Ben ik te gevoelig?
Hoi allemaal,
Ik zou heel goed wat meningen en adviezen kunnen gebruiken over mijn relatie. We zijn beiden 40 jaar, 9 maanden samen en slapen in het weekend twee nachten samen en zien elkaar twee doordeweekse avonden iets van 2,5 uur. Wonen op kwartier rijden met de auto bij elkaar vandaan. Ik heb een dochter en hij heeft geen kinderen.
Mijn vriend is heel lief en goed voor mij, doet veel voor me en heeft veel voor me over. Dit is trouwens geheel wederzijds. Alleen zijn er wat dingen die me wel soms een beetje pijn doen. Hij zegt al van het begin af aan, soms grappend maar ook echt wel serieus, dat de relatie en ik hem veel tijd kosten. Ik geef hem trouwens alle tijd en ruimte voor hobby's en zijn eigen dingen maar ik ben ook wel graag samen maar dat lijkt me ook wel logisch in een relatie?
Het lijkt alsof hij zich de laatste maanden wat meer en vaker zich aan mij gaat irriteren. Gewoon de kleine dingetjes. Meerdere keren zeggen dat ik witte benen heb onder een bepaalde rok, en dan na een paar dagen ook nog eens zeggen dat zn ouders dat ook vonden. Dat hij 1 keer zo'n opmerking maakt oke maar dan drie keer en ook zn ouders erbij betrekken vond ik wel een beetje bijzonder. Toen we laatst samen boodschappen deden noemde hij me langzaam en was hij echt geïrriteerd over mijn tempo. Ook moet hij "wennen aan" mijn looproute in de supermarkt. Toen we pas een weekendje weg waren en ik vroeg of hij even bij me kwam liggen in de camper (ik heb een dochter met een eetstoornis met een bmi van 13 en ik had even behoefte aan troost en nabijheid) was hij opeens heel stil. Normaal zeggen we altijd lieve dingen tegen elkaar en opeens zei hij dat hij niet meer wist wat hij moest zeggen en zei hij dat wij nooit normaal communiceren en dat dat aan mij lag. Terwijl ik hem alles vertel maar soms klap ik heel even dicht en omdat hij regelmatig zegt dat ik/de relatie veel tijd kost en dat hij het zo druk heeft wil ik hem niet te veel belasten.
Paar weken terug waren we een weekendje bij vrienden van hem geweest en toen moesten we in de avond nog ergens op visite en ik zei toen van je mag wel gezellig bij mij douchen hoor. Ik bedoelde dit lief en was me van geen kwaad bewust en toen een paar uur nadat ik dat zei begon hij me opeens heel hatelijk na te praten hoe ik dat zei over het douchen en dat hij vindt dat ik hem na het weekend moeilijk kan loslaten. Ik was me van geen kwaad bewust omdat ik het alleen maar leuk en gezellig bedoelde van dat douchen.
Ik heb momenteel een burn out door de stress rondom mijn zieke dochter en ik had toen op een avond opeens geen energie meer om te douchen op de camping en daar heen te lopen en alles. Hij keek toen heel raar en ik vroeg vind je het raar dat ik niet meer de puf heb om te douchen? Toen zei hij ja. Zoiets is ook pijnlijk.
Ook vond hij mij opeens kattig toen ik pas geleden een drankje ophad en wat grapjes maakte met vrienden. Ik ben echt nog nooit van mn leven kattig genoemd en ik was gewoon alleen maar een beetje jolig.
Sorry voor het onsamenhangende verhaal maar deze dingen komen voor mij dan helemaal onverwacht en uit het niets. Ook regelmatig de opmerkingen dat ik tijd ik beslag neemt, ook al is het vaak als geintje, gaan een beetje pijn doen. Zijn we op de camping en wil ik bijvoorbeeld meelopen als hij de chemisch toilet gaat legen dan moet ik me eigenlijk verantwoorden als ik mee wil lopen omdat hij dan ook wel alleen wil. Maar ik wilde dan bijvoorbeeld mee omdat ik dan gelijk naar de wc moest. Het lijkt soms in de relatie alsof ik me moet verantwoorden als ik graag tijd met elkaar doorbreng. Hij is meestal super lief maar kan soms ook echt bot doen en dan noemt hij mij heel gevoelig of zegt hij dat ik het verkeerd opvat en dat hij alleen maar het beste met me voor heeft. Het lijkt ook alsof hij controlerender wordt. Ik weet ik ben soms wat van het uitstellen en daar zegt hij dan wat van. Of gaat hij controleren of ik mn rijbewijs wel bij me heb. Ik ben 40 jaar dus het is ook mn eigen verantwoordelijkheid.
Dit zijn allemaal kleine dingetjes maar ik ga merken dat ik bang begin te worden om dingen fout te doen. Stel ik me aan?
Je lijkt meteen te denken dat het wel aan jou zal liggen en wil weten wat je verkeerd doet. Misschien is hij wel degene die dingen verkeerd doet, is dat ook een optie voor jou? Ga je wel eens tegen hem in? Zeg je tegen hem dat je sommige opmerkingen niet zo leuk vindt? Waar liggen jouw grenzen?
Daisy01 schreef op 01-06-2026 om 17:30:
Dweedledee, wat doe ik verkeerd volgens jou? Mag je gewoon zeggen hoor, ik ben ook juist op zoek naar tips en advies.
Ik bedoelde niet dat jij dingen per definitie verkeerd doet hoor. Hij klinkt gewoon niet als een leuke vent. Ik denk dat jij je weinige energie beter aan iets anders kunt besteden 
Jullie zien elkaar ook wel veel voor iemand die het niet gewend is om een relatie te hebben. Het zou kunnen zijn dat hij meer tijd voor zichzelf nodig heeft. Wat is er mis met bv 1 doordeweekse avond en dan een deel van het weekend? Ik stuur in het weekend gerust iemand na 30 uur naar huis hoor.
