Ga jij naar de begrafenis van (verre) verwanten?
‘Familie zou ik zien als ik naar begrafenissen zou gaan, maar dat vind ik ook wonderlijk: naar de andere kant van het land reizen om mensen die je al 40 jaar niet gesproken hebt te condoleren omdat je een bloedverwantschap hebt’, schreef een forummer in een topic met een geheel ander onderwerp.
Volgens mij geldt dat voor best veel mensen: een begrafenis van een verwant bezoeken, terwijl je de persoon eigenlijk niet goed (of zelfs helemaal niet) kent.
Ik had hier toevallig laatst een discussie over met mijn moeder n.a.v. het overlijden van een nicht van mij. Ik kom uit een kleine familie met een handvol nichten en neven, maar de familiebanden zijn niet heel warm. Ter illustratie: de overleden nicht, eind dertig, had ik voor het laatst gezien toen ze nog op de middelbare school zat. Haar vader, mijn moeders broer, sprak ik voor het laatst 15 jaar geleden op een bruiloft; en dat was een kort beleefdheidsgesprekje van amper 5 minuten.
Mijn oom ken ik dus amper. Mijn overleden nicht ken ik in het geheel niet. (Ik zou haar zonder haar te herkennen op straat passeren.) Ik ben dus niet naar de uitvaart – aan de andere kant van het land en op een onmogelijk vroeg tijdstip - geweest. Dit tot ongenoegen van mijn moeder. Want: het is tocht familie, het ‘heurt’ zo.
Ga jij naar de uitvaart van een overleden familielid met wie je bij leven weinig tot geen contact had? Waarom wel? (Of waarom niet?)
Van vriendinnen weet ik dat ze hun ouders - die van mij leven al heel lang niet meer - bij dit soort uitvaarten wel vergezellen als emotionele steun. Om die reden ben ik wel bij uitvaarten van ouders van vriendinnen geweest, ook al kende ik de overledene amper.
Jouw nichtje is dus jong overleden. Ook al doet dat jou weinig, ik kan me zo voorstellen dat het jouw moeder wel aangrijpt. Dat ze het daarom fijn had gevonden als je wel mee was gegaan, en niet omdat het in jouw woorden, zo heurt.
kenfan schreef op 23-10-2026 om 13:00:
Van vriendinnen weet ik dat ze hun ouders - die van mij leven al heel lang niet meer - bij dit soort uitvaarten wel vergezellen als emotionele steun. Om die reden ben ik wel bij uitvaarten van ouders van vriendinnen geweest, ook al kende ik de overledene amper.
Jouw nichtje is dus jong overleden. Ook al doet dat jou weinig, ik kan me zo voorstellen dat het jouw moeder wel aangrijpt. Dat ze het daarom fijn had gevonden als je wel mee was gegaan, en niet omdat het in jouw woorden, zo heurt.
Kleine toelichting: ''het hoort zo'' zijn dus de woorden van mijn ouder 
Mijn moeder is van mening dat je hoe dan ook naar de uitvaart van familie gaat. (En vast meer mensen delen die mening.) Of je nu wel of geen band met dat familielid hebt is daar geheel ondergeschikt aan.
Nu snap ik best dat mijn moeder naar de uitvaart wil van de dochter van haar broer. Ondanks dat ze zelf ook al jaren mijn nicht niet had gezien of gesproken. (Zoals aangegeven: de familiebanden hier zijn niet heel warm.) Maar ik ben dus wel benieuwd: waar ligt voor forummers de grens: ga je naar een uitvaart van een nicht/neef die je amper kent? Van achterneven of achternichten die je helemaal niet kent? Van ooms/tantes? Oud-ooms/oud-tantes? De uitvaart van de oma van jouw zwager/schoonzus?
Een paar jaar geleden ben ik mij de uitvaart van mijn tante geweest en dat deed ik voor mijn moeder, niet voor mezelf. Had de beste vrouw al jaren niet gezien. En mijn man gaat op zijn beurt soms met zijn vader mee.
Ja soms ga ik naar uitvaarten van mensen die ik nauwelijks ken.
De (schoon)vader van mijn vriendin en haar partner dat ga ik heen. Om mijn condoleances over te brengen aan mijn vrienden. Heb als het ware tot steun te zijn tijdens zo'n moeilijk moment in het leven.
Toen mijn schoonouder overleed waren mijn ouders, zussen en hun partners erbij om mijn partner en mij tot steun te zijn.
Van de tot nu toe overleden oom en tantes was ik bij de uitvaart of crematie. Om de achtergebleven familie te laten weten dat ik aan ze denk en herinneringen op te halen ook met de neven en nichten die ik voornamelijk zie op dit soort bijeenkomsten.
In de jaren dat wij echt kleine kinderen hadden ging mijn man naar de uitvaarten in zijn familie en ik naar de uitvaarten in mijn famille, zodat er ook iemand voor de kinderen kon zorgen.
