Het moeilijkste gesprek uit mijn leven…

… zal ik binnenkort moeten gaan voeren.

Ik ben al heel lang samen (+/- 15 jaar) met mijn vriend, we hebben samen een kind en het leuk voor elkaar. Wonen in een fijn huis, in een wijk waar we allebei niet uit willen. Doen beiden werk wat we leuk vinden. Hebben het prima samen, natuurlijk af en toe irritaties (die soms te hoog oplopen omdat we er eerst beiden niks over zeggen tot de bom ‘ontploft’), maar zodra dit uitgepraat is is het weer goed. We kunnen enorm hard met elkaar lachen, en elkaar steunen in moeilijke periodes. Ik was erg jong toen we een relatie kregen, als ik nu terug kijk te jong (ik ben halverwege de 30).

Zo’n 2 jaar geleden zijn we in relatietherapie gegaan omdat we veel ruzie en spanningen thuis hadden. Ik heb toen aangegeven dat ik twijfelde over de relatie, ik had een – is dit het – gevoel. Vriend schrok daar van, want hij heeft deze twijfel door de eerdere jaren heen wel eens gehad maar was er juist op dat moment echt van overtuigd dat ik de vrouw in zijn leven ben. Met therapie hebben we anders leren communiceren en zijn we tot de conclusie gekomen samen verder te willen.

Maar nu… vorig jaar hebben we weer een pittige periode gehad. Ik stond op het punt om weg te gaan, maar toen kreeg hij een ongeluk waardoor hij enkele maanden uit de running is geweest. Ik kon niet weg. De tijd dat hij uit de running was ging het eigenlijk best goed, het was voor mij duidelijk dat alles qua huishouden en kind op mijn schouders terecht kwam, en hij deed erg zijn best om positief in de situatie te blijven staan. We kabbelden voort.

De laatste tijd ben ik weer veel aan het piekeren en slaap ik slecht hierdoor. Ben ik nog gelukkig in deze relatie? Wil ik zo nog 20 jaar verder? Op beide vragen is het antwoord overduidelijk nee. Ik voel me eenzaam in de relatie. Zie hem als een vriend, niet meer als mijn partner. De aantrekkingskracht is weg voor mij. Als we uit elkaar zijn zal ik op zoek moeten naar een ander huis, niet makkelijk in deze tijd. Ik sta ingeschreven bij een woningbouwvereniging, en heb de laatste weken wat gereageerd op huizen. Het biedt niet veel perspectief als je ziet dat je op plek 100+ terecht komt na een reactie op een huis. Particulier huren is op dit moment geen optie i.v.m. salaris. Ik zal ander werk moeten vinden voor meer dagen als ik nu werk, helaas is uren ophogen bij mijn huidige werkgever geen optie.

Vriend merkt ook dat ik me afsluit en vroeg gisteravond wat er aan de hand is. Helaas zat hij al aardig in emotie waardoor er naar mijn idee een rustig gesprek niet mogelijk was. Ik heb aangegeven dat ik veel aan mijn hoofd heb en aan over bepaalde zaken aan het nadenken ben. Hij gaf aan dat hij graag wil dat ik praat met hem en er samen uit willen komen. Heel lief, maar er samen uitkomen wil ik niet!

Binnenkort zal ik dus het moeilijkste gesprek van mijn leven moeten gaan voeren. Ik weet dat ik hem heel veel pijn ga doen, en dat breekt me. Wat doe ik onze zoon aan? Hij zal ook moeten wennen aan ons niet meer samen te zien en uiteindelijk in twee huizen te wonen. Maar moet ik dan voor zoon bij vriend blijven en zelf ongelukkiger worden?

Sorry voor het enorm lange verhaal, ik vind het zo lastig. Wilde even mijn ei kwijt.

Voor mensen het vragen: nee, er is absoluut niemand anders in het spel waardoor ik nu niet meer wil, laten we dat voorop stellen.