Als je ouders ouder worden...
Een nieuw topic naar aanleiding van dit topic:
https://www.viafora.nl/forum/relaties/hoe-vaak-op-visite-bij-alleenstaande-schoon-ouder?page=9#149
Ouder wordende ouders. Natuurlijk ben je dankbaar als ze er nog zijn. Maar mantelzorgen kan ook zwaar zijn. Bovendien worden oudere mensen steeds eigenwijzer. Hier een kletstopic. Misschien gaan jouw ouders nog op wereldreis. Misschien zitten ze in een verpleeghuis. Hier kun je je ervaringen delen en kunnen we elkaar adviseren.
To trapt af. In het andere topic ging het over (onduidelijke) hulpvragen vanuit ouders. Huur je dan iemand in, regel je het met je siblings, stel je het uit tot een moment dat je tijd hebt, etc.
Ik zie dat sommige dingen echt gebeuren moeten. Maar ook dingen die ze best zelf kunnen waarbij ze het vooral gezellig vinden volgens mij als je er voor langskomt. Herkenbaar?
Gelukkig is mijn moeder een enorm leuk mens. Ze loopt inmiddels wat minder goed, maar is qua gedrag nog prima mee te leven. Morgen neem ik haar op sleeptouw naar een keramiekbeurs, vindt ze geweldig leuk. Ze wil vaker met mij op pad dan dat ik daar tijd of energie voor heb; ik probeer er nu bewust wat meer tijd voor vrij te houden. Elke maand een uitje. Ik zie dat ze steeds een beetje inlevert. Dus, gevalletje: zolang het nog kan, gaan we op pad samen. Een beetje samen zitten haken (ik) en breien (zij) en de wereldproblematiek bespreken, is ook een optie. Ondertussen regel ik dan wat dingen online die ze zegt niet zelf te kunnen, maar dat is meer angst want ze doet het zelf terwijl ik ernaast zit. De mantelzorg bestaat nu voornamelijk uit regelzaken. Ik kom niet schoonmaken, maar regel wel een poetshulp. Ik kom de tuin niet onderhouden, maar regel wel een tuinman. Een klusjesman. Enzovoorts.
Ah dat is misschien meteen antwoord op je vraag. Ik doe dingen samen met mijn moeder die ik zelf leuk vindt om te doen. Al het andere, dat noodzakelijk is maar waaraan ik mijn tijd niet wil besteden, regel ik.
ToetieToover schreef op 19-09-2026 om 09:05:
Ah dat is misschien meteen antwoord op je vraag. Ik doe dingen samen met mijn moeder die ik zelf leuk vindt om te doen. Al het andere, dat noodzakelijk is maar waaraan ik mijn tijd niet wil besteden, regel ik.
Dank je voor je antwoorden.
Ik ga liever niet met mijn moeder op pad, merk ik. Het is voor haar hét moment om over de moeilijke dingen des levens te praten. Dat was 20 jaar geleden al zo en dat is nu al helemaal zo. Altijd klagen over mijn vader. Als ik met haar in de auto zit en we rijden de straat uit, begint het al.
Laatst gingen we even ergens een ijsje eten, dat was voor mij behapbaar. Dan begint het ook met: Vroeger ging ik met oma (mijn oma) wel eens een ijsje eten. En dan over vroeger, over oma haar moeilijke gedrag etc. Het kan niet blijven bij een gesprek over dat lekkere ijsje of die mooie kerk waar we tegenaan kijken.
Ik denk dat dit ook niet meer gaat veranderen.
Met mijn vader heb ik een tijd lang eens per jaar een vader-dochter uitje gedaan. Nu is hij daar eigenlijk te ziek voor. Maar misschien vindt hij een half uurtje iets bekijken in zijn dorp ook wel leuk.
Gespreksonderwerpen zijn moeilijker te sturen, ook mijn moeder praat veel over vroeger. Ze beleeft tegenwoordig immers minder en heeft veel geschiedenis. Ik weet wel nare dingen uit haar jeugd, maar daar praat ze zelden over. Ik vind het best interessant hoe het er vroeger aan toeging. Met de ijsbloemen op de ramen, en haar bevroren waterglas op haar slaapkamer, dat verhaal komt elke winter voorbij. Dan emigreer ik mentaal een beetje en hum wat. Wat we ook samen doen is een tv programma samen kijken. Dat is misschien een optie? Iets dat wekelijks wordt uitgezonden voor een afgesloten periode? Praat ze vast niet doorheen. 
Ik begrijp je volledig, Damoontje, dat geklaag is ook zwaar. Hier ook een hoogbejaarde ouder. Aan de andere is het wel zo dat hun wereld klein is, en dingen die voor ons niet zo veel voorstellen, zijn voor hen wel groot. En daar moet over gepraat worden cq geklaagd. Ik kan dan ook weer denken: dan is mijn ouder het verhaal even kwijt.
