Ga jij naar de begrafenis van (verre) verwanten?
‘Familie zou ik zien als ik naar begrafenissen zou gaan, maar dat vind ik ook wonderlijk: naar de andere kant van het land reizen om mensen die je al 40 jaar niet gesproken hebt te condoleren omdat je een bloedverwantschap hebt’, schreef een forummer in een topic met een geheel ander onderwerp.
Volgens mij geldt dat voor best veel mensen: een begrafenis van een verwant bezoeken, terwijl je de persoon eigenlijk niet goed (of zelfs helemaal niet) kent.
Ik had hier toevallig laatst een discussie over met mijn moeder n.a.v. het overlijden van een nicht van mij. Ik kom uit een kleine familie met een handvol nichten en neven, maar de familiebanden zijn niet heel warm. Ter illustratie: de overleden nicht, eind dertig, had ik voor het laatst gezien toen ze nog op de middelbare school zat. Haar vader, mijn moeders broer, sprak ik voor het laatst 15 jaar geleden op een bruiloft; en dat was een kort beleefdheidsgesprekje van amper 5 minuten.
Mijn oom ken ik dus amper. Mijn overleden nicht ken ik in het geheel niet. (Ik zou haar zonder haar te herkennen op straat passeren.) Ik ben dus niet naar de uitvaart – aan de andere kant van het land en op een onmogelijk vroeg tijdstip - geweest. Dit tot ongenoegen van mijn moeder. Want: het is tocht familie, het ‘heurt’ zo.
Ga jij naar de uitvaart van een overleden familielid met wie je bij leven weinig tot geen contact had? Waarom wel? (Of waarom niet?)
Ik zie in mijn omgeving ook vaak dat begrafenissen in besloten kring worden gehouden. Zelf heb ik het nog nooit meegemaakt. Ik zie soms wel dat voor jonge mensen, of bijv mensen van middelbare leeftijd die nog midden in het leven stonden, heel erg veel belangstelling is voor een uitvaart en er dan ook niet zo veel ruimte is. Ik heb eens meegemaakt dat er in een bijgebouw van de kerk een tweede bijeenkomst was met een scherm (tegelijkertijd met de afscheidsdienst in de kerk).
Eigenlijk was het erenhaag-idee van Corona wel ideaal. Dan had je niet zo'n duidelijke inner cirkle.