weten. Maar merk dat ik me wel wat zorgen maak. Hij gaat richting de 50. Kans dat deze levensstijl een keer z'n gezondheid gaat beïnvloeden. Vorige week las ik nog dat veel mensen diabetes hebben zonder het te weten. Zou me niets verbazen als hij dat ook nog een keer krijgt met al z'n suikerpieken de hele dag door. Vriend heeft nu al vaak veel jeuk en eczeemachtige plekken. Maak me daar ook zorgen om.
Vooral even van me afschrijven hier. Want ik kan hem niet veranderen. En hij is ruim in de 40. Zijn lijf, zijn leven. Maar soms botst dit wel wat. Zeker aangezien ik het tegenovergestelde ben.
Ben al best wat mensen jong verloren. En merk dat zijn levensstijl me toch wat zorgen baart. Maar ook ergert het me soms. En ja, onaantrekkelijk vind ik het af en toe ook wel: zo'n vent die de hele tijd vreet.
Je kan er zo weinig aan doen; hij denkt waarschijnlijk dat hij onverwoestbaar is en hij heeft een harde wake-up call nodig maar die kan jij hem niet bezorgen. Daar is een harde diagnose voor nodig of de dood van een nabij familielid.
Mensen hebben de neiging om hun eigen gezondheid te overschatten. En kritiek van gezinsleden maakt alleen maar dat ze zichzelf afsluiten. Velen hebben het er totaal niet voor over om hun levenskwaliteit te verlagen alleen omdat de partner dat wil. Het klinkt ze als bazig gedram in de oren.
Maar ik lees nog steeds geen problematisch gedrag eigenlijk. Oke, twee ijsjes achter elkaar is niet helemaal nodig misschien en snaaien vlak voor het avondeten ook niet. Dat lijken me dingen waar je het over kunt hebben samen. Maar een bakje kibbeling hier en een stroopwafel daar, is dat echt waar je ergernis zit? Of staat het voor jou ergens symbool voor? Of gaat het echt om grote hoeveelheden op een dag?
Ik kan me ook heel erg zorgen maken om de gezondheid van mijn vriend als hij weer eens chocolade, cola en chips koopt (en opeet). De norm is aardig aan het verschuiven over wat we tegenwoordig ‘normaal’ vinden qua eten. Ultragezond, wordt het al snel genoemd als je alleen op vrijdagavond een klein bakje chips eet. Gelukkig eet mijn vriend wel het door mij gekookte eten op en lust hij alles. Hij vraagt nooit “wat gaan we eten” zelfs niet als ik aankondig te gaan koken. Het interesseert hem niet zo.
Wij eten vaak heel vroeg onze avondmaaltijd, om 15:00 uur is geen uitzondering. Of noem het een late lunch. Dat helpt enorm tegen snaaidrang. Daar moest ik meteen aan denken, dat de eettijden mogelijk niet goed passen bij het ritme van je vriend. Zou dat nog kunnen helpen?
Misschien goed om te vermelden dat ouders van vriend beide jong zijn overleden
De man die ik als mijn vader zag (stiefpa) overleed nog voor zn 45e. M'n broer heeft de 40 niet gehaald. Allen aan kanker. Verlies speelt een centrale rol in m'n leven. Helaas. Nu word ik neergezet als betweterig, arrogant en wat dan al niet meer. Maar na al het verlies in mn leven is het toch wel één van mijn grootste angsten hém ook te moeten verliezen. die kans is reëel aangezien hij ook nog eens tien jaar ouder is dan mij.
Is dat heel raar ? Is het heel vreemd dat ik me dan zorgen maak? Het is vanuit vanuit mij liefde en angst waar dit vandaan komt. En daardoor dus ergernis.
En in ben denk ik ook heel anders opgevoed dan hem. Bij ons thuis was het doordeweeks yoghurt in het weekend vla of een keer een magnum of zo. Doordeweeks een droog koekje met ranja. In het weekend chips en cola.
Vriend zijn norm is dat er altijd magnums en stroopwafels in huis zijn. En daar iedere dag iets van. Hele blokken kaas gaan er doorheen. En als er een chocoladereep of appeltaartje in de bonus is dan moet dat gehaald worden en meteen op. Oh ja, en kroketten etc. Voor de lunch voor op brood.
Ja dat ergert me soms. Ik vind dat hij niet goed voor zn lichaam zorgt met al die suikerpieken en bewerkte voeding. Bang voor de gevolgen en hem op een dag te moeten verliezen.
