Vriend 39 woont nog thuis
Hoi allemaal,
Ik heb sinds 8 maanden een vriend. Hij is erg lief voor me en we hebben het leuk samen maar ik loop wel tegen iets aan. Hij woont nog thuis, bij zijn moeder. Zijn vader is al vanaf hij klein was niet meer in beeld. Ik ben een keer of zes bij hem thuis geweest en zijn moeder was toen erg aardig. Wel had ik wat opmerkingen door als dat ze zei van dat de hond mijn vriend mist omdat hij minder thuis is en als die hond dan bij mij ging staan en ging janken dan zei ze zo van ja hij heeft het in de gaten hoor.
In de loop van de relatie gingen mij dingen opvallen. Vriend had van begin af aan wel gezegd dat zijn moeder moest wennen want hij heeft nooit eerder een relatie gehad. Snap ik allemaal. Ik heb van begin af aan gezegd dat ik heel goed en lief wil zijn voor zijn moeder en ook leuke dingen enzo met haar wil doen. Ik hou veel van oudere mensen en mijn vorige schoonmoeder was dol op me dus wat mij betreft komt dat goed.
Maar ze zegt dus dingen achter mijn rug om over mij. Vriend zegt dat ze dat doet uit bezorgdheid. Maar steeds van die dingetjes als dat mijn vriend op zichzelf moet letten, dat hij er moe uitziet, dat hij moet opletten of hij het allemaal nog wel aankan. Dat gaat altijd over mij. Oppassen dat hij zichzelf niet voorbij loopt. Vriend en ik kunnen eigenlijk maar maximaal 2 keer per week samen eten want anders heeft hij spanning thuis want zijn moeder rekent op hem.
Ik heb zelf een chronische darmziekte en ben regelmatig moe maar ik functioneer gewoon goed en regel mijn eigen zaakjes en ik vraag vriend nergens om, om iets voor me te doen ofzo dat doe ik niet. Maar nu had zijn moeder vorige week uit bezorgdheid over hem gezegd tegen hem dat ze bang is dat mijn gezondheid achteruit gaat en hij straks in zn eentje voor mij en zn moeder en hun (grote) huis en tuin moet zorgen. Ze maakt zich zorgen over zijn toekomst. En dat doet me pijn. Ik ben super lief voor mijn vriend en heb alles voor hem over. Stel ik me aan als dit pijn doet? Hij zegt dat het gewoon bezorgdheid is. Maar ik heb al meer aan moeten horen dat zn moeder veel aan haar hoofd heeft en overal alleen voor staat en ze is bang dat hij thuis minder dingen kan doen door mij. Hij heeft ook een keer gezegd dat we moeten oppassen dat ze geen aversie tegen me krijgt.
Vorige week was ik behoorlijk ziek, ik hield niks meer binnen en viel ook flauw. We wonen een kwartier autorijden bij elkaar vandaan. Hij kwam toen wel in de avonden een paar uurtjes langs maar één keer toen ik er wat over bleef doorvragen of het teveel was om een extra avond te komen(zo leek het) toen zei hij van ja het is wel een beetje veel om "weer daar tot tien uur te zitten". Met daar bedoeld hij mij. Hij is ontzettend goed en lief voor me en hij heeft alles voor me over maar dit doet pijn. Soms denk ik dat hij er hetzelfde over denkt als zn moeder. Ik voel me een last. Stel ik me aan?
We zijn allebei 39 en ik woon gewoon op mezelf. In het weekend zijn we twee nachten samen alleen op zondag eet hij het liefste thuis. Als hij vrijdag thuis eet dan eten we zondag wel samen maar wil hij het liefst om zeven uur weer naar huis toe.
Is hij de laatste man in een straal van 100 kilometer?
Er is een reden dat die man op zijn 39ste tot voor kort vrijgezel was.
En eigenlijk zo'n beetje een relatie heeft met zijn moeder die hij nooit zal verbreken.
Je zal altijd op de 2de plaats komen. Na zijn moeder. Je zal nooit een échte relatie hebben, samenwonen, kinderen krijgen, ... want dat trekt moeder niet en hij gaat erin mee.
Rennen.
Waarschijnlijk ben je overigens ook niet de eerste vrouw die hierover valt. Maar dat zal hij niet te gauw toegeven.
