Vriend 39 woont nog thuis
Hoi allemaal,
Ik heb sinds 8 maanden een vriend. Hij is erg lief voor me en we hebben het leuk samen maar ik loop wel tegen iets aan. Hij woont nog thuis, bij zijn moeder. Zijn vader is al vanaf hij klein was niet meer in beeld. Ik ben een keer of zes bij hem thuis geweest en zijn moeder was toen erg aardig. Wel had ik wat opmerkingen door als dat ze zei van dat de hond mijn vriend mist omdat hij minder thuis is en als die hond dan bij mij ging staan en ging janken dan zei ze zo van ja hij heeft het in de gaten hoor.
In de loop van de relatie gingen mij dingen opvallen. Vriend had van begin af aan wel gezegd dat zijn moeder moest wennen want hij heeft nooit eerder een relatie gehad. Snap ik allemaal. Ik heb van begin af aan gezegd dat ik heel goed en lief wil zijn voor zijn moeder en ook leuke dingen enzo met haar wil doen. Ik hou veel van oudere mensen en mijn vorige schoonmoeder was dol op me dus wat mij betreft komt dat goed.
Maar ze zegt dus dingen achter mijn rug om over mij. Vriend zegt dat ze dat doet uit bezorgdheid. Maar steeds van die dingetjes als dat mijn vriend op zichzelf moet letten, dat hij er moe uitziet, dat hij moet opletten of hij het allemaal nog wel aankan. Dat gaat altijd over mij. Oppassen dat hij zichzelf niet voorbij loopt. Vriend en ik kunnen eigenlijk maar maximaal 2 keer per week samen eten want anders heeft hij spanning thuis want zijn moeder rekent op hem.
Ik heb zelf een chronische darmziekte en ben regelmatig moe maar ik functioneer gewoon goed en regel mijn eigen zaakjes en ik vraag vriend nergens om, om iets voor me te doen ofzo dat doe ik niet. Maar nu had zijn moeder vorige week uit bezorgdheid over hem gezegd tegen hem dat ze bang is dat mijn gezondheid achteruit gaat en hij straks in zn eentje voor mij en zn moeder en hun (grote) huis en tuin moet zorgen. Ze maakt zich zorgen over zijn toekomst. En dat doet me pijn. Ik ben super lief voor mijn vriend en heb alles voor hem over. Stel ik me aan als dit pijn doet? Hij zegt dat het gewoon bezorgdheid is. Maar ik heb al meer aan moeten horen dat zn moeder veel aan haar hoofd heeft en overal alleen voor staat en ze is bang dat hij thuis minder dingen kan doen door mij. Hij heeft ook een keer gezegd dat we moeten oppassen dat ze geen aversie tegen me krijgt.
Vorige week was ik behoorlijk ziek, ik hield niks meer binnen en viel ook flauw. We wonen een kwartier autorijden bij elkaar vandaan. Hij kwam toen wel in de avonden een paar uurtjes langs maar één keer toen ik er wat over bleef doorvragen of het teveel was om een extra avond te komen(zo leek het) toen zei hij van ja het is wel een beetje veel om "weer daar tot tien uur te zitten". Met daar bedoeld hij mij. Hij is ontzettend goed en lief voor me en hij heeft alles voor me over maar dit doet pijn. Soms denk ik dat hij er hetzelfde over denkt als zn moeder. Ik voel me een last. Stel ik me aan?
We zijn allebei 39 en ik woon gewoon op mezelf. In het weekend zijn we twee nachten samen alleen op zondag eet hij het liefste thuis. Als hij vrijdag thuis eet dan eten we zondag wel samen maar wil hij het liefst om zeven uur weer naar huis toe.
ToetieToover schreef op 16-02-2026 om 21:51:
“….hij straks in zn eentje voor mij en zn moeder en hun (grote) huis en tuin moet zorgen. Ze maakt zich zorgen over zijn toekomst.”
Eh nee, moeders maakt zich zorgen over haar eigen toekomst. Die ziet zoon als degene die voor haar, haar huis en haar tuin moet zorgen.
Ik denk dat ze zich oprecht ook zorgen maakt om zijn toekomst. Want zij weet precies wat hij nodig heeft, hoe hij beschermd moet worden tegen de boze buitenwereld. Wat hij lekker vindt hoe hij z'n kleren graag gestreken wil hebben. Welke tandpasta hij het beste verdraagt En ze weet dat hij niet te veel druk kan hebben, en voldoende rust en regelmaat moet hebben, dus dat houdt ze ook allemaal streng in de gaten.
Hoe oud is moeder?
Als zij nu 60 jaar is en pas komt te overlijden als zij 90 jaar is, dan ben je dus zelf al gepensioneerd op het moment dat je/jullie aan een 'eigen leven' kunnen beginnen dat niet onder regie zijn van moeder staat.
Moeders kunnen héél dringend en dwingend zijn. Oók tegen hun al lang uitwonende en volwassen kinderen, laat staan tegen een zoon die al bijna 40 jaar thuis woont.
Middelen: inspelen op schuldgevoelens, doen alsof het de plicht is van een 'kind' om levenslang hun eigen zaken opzij te zetten om volledig ten dienste van moeder te staan; desnoods van je 18e tot je 78e jaar.
Heeft ziojn moeder, buiten haar zoon om, ook een eigen sociale leven? Dus een kring van vrienden en bekenden of familieleden waar zij -veel- mee omgaat?
Heeft zij gewerkt (vanaf het moment dat zoon steeds zelftandiger werd)?