Nu heeft hij met vlagen behoorlijke eczeem. Jeuk, open wonden. En niets lijkt dan te helpen. Dan adviseer ik hem om eens wat bewuster te eten en te minderen met suikers. Maar hij vindt het zelf wel meevallen. Toch een hele andere norm dan ik gewend ben. Volgende week moet hij naar de dermatoloog dus benieuwd wat die gaat zeggen.
Dat hij hetgeen ik kook niet altijd helemaal opeet vind ik geen probleem. Gooi wat overblijft vaak in de vriezer.
En ja, ik eet ook heus wel eens een stroopwafel, chips of een ijsje. Maar niet meerdere keren per week. En ja, hij krijgt van mij altijd een grotere portie eten. En waar ik rijst eet, doe ik dan bijvoorbeeld aardappeltjes voor hem in de airfryer om rekening te houden met onze verschillende eetgewoonten/voorkeur.
Heb je dit wel eens zo besproken met hem? Dus niet als ergernis, maar als angst hem kwijt te raken? Heeft hij daar begrip voor?
ToetieToover schreef op 20-02-2026 om 21:55:
Ik kan me ook heel erg zorgen maken om de gezondheid van mijn vriend als hij weer eens chocolade, cola en chips koopt (en opeet). De norm is aardig aan het verschuiven over wat we tegenwoordig ‘normaal’ vinden qua eten. Ultragezond, wordt het al snel genoemd als je alleen op vrijdagavond een klein bakje chips eet. Gelukkig eet mijn vriend wel het door mij gekookte eten op en lust hij alles. Hij vraagt nooit “wat gaan we eten” zelfs niet als ik aankondig te gaan koken. Het interesseert hem niet zo.
Wij eten vaak heel vroeg onze avondmaaltijd, om 15:00 uur is geen uitzondering. Of noem het een late lunch. Dat helpt enorm tegen snaaidrang. Daar moest ik meteen aan denken, dat de eettijden mogelijk niet goed passen bij het ritme van je vriend. Zou dat nog kunnen helpen?
Om 1500 zijn de meeste mensen aan het werk.
Schemerlampje schreef op 20-02-2026 om 23:47:
Heb je dit wel eens zo besproken met hem? Dus niet als ergernis, maar als angst hem kwijt te raken? Heeft hij daar begrip voor?
Goede vragen en Mick87: 
Je hebt heel wat mee gemaakt.
ik herken hier heel veel van. Mijn man en ik verschillen ook enorm.
inmiddels heeft hij fors overgewicht en dat vind ik erg jammer. Ik kan het ook niet meer niet zien maar toch zeg ik er bijna nooit iets van.
Soms vestig ik even de aandacht op zijn gezondheid maar daar maakt hij zich totaal geen zorgen over. Verder passen we goed bij elkaar.
Jouw laatste antwoord over de wonden vind ik wel wat zorgelijk voor een man in de 40. Misschien de online diabetestest (campagne afgelopen week) en een bezoekje aan de huisarts?
Het is vooral de toon die de muziek maakt. Jouw laatste bericht komt al heel anders over dan je OP.
Mijn vraag is overigens ook, heb je je angst al eens met hem besproken? Of uit je je ongerustheid met name in irritatie en opgedrongen adviezen? Want zo komt het wel een beetje over.
En ik denk ook dat je uit moet kijken met je eigen angsten zo heftig op een ander te projecteren. Hoe begrijpelijk ook, het is een volwassen man van bijna 50, die zelf verantwoordelijk is voor de dingen die hij doet en laat.
Door iemand te willen veranderen, kun je diegene ook verliezen.
Mick87 schreef op 20-02-2026 om 23:41:
Misschien goed om te vermelden dat ouders van vriend beide jong zijn overleden
De man die ik als mijn vader zag (stiefpa) overleed nog voor zn 45e. M'n broer heeft de 40 niet gehaald. Allen aan kanker. Verlies speelt een centrale rol in m'n leven. Helaas. Nu word ik neergezet als betweterig, arrogant en wat dan al niet meer. Maar na al het verlies in mn leven is het toch wel één van mijn grootste angsten hém ook te moeten verliezen. die kans is reëel aangezien hij ook nog eens tien jaar ouder is dan mij.
Is dat heel raar ? Is het heel vreemd dat ik me dan zorgen maak? Het is vanuit vanuit mij liefde en angst waar dit vandaan komt. En daardoor dus ergernis.
En in ben denk ik ook heel anders opgevoed dan hem. Bij ons thuis was het doordeweeks yoghurt in het weekend vla of een keer een magnum of zo. Doordeweeks een droog koekje met ranja. In het weekend chips en cola.