Maar ik geef toe: op dagen dat ik minder lekker in mijn vel zit, kan ik het een stuk moeilijker opbrengen. Gelukkig ben ik niet de enige sibling, dat scheelt een boel. We kunnen de zorgen delen.
Een ouder zoals Toetietover heeft, lijkt mij een stuk makkelijker.
Ik vind de verhalen over vroeger juist wel leuk. Over hoe ze opgroeiden, hoe de wereld toen was.
Vrijevlinder schreef op 19-09-2026 om 09:27:
Ik begrijp je volledig, Damoontje, dat geklaag is ook zwaar. Hier ook een hoogbejaarde ouder. Aan de andere is het wel zo dat hun wereld klein is, en dingen die voor ons niet zo veel voorstellen, zijn voor hen wel groot. En daar moet over gepraat worden cq geklaagd. Ik kan dan ook weer denken: dan is mijn ouder het verhaal even kwijt.
Maar ik geef toe: op dagen dat ik minder lekker in mijn vel zit, kan ik het een stuk moeilijker opbrengen. Gelukkig ben ik niet de enige sibling, dat scheelt een boel. We kunnen de zorgen delen.
Een ouder zoals Toetietover heeft, lijkt mij een stuk makkelijker.
En daar kan ik nog vaak best een heel eind in mee, tot het geklaag over dingen gaat wat ze zelf eigenlijk geen last van hebben, maar wel iets van vinden.
Bijvoorbeeld de buren drie huizen verder die dag en nacht de fietsen in de voortuin parkeren. Steek je energie in iets anders, want dat zal niet veranderen, en je hebt er geen last van. Kijk de andere kant op, als je langsrijdt en klaar!
En als ik er iets van zeg, dan moet ik niet zeuren, want waarom mogen ze het niet vertellen dan? Nou, ik praat liever over gezellige dingen, of echt belangrijke dingen.
ToetieToover schreef op 19-09-2026 om 09:26:
Gespreksonderwerpen zijn moeilijker te sturen, ook mijn moeder praat veel over vroeger. Ze beleeft tegenwoordig immers minder en heeft veel geschiedenis. Ik weet wel nare dingen uit haar jeugd, maar daar praat ze zelden over. Ik vind het best interessant hoe het er vroeger aan toeging. Met de ijsbloemen op de ramen, en haar bevroren waterglas op haar slaapkamer, dat verhaal komt elke winter voorbij. Dan emigreer ik mentaal een beetje en hum wat. Wat we ook samen doen is een tv programma samen kijken. Dat is misschien een optie? Iets dat wekelijks wordt uitgezonden voor een afgesloten periode? Praat ze vast niet doorheen.
Herkenbaar. En goede tip van dat TV-programma. Als ik TV kijk met ze gaat het inderdaad daarover. En dan hoeft vader niet 'van huis' wat hem al veel stress en zorgen over het weer scheelt.
Mijn moeder heeft altijd al heel veel over vroeger gepraat. Zij kan in een split second terug zijn in 1965 en daar een verhaal over vertellen. Dat valt inderdaad niet te sturen. Het is idd ook leuk dat ik nu zo veel weet over vroeger. Bij mijn vader is dat heel anders, hele periodes uit zijn leven zijn een soort raadsel omdat hij er niets over verteld. Niet dat er iets te verbergen is, maar hij vertelt gewoon niet over de dingen waar wij niet bij geweest zijn zoals zijn studententijd.
Bloemen op de ramen weet ik zelfs nog uit mijn eigen jeugd.
Ik wil overigens niet de indruk wekken dat ze niet naar mij luisteren of geen interesse in mij hebben. Er zit alleen geen rem op hun eigen verhalen. Laatst had ik een paar weken in het ziekenhuis gelegen en was nog best wel dizzy toen ik bij hun even thee ging drinken. Ook toen hele verhalen over alle buren en hun kwalen... dat is helaas niet echt te voorkomen of bij te sturen. Mijn opa had het ook, die praatte en praatte en praatte eigenlijk zonder te checken of het voor zijn gesprekspartner nog interessant was.
Vrijevlinder schreef op 19-09-2026 om 09:31:
Ik vind de verhalen over vroeger juist wel leuk. Over hoe ze opgroeiden, hoe de wereld toen was.
Dat vind ik soms ook echt leuk, en soms dus niet. Zit dan veel miskenning in, wrok, en daarbij moet dan ook nog even aangekaart worden hoe goed wij het wel niet hebben. Mijn struggles worden dan geminimaliseerd want vroeger was alles erger.
