Toch AD gaan proberen?
Oké, ik val maar met de deur in huis: het gaat niet goed met me. Helemaal niet zelfs. Ik voel me slecht en depressief en kan mijn draai niet zo goed meer vinden. Ik ben al gediagnosticeerd met dysthymie op mijn zestiende en voel me al mijn hele leven zwaarmoedig en down. Ik ben nooit echt happy, zeg maar.
Die donkere wolk hangt altijd als een schaduw over me heen. Tuurlijk zijn er heus wel momenten dat ik wel gelukkig ben, maar dat is zeker niet dagelijks. Ik heb momenteel ook erg veel last van mijn hormonen en ik slaap enorm kort en slecht. Mijn huisarts zit al jaren te pushen richting de antidepressiva, maar ik durfde dat niet aan. Ik ben bang om verslaafd te raken, aan te komen, bijwerkingen te krijgen, etcetera.
Maar ik overweeg het nu wel, omdat ik echt wel wanhopig aan het worden ben. Niet alleen van dat donkere gevoel, maar ook van het piekeren, niet slapen, last van de winterblues, altijd maar alleen zijn. Ik wil me niet meer zo voelen. Ik had me ingeschreven op een ( betaalde ) site om vriendinnen te leren kennen en heb meerdere berichten verstuurd, maar niemand reageert, wat me helemaal een rotgevoel geeft. Dan komt mijn oude minderwaardigheidscomplex weer opspelen. Zie je wel, niemand vindt je leuk. Je bent de moeite niet waard.
Straks gaat mijn moeder, met wie ik heel hecht ben, op vakantie naar Nieuw-Zeeland en is ze 10 weken weg. Daarom probeer ik nu een netwerk buiten haar op te bouwen zodat ik nog leuke dingen kan doen als ze er niet meer is. Maar dat gaat dus moeizaam.
Ik heb een vriendin, het baasje van mijn leenhond, met wie ik goed kan praten en soms wat leuks doe, maar buiten haar spreek ik weinig mensen.
Ik vind het zo zwaar om me altijd zo leeg en wanhopig te voelen. Om altijd gevangen te zitten in mijn hoofd en in mijn angsten.
Ik overweeg toch maar de huisarts te bellen om te informeren naar AD en eventueel een slaapmiddel, want zo trek ik het ook niet lang meer, dat nachtbraken.
Heeft iemand hier ervaring met AD tegen chronische depressies? Deed het wat voor je of juist niet? Ik hoor het graag.
Mijn ervaring met (recidiverende) depressies is dat ik, toen ik eenmaal met medicatie begon, had gewild dat ik dat veel eerder had gedaan. Het opende echt een andere wereld voor me, één die niet elke dag grijs en grauw was.
Ga met je huisarts in gesprek, of vraag een verwijzing naar een psychiater (want eigenlijk vind ik dat deze medicatie door een specialist begeleid moet worden). Een gesprek over wel of geen medicatie betekent niet direct dat je met een receptje naar huis gaat. Leg je zorgen op tafel, schrijf ze vooraf op, bespreek het en denk er nog eens over na.
Euphoria schreef op 06-11-2026 om 07:19:
om heel eerlijk te zijn…je hebt dit gevoel al jaren, je weet niet beter dan dat ze er zijn. De optie medicatie is meermaals besproken, je omschrijft het als pushen. Iets in je houdt je tegen om het te nemen.
waarom?
Als iemand een hartkwaal heeft, zou je die dan ook adviseren om maar geen medicatie te nemen?
als iemand diabetes heeft, zou die dan ook maar geen medicatie moeten nemen?
Vergelijk het eens met dergelijke ziektes. Daarvoor is medicatie nemen heel gewoon en hoort het erbij. Depressie, al helemaal als het chronisch is, is een ziekte. En ook daarvoor is medicatie nemen helemaal geen schande.
Ik denk dat je jezelf te kort doet door medicatie te weigeren. Als medicatie je levenskwaliteit kan verhogen zou dat een absolute winst zijn.
Dat zeg je heel mooi en je hebt ook helemaal gelijk. De pest is dat ik eigenlijk te sterk ben opgevoed door mijn moeder en mijn oma. We zijn taaie tantes en we zijn eigenlijk te veerkrachtig. We redden ons altijd wel, wat er ook gebeurt. Hulp vragen? Daar doen we niet aan. We lossen het zelf wel op. Tot we ineens met onze kop tegen de muur knallen en wakker worden en beseffen dat het helemaal niet goed met ons gaat. Ik ben blij dat ik dit topic geopend heb. Het voelt fijn om even van me af te praten. Ik ga zo de huisarts bellen voor een afspraak.