Achteruitgang moeder
Tja waar moet ik beginnen. Mijn moeder, bijna 80, is sinds een paar jaar fysiek nogal aan het kwakkelen en na veel overleg en onderzoeken weten we sinds een aantal maanden dat ze een progressieve zelfzame ziekte heeft waardoor ze fysiek steeds meer achteruit zal gaan.
Ik probeer het te accepteren, het is wat het is en ze heeft een heel leven achter zich en ouder dom komt nou eenmaal met gebreken.
Van de andere kant het is wel mijn moeder, ik heb het er moeilijk mee en de boel enorm rationaliseren (Wat ik snel doe heb ik gemerkt) helpt eigenlijk voor geen meter. Bovendien totdat ze dus begon te kwakkelen 1,5/2 jaar terug ging alles prima en nu 'ineens' niet meer. Dat was misschien te verwachten, ouderdom komt met gebreken maar het valt me best wel zwaar.
Ik neig tegen mijzelf te zeggen 'deal with it' maar ik vind dat emotioneel best lastig en ik weet niet goed wat ik ermee moet.. (Het liefst niks om eerlijk te zijn maar das natuurlijk niet verstandig.
Is het verstandig om te gaan praten met iemand? (Ik sta er overigens niet alleen voor hoor, ik heb ook nog een broer en zussen maar goed die hebben het er - uiteraard- ook moeilijk mee)
Wat ik overingens wil met dit topic, ik weet het niet zo goed, het opschrijven lucht op en wellicht herkent iemand het een en ander.
Even een aanname: waarschijnlijk lukt het ook nog niet de emoties te verwerken omdat je volop in zorgmodus bent. Zolang je sterk moet zijn voor een ander, kan je niet instorten.
Als dat voor jouw waar is, is mijn advies, neem op een rustig moment de tijd om alle pijnlijke gedachten hun loop te laten.
Zoiets als: mijn moeder, die altijd sterk was en voor mij klaar stond en......, is nu ziek en wordt niet meer beter.
Dan volgen de emoties vanzelf.
Geen ervaring mee tot nu toe, maar het lijkt me wel moeilijk voor haar en jullie dus ik kom je sterkte wensen 🌻
Zeespiegel schreef op 10-06-2026 om 22:47:
Even een aanname: waarschijnlijk lukt het ook nog niet de emoties te verwerken omdat je volop in zorgmodus bent. Zolang je sterk moet zijn voor een ander, kan je niet instorten.
Als dat voor jouw waar is, is mijn advies, neem op een rustig moment de tijd om alle pijnlijke gedachten hun loop te laten.
Zoiets als: mijn moeder, die altijd sterk was en voor mij klaar stond en......, is nu ziek en wordt niet meer beter.
Dan volgen de emoties vanzelf.
Wat een goede tip, klopt wat je zegt.. dank je wel!!
Madee: dank, lief 😊
Draag jij de meeste zorg op je? Want als dat zo is, kan je verdelen met je broer en zussen. Vele handen maken licht werk. Dus dat is te overzien. Hoe gaat het mentaal met haar? Is ze nog bij de pinken?
Duckie73 schreef op 11-06-2026 om 07:21:
Draag jij de meeste zorg op je? Want als dat zo is, kan je verdelen met je broer en zussen. Vele handen maken licht werk. Dus dat is te overzien. Hoe gaat het mentaal met haar? Is ze nog bij de pinken?
Nee we proberen het zvm te verdelen, mijn zussen wonen verder weg dus het meeste komt wel op mijn broer en mij neer aangezien wij dichtbij wonen maar het valt qua zorg redelijk mee, we hebben inmiddels ook professionals ingeschakeld en schalen dat ook op. Ik maak het overigens mijzelf wat dat betreft vooral erg moeilijk want ik ben een enorme pleaser, kan slecht nee zeggen en ben erg plichtsgetrouw. (En dat mag ik best los laten.. ik moet bijvoorbeeld van mijzelf iedere week naar haartoe maar dat is niet nodig..)
Mentaal is ze goed.
Met iemand praten die jou niet kent is altijd prettig.
sterkte ik weet wel hoe het is .
Sterkte MissHolmes! Heftige tijd voor je!