Je hebt alles voor hem over.
Ook een toekomst waarbij jij op de tweede plaats komt, want moeder is als eerste aan de beurt als er wat is. Zie je een toekomst van minstens elke zondag daar op de koffie en nog een paar keer in de week eten? Of misschien zelfs daar in gaan wonen, want het huis is groot genoegen moeder zal echt heus waar niet in de weg zitten. Maar ze mag toch wel zijn lievelingskostje koken en zijn hemden strijken ?
Als je met hem een toekomst wil waar je echt samen met hem bent, zit er maar een ding op : emigreren
nlies schreef op 16-02-2026 om 16:45:
Je hebt alles voor hem over.
Ook een toekomst waarbij jij op de tweede plaats komt, want moeder is als eerste aan de beurt als er wat is. Zie je een toekomst van minstens elke zondag daar op de koffie en nog een paar keer in de week eten? Of misschien zelfs daar in gaan wonen, want het huis is groot genoegen moeder zal echt heus waar niet in de weg zitten. Maar ze mag toch wel zijn lievelingskostje koken en zijn hemden strijken ?
Als je met hem een toekomst wil waar je echt samen met hem bent, zit er maar een ding op : emigreren
En dat zal hij nooit doen, want zijn moeder achterlaten ... nooit van zijn leven.
Je hangt aan moeder vast tot de dag dat ze sterft. En nadien aan alle verdriet om haar.
Het is geen kwestie van "af en toe iets samen doen met je schoonmoeder". Het is een kwestie van dat je in een relatie met 3 stapt. Waarbij je nooit gaat kunnen winnen. En waarbij hij altijd elke dag naar moeder zal verwijzen.
Tja, tegenwoordig wonen wel meer 30tigers bij hun ouders door de woningnood. Na het verbreken van een relatie zal je toch ergens moeten wonen.
Het belangrijkste is hoe de dynamiek, in dit geval, moeder-zoon is en die lijkt ongezond.
Aan jou de keuze wat je er mee wilt.
Hij heeft nooit een relatie gehad en hij is het huis nooit uitgeweest. Maar denken jullie dat ze echt bezorgd om hem is? Voor mij voelt het als stoken wat ze doet.
Miranda37 schreef op 16-02-2026 om 17:27:
Hij heeft nooit een relatie gehad en hij is het huis nooit uitgeweest. Maar denken jullie dat ze echt bezorgd om hem is? Voor mij voelt het als stoken wat ze doet.
Ik denk zo dat iedereen hier die jouw OP leest eerder aan stoken dan aan bezorgdheid denkt. En als je de reacties leest kun je dat er wel uit opmaken lijkt me.
Zoon is van kind af aan al "de man in huis" maar wel de man die verzorgd moet worden, niet de moderne geëmancipeerde man voor wie 's morgens het lunchpakketje klaar staat en 's avonds de soep al opgeschept wordt als hij binnenkomt
Miranda37 schreef op 16-02-2026 om 17:27:
Hij heeft nooit een relatie gehad en hij is het huis nooit uitgeweest. Maar denken jullie dat ze echt bezorgd om hem is? Voor mij voelt het als stoken wat ze doet.
Ze is vast echt bezorgd hoor, op een niet gezonde manier, dat wel. Ze is haar kind nooit als volwassene gaan zien of behandelen.
Het is geen stoken denk ik, dit is gewoon haar werkelijkheid en als je de relatie doorzet wordt dit ook jouw werkelijkheid.
Bij deze man, krijg je zijn moeder er voor altijd bij. En waarom is hij nooit op zichzelf gaan wonen? Hij zou inmiddels zoveel gespaard kunnen hebben dat hij een heel huis bijna voor de helft contant kan betalen.
hier kom je nooooit van af!
Kampeerder schreef op 16-02-2026 om 17:54:
[..]
Ze is vast echt bezorgd hoor, op een niet gezonde manier, dat wel. Ze is haar kind nooit als volwassene gaan zien of behandelen.
Het is geen stoken denk ik, dit is gewoon haar werkelijkheid en als je de relatie doorzet wordt dit ook jouw werkelijkheid.