Vriend zijn norm is dat er altijd magnums en stroopwafels in huis zijn. En daar iedere dag iets van. Hele blokken kaas gaan er doorheen. En als er een chocoladereep of appeltaartje in de bonus is dan moet dat gehaald worden en meteen op. Oh ja, en kroketten etc. Voor de lunch voor op brood.
Ja dat ergert me soms. Ik vind dat hij niet goed voor zn lichaam zorgt met al die suikerpieken en bewerkte voeding. Bang voor de gevolgen en hem op een dag te moeten verliezen.
Nu heeft hij met vlagen behoorlijke eczeem. Jeuk, open wonden. En niets lijkt dan te helpen. Dan adviseer ik hem om eens wat bewuster te eten en te minderen met suikers. Maar hij vindt het zelf wel meevallen. Toch een hele andere norm dan ik gewend ben. Volgende week moet hij naar de dermatoloog dus benieuwd wat die gaat zeggen.
Dat hij hetgeen ik kook niet altijd helemaal opeet vind ik geen probleem. Gooi wat overblijft vaak in de vriezer.
En ja, ik eet ook heus wel eens een stroopwafel, chips of een ijsje. Maar niet meerdere keren per week. En ja, hij krijgt van mij altijd een grotere portie eten. En waar ik rijst eet, doe ik dan bijvoorbeeld aardappeltjes voor hem in de airfryer om rekening te houden met onze verschillende eetgewoonten/voorkeur.
Ik vind jouw hele verhaal heel begrijpelijk en ben het eigenlijk gewoon helemaal met je eens.
Roos57 schreef op 19-02-2026 om 22:41:
Irriteert het gevreet jou of het feit dat hij niks met jou ongerustheid doet ?
Jij bent bang dat hij ziek word en jong sterft .wat zegt hij daar van ?
Hij doet er niks mee lijkt het
Voel je je niet gehoord?
serieus genomen???
En wat zegt vriend als jij dit bespreekt?
Pimpelmees67 schreef op 20-02-2026 om 23:47:
[..]
Om 1500 zijn de meeste mensen aan het werk.
Ik ook, en dan neem ik mijn eten mee. De meeste locaties hebben tegenwoordig weer een magnetron staan.
Hoe je het ook wendt of keert, deze man is volwassen en mag met zijn eigen lijf doen wat hij zelf wil.
Gezondheid is maar tot op zekere hoogte beïnvloedbaar. Mijn vader en broer hebben bijgedragen aan het zichzelf vroeg naar de klote helpen met hun levensstijl. In tegenstelling tot die keuzes, leef ik ultragezond en toch heb ik kanker gekregen. Ik kan je vertellen dat ik ontzettend boos was, ik kwam zelfs bij de medisch psycholoog terecht. Die zei: “de meeste mensen met kanker voelen zich enorm schuldig” maar ik had dat niet omdat ik zo gezond leef. In beide gevallen, gezond leven of niet, is het handig om kanker of ziektes te zien als een kans die je hebt dat jouw lichaam zoiets overkomt. Die kans kun je verkleinen, maar nooit wegnemen. Er is niet zo’n directe oorzaak en gevolg relatie. In mijn hoofd wil ik ook graag controle, over mijn gezondheid, maar dat heb ik helemaal niet. Die harde les heb ik moeten leren. Al sla ik nog steeds op tilt als ik weer eens iets lees over PFAS ofzo en dan wil ik acuut emigreren. Die angstreactie heb ik nu eenmaal. Mijn vriend belooft regelmatig dat hij langer zal leven dan ik. Omdat hij mijn angst kent. Ik wil hem bij me houden. Ik wil dat we altijd gezond blijven samen. Als ik dat toch eens tot waarheid kon willen.
Herfstappeltaart schreef op 20-02-2026 om 19:10:
[..]
Je man is geen kind inderdaad. Maar ik vind persoonlijk wel dat je ook een verantwoordelijkheid naar je vrouw en kinderen hebt om goed voor je gezondheid te zorgen. Een portie fruit en een boterham met pindakaas valt onder gezond voedsel. Niemand is roomser dan de paus, en dat hoeft ook niet, maar de hele dag lopen snacken en dan bij het avondeten de helft laten staan "omdat je vol zit" vind ik kinderachtig gedrag.
Ja ik vind het ook geen normaal gedrag en ben blij dat mijn man dit gedrag niet vertoont maar ik denk ook dat het heel moeilijk is om dat bij een bijna vijftiger nog te veranderen. Dan moet de motivatie toch echt uit de persoon zelf komen.