Zoals ik persoonlijk altijd heb ervaren met elk verlies of geleidelijk verlies, kom je door elke rouw heen. Je blijft niet die je vroeger was, maar gaat een langzaam proces door van geleidelijke verandering. Van een storm binnenin je, die je - voor je eigen welzijn - gaat kanaliseren, daarna je je veiligheid en rust weer gaat zoeken binnenin/met inachtneming van de veranderingen. De ervaringen die je hebt opgedaan helpen je daarbij.
En sommige dingen helpen je ook verder. Nu ben je gespannen maar als iets een voldongen feit is, dan valt tenminste deze onrust weg, want waar je zo bang voor was is gebeurd en je leeft nog. Nu kan je je herstellen en bouwen aan je toekomst, die weliswaar veranderd is, maar dat brengt in ieder geval een, in dit geval, wrange, zekerheid.
Veel sterkte.
Sterkte MissHolmes. Ik ervaar wel in mindere mate hetzelfde. Het is moeilijk om je ouders ouder te zien worden en gaan tobben met hun gezondheid.
Grindelwald schreef op 11-06-2026 om 10:15:
Sterkte MissHolmes. Ik ervaar wel in mindere mate hetzelfde. Het is moeilijk om je ouders ouder te zien worden en gaan tobben met hun gezondheid.
Hier ook een ouder die rond die leeftijd een herseninfarct en kanker kreeg. De andere ouder viel van de trap en brak een heup en kreeg een ontstoken ader in het hoofd, wat nooit meer over gaat. Helaas weet je dat dit soort narigheid eraan zit te komen bij bejaarde ouders. Zodra het werkelijkheid is, is dat slikken en hopen dat het allemaal niet al te erg wordt. Vanaf dan is het vooral nog genieten van de tijd die je samen nog hebt.
Sterkte MissHolmes. Het is altijd lastig ouders te zien achteruit gaan. Goed dat jullie al hulp hebben kunnen regelen. En fijn dat je moeder mentaal nog goed is. Stom advies misschien maar praat over vroeger , vraag alles wat je nog wilt weten. Vul samen met haar het boek moeder vertel eens in. Dat soort dingen zijn later ontzettend waardevol.
lientje69 schreef op 11-06-2026 om 11:12:
Sterkte MissHolmes. Het is altijd lastig ouders te zien achteruit gaan. Goed dat jullie al hulp hebben kunnen regelen. En fijn dat je moeder mentaal nog goed is. Stom advies misschien maar praat over vroeger , vraag alles wat je nog wilt weten. Vul samen met haar het boek moeder vertel eens in. Dat soort dingen zijn later ontzettend waardevol.
Ik vind dat helemaal geen stomme tip! Ik bed8 me laatst hoe het was zo wordt het nooit meer en ik werd verdrietig van dat idee. Ik heb dus veel aan je tip.
De rest; bedankt voor jullie medeleven, doet me goed.
Heel veel sterkte, MissHolmes. 
Sterkte MissHolmes 🍀
MissHolmes schreef op 11-06-2026 om 12:51:
[..]
Ik vind dat helemaal geen stomme tip! Ik bed8 me laatst hoe het was zo wordt het nooit meer en ik werd verdrietig van dat idee. Ik heb dus veel aan je tip.
De rest; bedankt voor jullie medeleven, doet me goed.
Dat is wel een ding inderdaad. Mijn ouders zijn allebei overleden na een ziekbed van ongeveer 3 jaar. Soms bedenk ik iets dat ik niet meer weet en besef ik meteen dat ik dat ook niet meer na kan vragen.
Voor mij was het heel fijn dat de fysieke zorg door de thuiszorg werd gedaan. Ik kon dan boodschappen doen, koken en rijden naar het ziekenhuis enzo. Meer de leukere dingen. Maar vaak is het gewoon zwaar. Omdat je terug wilt naar vroeger en dat niet meer kunt. Omdat de rollen van verzorgen en zorg krijgen omgedraaid worden. En je kunt je er rationeel zo goed op voorbereiden, maar natuurlijk is het moeilijk en overvalt het je op verwachte en vooral ook onverwachte momenten. En dat moet je maar over je heen laten komen.
Ik hield me altijd maar op de been met het idee dat heel veel mensen dit is overkomen en dat zij dat hebben kunnen doorstaan. Ik had een lieve vriendin die al wat ouder was en zij heeft me echt geholpen door moeilijke momenten. Praten helpt. Heel veel sterkte MissHolmes!