Bij deze man, krijg je zijn moeder er voor altijd bij. En waarom is hij nooit op zichzelf gaan wonen? Hij zou inmiddels zoveel gespaard kunnen hebben dat hij een heel huis bijna voor de helft contant kan betalen.
Iets zegt mij dat ie ook gewoon een heel deel loon doorstort naar moeder. Want dat eten moet ergens van betaald worden en ik hoop dat ie beseft dat gas / water / elektriciteit / ... ook niet gratis zijn. Anders zou ik het nog een grotere afknapper vinden, overigens 
.
En ja, ik zou afknappen op een kerel met wie ik "maximaal 2 keer per week samen kan eten, want anders raakt zijn moeder in de stress" terwijl ie 39 is. En wiens moeder afkomt met "let op jezelf en zie dat je niet te vermoeid raakt" waardoor ie niet eens een avond extra kan / wil komen / wil blijven slapen.
Ik heb in zo' n relatie gezeten, vriend was een hele lieve man, maar de relatie heeft het niet gered ( is al heel lang geleden)
Moeder was heel aardig tegen mij, maar tegen vriend klagen over kleine dingetjes, uiteindelijk heeft hij de keuze voor haar gemaakt( ze hing erg aan hem omdat hij als oudste kind haar steunde toen ze vroeg weduwe werd)
Ik denk dat je t niet gaat redden en hem beter los kan laten. Sterkte!
Ik zou overigens best de test nog wel eens willen doen ...
Hoe reageert hij én zijn moeder als je zegt dat je samen met hem 2 à 3 weken op liefdesvakantie wil?
En stel dat ie al meegaat ... hoe vaak hangt ie ter plaatse aan de telefoon met zijn moeder?
En nee, met een weekendje test je dat niet.
Ben je in die 8 maanden al een keer met elkaar op vakantie geweest. Zo nee dan zou ik dat eens voorstellen. Ben benieuwd hoe hij daar op reageerd. Als hij zegt dat hij z’n moeder niet een week alleen kan laten zou dat voor mij einde relatie zijn.
Caroline80 schreef op 16-02-2026 om 18:13:
Ben je in die 8 maanden al een keer met elkaar op vakantie geweest. Zo nee dan zou ik dat eens voorstellen. Ben benieuwd hoe hij daar op reageerd. Als hij zegt dat hij z’n moeder niet een week alleen kan laten zou dat voor mij einde relatie zijn.
Bwah, misschien gaat hij voor de vorm wel mee.
Maar moeder zal vooraf commentaar hebben (over de locatie, over hoeveel hij daaraan uitgeeft, over het aantal vakantiedagen dat hij opneemt, over dat hij haar in de steek laat, ...), achteraf commentaar hebben en de kans is toch echt bestaand dat hij minstens 3 keer per dag met haar aan de lijn hangt.
Maar ik zou het dus ook wel eens testen.
Gewoon ook omdat ik oprecht zou willen weten of hij tijdens een vakantie - en dan meer dan 2 of 3 dagen Parijs - en met moeder op 1.000+ kilometer afstand wél loskomt van thuis. Je weet immers nooit. Héél misschien is het bij hem ook gewoon een kwestie van ervaren dat er geen rampen gebeuren als hij loskomt en zijn eigen leven gaat leiden. Hoogstens dat mam uit haar vel springt.
Het klinkt alsof ze volledig afhankelijk van elkaar zijn. Als hij zichzelf daaruit los weekt zal dat met veel schuldgevoel zijn, want dan doet hij z'n moeder veel verdriet. En z'n moeder zal niet zomaar loslaten.
Het lijkt mij hopeloos.
Tijgeroog schreef op 16-02-2026 om 18:19:
Het klinkt alsof ze volledig afhankelijk van elkaar zijn. Als hij zichzelf daaruit los weekt zal dat met veel schuldgevoel zijn, want dan doet hij z'n moeder veel verdriet. En z'n moeder zal niet zomaar loslaten.
Het lijkt mij hopeloos.
Dit lijkt mij ook. En, TO, je hebt steeds over zijn moeder, maar hij is degene die dat allemaal laat gebeuren. Hij kan ook grenzen stellen. Dat doet hij niet, dus trek je conclusies, zou ik zeggen. En je schrijft dat hij alles voor je over heeft. Tot zijn moeder hem nodig heeft. Dus hoe heeft hij "alles voor je over"?