Daarnaast zou ik negatieve opmerkingen over mijn lichaam niet accepteren. Als hij niks positiefs te zeggen heeft, dan houd hij z'n mond maar.
Daisy01 schreef op 01-06-2026 om 17:34:
Ja we zijn allebei 40 inderdaad. Ik wil graag weten wat ik verkeerd doe
Het gaat niet om ‘iets verkeerd doen’. Ik krijg de indruk dat jouw omstandigheden nu niet zo comfortabel zijn om een nieuwe relatie op te bouwen. En sowieso niet met deze persoon. Het is te ingewikkeld nu.
Dat jij in een relatie aan jezelf gaat twijfelen en hij je onzeker maakt, want dat is wat ik lees eruit, vind ik een hele grote rode vlag.
Ik heb in een giftige en destructieve relatie gezeten en herken precies de punten die jij noemt.
Ik weet dat niet iedere man die je rijbewijs controleert en commentaar heeft als jij het naar je zint hebt, het recept is voor een destructieve relatie, maar ik zou eens kijken wat er gebeurt als je je grenzen aan geeft. Ga je weleens tegen hem in? Of maak je er een punt van als hij om iets als je rijbewijs vraagt? Kijk eens hoe hij dan reageert.
Mijn burn out was licht en ik ben er alweer bijna bovenop. Je merkt ook verder bijna niks aan mijn gedrag of mijn doen en laten.
Je zou de vraag ook om kunnen draaien. Niet ben ik te gevoelig? Maar, Is vriend te bot en ongevoelig? Misschien zijn jullie gewoon niet zo'n goede match.
Mijn liefde zou daar niet tegen bestand zijn. Waarmee ik niet wil zeggen dat als je maar genoeg liefde hebt, jij je rot moet laten behandelen. Dat helpt niet.
Je moet je afvragen of hij echt van je houdt als hij zoiets doet. Je moet die pijn echt voelen en blijven voelen, en die pijn niet proberen te onderdrukken of zijn gedrag te vergoelijken ("ja maar wat ik deed was ook niet okee"). Dan probeer je te dealen met je gevoel.
Je moet in die pijn blijven en je afvragen of je zoiets wil voor de rest van je leven, alleen maar "om er een te hebben" of "vanwege het goede gevoel vroeger". En dan een besluit nemen.
Daisy01 schreef op 01-06-2026 om 18:53:
Mijn burn out was licht en ik ben er alweer bijna bovenop. Je merkt ook verder bijna niks aan mijn gedrag of mijn doen en laten.
Je schrijft;
Ik heb momenteel een burn out door de stress rondom mijn zieke dochter en ik had toen op een avond opeens geen energie meer om te douchen op de camping en daar heen te lopen en alles.
Dat klinkt voor mij niet als bijna over, bovendien kom je nogal onzeker over wat (mede) veroorzaakt kan worden door je burn out. Ik denk dat je hem gelijk moet geven, het kost teveel tijd en energie, niet alleen voor hem maar ook voor jou. Zet de rem erop, neem meer tijd en rust voor jezelf en je dochter. Vier avonden per week, is ook teveel als je een baan hebt een huishouden en 'n kind.
Maar eigenlijk, als ik jou verhaal zo lees dan zitten jullie niet op dezelfde golflengte en zou ik afscheid nemen.
Deze man kan terug in de restantenbak. Soms is er een reden waarom mensen op hun 40e nog nooit een relatie hebben gehad en deze man is daar overduidelijk een voorbeeld van. Hij weet niet hoe je je partner moet behandelen, kleineert je en probeert het vervolgens zo om te draaien dat jij te gevoelig bent.
Als een man zijn ware aard laat zien, geloof hem dan, en hij doet dat kennelijk al negen maanden. Het ligt niet aan jou, het is gewoon een vervelende kerel met nul inlevingsvermogen.
Daisy01 schreef op 01-06-2026 om 17:34:
Ja we zijn allebei 40 inderdaad. Ik wil graag weten wat ik verkeerd doe
Nou hier komt dan wat je verkeerd doet: je twijfelt aan jezelf.
Daisy01 schreef op 01-06-2026 om 18:53:
Mijn burn out was licht en ik ben er alweer bijna bovenop. Je merkt ook verder bijna niks aan mijn gedrag of mijn doen en laten.
Volgens mij bestaat er geen lichte burn out? Dan is het overspannen. Een burn out is echt opgebrand. Maar goed, on topic: zijn opmerkingen over je melkflessen (mijn vrije vertaling) vind ik echt niet kunnen. De rest van de voorbeelden is te contextafhankelijk om heel hard 'red flag!!' te kunnen roepen. Al met al klinkt het allemaal gewoon niet zo leuk. Ik lees niet iets wat jij fout zou doen.
MMcGonagall schreef op 01-06-2026 om 19:21:
Deze man kan terug in de restantenbak. Soms is er een reden waarom mensen op hun 40e nog nooit een relatie hebben gehad en deze man is daar overduidelijk een voorbeeld van. Hij weet niet hoe je je partner moet behandelen, kleineert je en probeert het vervolgens zo om te draaien dat jij te gevoelig bent.
Als een man zijn ware aard laat zien, geloof hem dan, en hij doet dat kennelijk al negen maanden. Het ligt niet aan jou, het is gewoon een vervelende kerel met nul inlevingsvermogen.
"Terug in de restantenbak." 
Ik kan je 1 ding adviseren, RUN, sommige mensen zijn nou eenmaal hatelijk en dat krijg je er niet meer uit.