Ben ik te gevoelig?
Hoi allemaal,
Ik zou heel goed wat meningen en adviezen kunnen gebruiken over mijn relatie. We zijn beiden 40 jaar, 9 maanden samen en slapen in het weekend twee nachten samen en zien elkaar twee doordeweekse avonden iets van 2,5 uur. Wonen op kwartier rijden met de auto bij elkaar vandaan. Ik heb een dochter en hij heeft geen kinderen.
Mijn vriend is heel lief en goed voor mij, doet veel voor me en heeft veel voor me over. Dit is trouwens geheel wederzijds. Alleen zijn er wat dingen die me wel soms een beetje pijn doen. Hij zegt al van het begin af aan, soms grappend maar ook echt wel serieus, dat de relatie en ik hem veel tijd kosten. Ik geef hem trouwens alle tijd en ruimte voor hobby's en zijn eigen dingen maar ik ben ook wel graag samen maar dat lijkt me ook wel logisch in een relatie?
Het lijkt alsof hij zich de laatste maanden wat meer en vaker zich aan mij gaat irriteren. Gewoon de kleine dingetjes. Meerdere keren zeggen dat ik witte benen heb onder een bepaalde rok, en dan na een paar dagen ook nog eens zeggen dat zn ouders dat ook vonden. Dat hij 1 keer zo'n opmerking maakt oke maar dan drie keer en ook zn ouders erbij betrekken vond ik wel een beetje bijzonder. Toen we laatst samen boodschappen deden noemde hij me langzaam en was hij echt geïrriteerd over mijn tempo. Ook moet hij "wennen aan" mijn looproute in de supermarkt. Toen we pas een weekendje weg waren en ik vroeg of hij even bij me kwam liggen in de camper (ik heb een dochter met een eetstoornis met een bmi van 13 en ik had even behoefte aan troost en nabijheid) was hij opeens heel stil. Normaal zeggen we altijd lieve dingen tegen elkaar en opeens zei hij dat hij niet meer wist wat hij moest zeggen en zei hij dat wij nooit normaal communiceren en dat dat aan mij lag. Terwijl ik hem alles vertel maar soms klap ik heel even dicht en omdat hij regelmatig zegt dat ik/de relatie veel tijd kost en dat hij het zo druk heeft wil ik hem niet te veel belasten.
Paar weken terug waren we een weekendje bij vrienden van hem geweest en toen moesten we in de avond nog ergens op visite en ik zei toen van je mag wel gezellig bij mij douchen hoor. Ik bedoelde dit lief en was me van geen kwaad bewust en toen een paar uur nadat ik dat zei begon hij me opeens heel hatelijk na te praten hoe ik dat zei over het douchen en dat hij vindt dat ik hem na het weekend moeilijk kan loslaten. Ik was me van geen kwaad bewust omdat ik het alleen maar leuk en gezellig bedoelde van dat douchen.
Ik heb momenteel een burn out door de stress rondom mijn zieke dochter en ik had toen op een avond opeens geen energie meer om te douchen op de camping en daar heen te lopen en alles. Hij keek toen heel raar en ik vroeg vind je het raar dat ik niet meer de puf heb om te douchen? Toen zei hij ja. Zoiets is ook pijnlijk.
Ook vond hij mij opeens kattig toen ik pas geleden een drankje ophad en wat grapjes maakte met vrienden. Ik ben echt nog nooit van mn leven kattig genoemd en ik was gewoon alleen maar een beetje jolig.
Sorry voor het onsamenhangende verhaal maar deze dingen komen voor mij dan helemaal onverwacht en uit het niets. Ook regelmatig de opmerkingen dat ik tijd ik beslag neemt, ook al is het vaak als geintje, gaan een beetje pijn doen. Zijn we op de camping en wil ik bijvoorbeeld meelopen als hij de chemisch toilet gaat legen dan moet ik me eigenlijk verantwoorden als ik mee wil lopen omdat hij dan ook wel alleen wil. Maar ik wilde dan bijvoorbeeld mee omdat ik dan gelijk naar de wc moest. Het lijkt soms in de relatie alsof ik me moet verantwoorden als ik graag tijd met elkaar doorbreng. Hij is meestal super lief maar kan soms ook echt bot doen en dan noemt hij mij heel gevoelig of zegt hij dat ik het verkeerd opvat en dat hij alleen maar het beste met me voor heeft. Het lijkt ook alsof hij controlerender wordt. Ik weet ik ben soms wat van het uitstellen en daar zegt hij dan wat van. Of gaat hij controleren of ik mn rijbewijs wel bij me heb. Ik ben 40 jaar dus het is ook mn eigen verantwoordelijkheid.