Rekenenisleuktaalook schreef op 19-09-2026 om 09:35:
[..]
En daar kan ik nog vaak best een heel eind in mee, tot het geklaag over dingen gaat wat ze zelf eigenlijk geen last van hebben, maar wel iets van vinden.
Bijvoorbeeld de buren drie huizen verder die dag en nacht de fietsen in de voortuin parkeren. Steek je energie in iets anders, want dat zal niet veranderen, en je hebt er geen last van. Kijk de andere kant op, als je langsrijdt en klaar!
En als ik er iets van zeg, dan moet ik niet zeuren, want waarom mogen ze het niet vertellen dan? Nou, ik praat liever over gezellige dingen, of echt belangrijke dingen.
Ja inderdaad. Ze hebben één buurman die ook een soort beste vriend was vroeger. Die heeft nu kanker en dat vind ik wel belangrijk om te weten.
Maar er is ook een overbuurvrouw die ik 4 x heb gezien in 35 jaar tijd. Mijn ouders hadden een wit busje gezien dat eerst stopte, toen weer doorreed, toen weer stopte, toen weer doorreed en weer omkeerde en weer stopte of zoiets. Zij dachten dat het voor de dagbesteding was en dat de buurvrouw niet wilde... daar bedenken ze echt een heel verhaal omheen maar dat is voor mij echt niet interessant.
Dan kunnen ze beter in de tuin gaan werken, als ze nu alleen maar uit het raam zitten te kijken
Mochten er meer mensen zijn met een ouder met Parkinson, dit is heel mooi om te kijken:
https://www.youtube.com/watch?v=cI5Rv9ii3ds&list=RDcI5Rv9ii3ds&start_radio=1
D.Rock kan duidelijk veel dingen niet meer maar ze laten hem zo in zijn waarde. Wij weten niet hoe lang die man bezig is geweest met aankleden en of hij dat überhaupt zelf heeft gedaan. Maar hij staat er.
Ik ben wel benieuwd hoe jullie met je partner erover denken als er steeds meer hulpvragen komen. Vinden jullie dat alles wat bij zijn/haar ouders afkomen ook bij je partner ligt en bij je eigen ouders ook bij jouzelf? Of gaat dit over en weer?
Rozi schreef op 19-09-2026 om 11:12:
Ik ben wel benieuwd hoe jullie met je partner erover denken als er steeds meer hulpvragen komen. Vinden jullie dat alles wat bij zijn/haar ouders afkomen ook bij je partner ligt en bij je eigen ouders ook bij jouzelf? Of gaat dit over en weer?
Goede vraag. Mijn partner heeft alleen zijn vader nog. Daar zijn de hulpvragen wat minder 'gepland' en komen soms vrij random als er iets met de computer vast loopt of hij een knopje op de telefoon niet kan vinden. Voor die kleine dingen gaat vriend wel alleen.
Overigens speelt daar nog iets anders. De vrouw van zijn vader is dementerend. Of en wanneer er ingegrepen moet worden, laat ik nu bij een zus van de vader en een zoon van de vrouw. Die wonen daar in de buurt. Vriend moet een uur reizen naar zijn vader en is ook niet zo goed in staat de situatie in te schatten. Uiteraard blijf ik via hem wel op de hoogte.
Bij mijn ouders is het nog wat zoeken. Wanneer ben je op visite, wanneer ben je op visite en knip je meteen even een tak af, en wanneer ben je aan het werk.
In mijn vriend zijn familie is het gebruikelijk dat ze elkaar helpen maar dat er dan wel een paar tientjes tegenover staan. Onze familie helpt elkaar wel maar we betalen elkaar niet. Dus dat is nog even zoeken.
Nou ik heb eigenlijk helemaal geen negatieve ervaringen met mijn ouders gehad (wel met schoonouders trouwens). Mijn moeder bleef alleen over en kwam elke vrijdag bij ons eten. Ze kwam met de taxi en wij brachten haar terug 's avonds. Ze zag dan ook nog even onze studerende kinderen die ook op vrijdagavond naar huis kwamen.
Ik heb 30 jaar thuiszorgwerk gedaan en de verhalen over vroeger vond ik juist interessant. Over hoe ze de oorlog hadden ervaren, over de schaarste en hoe ze overleefden met weinig geld en dingen op de bon. Ook over mannen op de fabriek die hun weekloon al hadden opgedronken voor ze thuis waren en vrouw en kinderen zonder eten lieten zitten. Heel boeiend allemaal.
Ik kon er met plezier naar luisteren.
Ik wordt zelf volgend jaar 70 en hoop geen zeurpiet te worden. Ik ga er mijn best voor doen 