Nu de kinderen volwassen zijn gaan we als de ander het nodig heeft samen. De lievelingstante van mijn man overleed in coronatijd zeer onverwacht. Daar zijn we samen naartoe gegaan.
Ik heb altijd als motto:
Nee haar niet voor de overledene, die merkt er niks meer van, je gaat om anderen tot steun te zijn. Je vrienden die iemand hebben verloren, je ouders die een zus moeten missen, soms zelfs omdat je moeder naar een uitvaart wel van iemand en dat niet zelf kan.
Vooropgesteld hoef je je niet in allerlei bochten te wringen om naar de uitvaart van een vage bekende te gaan,familie of niet. Zeker als je moeder nog relatief jong en vitaal is en of met een partner gaat. Dat deed/doe ik ook niet. En zo heb ik er in mijn kring trouwens nog nooit over horen praten. Wat mij wel opvalt is dat zowel je moeder als jij van een gevoelskwestie (eind 30 blijft toch akelig jong om dood te gaan) een praktischie fatsoenskwestie lijken te maken. Zou die instelling ermee te maken hebben dat de familiebanden niet warm zijn?
Nee, ik ga niet, zie mijn citaat in de opening. Ik laat het aan mijn broer over, die wel contact heeft met de familie. Ik krijg meestal ook geen rouwkaart.
Als ik zou gaan als steun van de achterblijvers, zou ik mensen steunen die ik ook niet ken.
Dus alle begrafenissen van de afgelopen jaren, die personen kende ik en zag/sprak ik met enige regelmaat.
Overigens is het geen ruzie ofzo dat ik geen contact meer heb, sinds het overlijden van mijn moeder vinden familieleden het kennelijk genoeg om alleen mijn broer een kaartje te sturen.
Ja, ik ga wel. Ondanks dat er geen contact meer is heb ik toch wel warme jeugd herinneringen met die mensen. Zou ze ook wel degelijk herkennen op straat(behalve de kinderen van neven/nichten, die zou ik blind voorbij lopen). Het is ook altijd wel weer een familie reunie zo iets. Dan spreek je elkaar allemaal weer. Vervolgens blijkt het toch best gezellig en gaan we altijd uit elkaar met de intentie de reunie op een leukere dag te laten plaats vinden. Komt soms zelfs tot een poll in een app groep. Uitkomst is alleen altijd dat we elkaar op de volgende uitvaart weer zien.
RaSa schreef op 23-10-2026 om 22:11:
Ja, ik ga wel. Ondanks dat er geen contact meer is heb ik toch wel warme jeugd herinneringen met die mensen. Zou ze ook wel degelijk herkennen op straat(behalve de kinderen van neven/nichten, die zou ik blind voorbij lopen). Het is ook altijd wel weer een familie reunie zo iets. Dan spreek je elkaar allemaal weer. Vervolgens blijkt het toch best gezellig en gaan we altijd uit elkaar met de intentie de reunie op een leukere dag te laten plaats vinden. Komt soms zelfs tot een poll in een app groep. Uitkomst is alleen altijd dat we elkaar op de volgende uitvaart weer zien.
Ja hier ook. Dan is de koffie en cake best gezellig en komt er een gezamenlijk idee voor een familiedag. Maar als je er op terug komt zegt Karel dat het bij Gijs is en Gijs dat het bij Joke is en zo blijft zo'n idee hangen.
Bij mijn vaders familie is het wel gelukt. Daar hadden we ook al jaren een idee. Op gegeven moment ben ik alle neven en nichten gaan benaderen (de meeste via facebook toen nog) en een neef nam het praktische stuk op zich en regelde een locatie met hapjes en drankjes. De eerste keer was het echt heel bijzonder. De tweede keer, precies twee jaar later, was het al iets minder bijzonder en deed niet iedereen moeite om te komen.
Ik vond het waardeloos om naar de uitvaart van mijn stiefvader te moeten gaan en óók nog in het rijtje te staan om condoleances in ontvangst te nemen van mensen (vrienden, collega's) die wél echt verdriet hadden.
Daarna ben ik neergeploft bij mijn nicht en mijn tante zei direct "Je had niet veel met hem, hè?"
Ik ging echt alleen heen voor mijn moeder.
Mijn man vond het vreemd dat mijn ex-schoonzus ook in het rijtje was gezet door mijn moeder. Ik vond het logisch, want zij had wél contact en het was de opa van haar dochter.
Er zijn kinderen, dus zul je je ex-familie altijd tegen komen.
Hier vonden ze het raar dat ik in 'het rijtje' ging staan bij de condoleance van opa toen de dorpsgenoten langs kwamen. Ja duh ik woonde toch in het dorp en ik wist dat er kennissen speciaal voor mij naar dat condoleren zouden komen.
Wel was het een beetje sneu voor de ex-man van mijn tante. Een soort aangenomen zoon van opa. Hij was oprecht verdrietig maar hij moest ergens anders wachten tot de dienst begon. Beetje zelfde soort situatie denk ik.