Dit zijn allemaal kleine dingetjes maar ik ga merken dat ik bang begin te worden om dingen fout te doen. Stel ik me aan?
Jij bent jij en hij is hij. Ik vind het allemaal wel wat claimerig klinken van jouw kant, maar zijn ‘grapjes’ en reacties vind ik ook niet leuk klinken. Het klinkt niet als een match in ieder geval.
Na 9 maanden hoor je nog op een roze wolk te zitten. Als ik dit allemaal lees, vind ik het behoorlijk veel “gedoe” voor een verkering.
Dweedledee, wat doe ik verkeerd volgens jou? Mag je gewoon zeggen hoor, ik ben ook juist op zoek naar tips en advies.
nou de dingen die je opschrijft zou ik zeer zeker niet leuk vinden en voor mij een reden zijn een relatie te beeindigen.
Zijn jullie echt allebei 40 ?
Het klinkt mij zo kinderachtig in de oren.
Ja we zijn allebei 40 inderdaad. Ik wil graag weten wat ik verkeerd doe
Is dit zijn eerste relatie of zo?
Ja, ik ben zijn eerste vriendin. Dus ik begrijp wel dat hij aan alles moet wennen. Maar hij blijft maar (al dan niet grappend) aangeven dat de relatie/ik tijd kost.
Het zouden red flags kunnen zijn voor vervelender gedrag maar ook niet meer dan dat. Bijvoorbeeld: " Het lijkt ook alsof hij controlerender wordt" Ik zou inderdaad ietsjes op mijn hoede zijn of het niet erger wordt. Iets anders is, hoe jij er nu op reageert. Je gaat meteen aan jezelf twijfelen. Waarom geef je geen lik op stuk? Als hij iets zegt over witte benen, waarom zeg je dan niet iets over zijn benen of dat je het zo prima vind en niet voor hem in de zon wil zitten. Jammer dan, graag of niet. En als hij onderhands moppert dat de relatie te veel tijd kost, waarom ga je het gesprek dan niet aan: wat zou jij dan willen? Kunnen we een compromis bereiken dat voor beiden fijn voelt? Een beetje meer weerwerk geven en niet meteen het op jezelf betrekken zou wel eens kunnen helpen.
Dit klinkt niet gezellig. Sommige dingen vind ik echt niet kunnen, andere dingen snap ik wel van jouw vriend. Ik denk dat het moeilijk is om een relatie op te bouwen als je een burn-out en veel zorgen om je dochter hebt. Het kan je dichterbij elkaar brengen maar meestal gebeurt het tegenovergestelde. Ik kan me voorstellen dat een weekend en 2 avonden per week samenzijn als veel/belastend kan worden ervaren door jouw partner.
Misschien kunnen jullie een goed gesprek voeren over jullie relatie? Wat gaat goed en wat ervaren jullie als.minder prettig? Wat zijn jullie wensen mbt een relatie? Welke verwachtingen heb je van elkaar? Hoe zie je de toekomst ? etc. Daarna kan je een plan maken hoe je verder wil, samen en zo ja hoe dan, of alleen.
Pfff als er tegen mij gezegd zou worden dat ik "zoveel tijd kost" zou ik antwoorden: "Dan ga je je tijd toch lekker ergens anders aan spenderen. Doei!" .
Herfstappeltaart schreef op 01-06-2026 om 17:55:
Pfff als er tegen mij gezegd zou worden dat ik "zoveel tijd kost" zou ik antwoorden: "Dan ga je je tijd toch lekker ergens anders aan spenderen. Doei!" .
Dit..
En 'hij heeft veel voor me over' vind ik een bijzondere formulering. Moet hij zoveel voor je over hebben, in zo'n prille relatie? Zegt hij zulke dingen zelf?
Het klinkt niet leuk allemaal.
Jullie vinden elkaar niet leuk genoeg, mooier kan ik het niet maken.
Oja, je stelt je niet aan. Laat je niks wijsmaken. Een relatie hoort zeker in het begin gewoon leuk te zijn.
Als hij gewoon werkt en hij ziet je al elk weekend plus nog 2 avonden in de week (dus 4 dagen) dan is dat ook wel veel voor hem. Hij is waarschijnlijk overprikkeld. Jij zegt dat hij de laatste maanden zo raar doet, maar jullie zijn pas 9 maanden bij elkaar. Dus hij doet de helft van jullie relatie al zo raar? En het is natuurlijk erg moeilijk om met iemand om te gaan in een burn-out. Ik zou er zelf geen trek in hebben om met zo'n iemand een relatie te beginnen. Ik snap eerlijk gezegd niet dat jij nog energie hebt voor een relatie met je burn-out en je zieke dochter. Ik zou eerst zorgen dat je je leven weer op de rails krijgt en dan zou ik pas een relatie beginnen.