Hormonen…zucht
Ik ben 54 en zit volop in de overgang.
Omdat ik hormonale borstkanker heb gehad, mag ik geen bio-identieke hormonen meer om me door de overgang te loodsen. Wel heb ik een pilletje tegen de vele opvliegers die ik had. De overgang is ook heftiger door de kanker met bijbehorende behandelingen.
Ook al ben ik doorgaans positief ingesteld, toch merk ik dat ik op sommige dagen liever zou onderduiken en niemand hoefde te zien of te spreken. Ik doe alles wat goed voor me is qua eten, bewegen, slapen en ontspanning dagelijks op discipline en wilskracht, maar het voelt ondanks dat soms heel duister en angstig van binnen.
Ik ben al bij een nazorgcentrum voor kanker, maar dit voelt meer als hormonaal/overgang, dus vandaar hier mijn vraag:
Hoe gaan jullie om met deze donkere periodes? Wat helpt jullie?
Herkenbaar, helemaal nu het weer kouder en donkerder wordt. Daar was ik al gevoelig voor maar nu extra. Heel zwaar, somber gevoel. Is dit het nu? Mijn saaie leven?Altijd moe, weinig energie. Ik gebruik wel hst, minder opvliegers maar beter slapen lukt nog niet echt.
Sorry, geen oplossing voor je, alleen herkenning.
Maheiden schreef op 18-10-2026 om 20:39:
Herkenbaar, helemaal nu het weer kouder en donkerder wordt. Daar was ik al gevoelig voor maar nu extra. Heel zwaar, somber gevoel. Is dit het nu? Mijn saaie leven?Altijd moe, weinig energie. Ik gebruik wel hst, minder opvliegers maar beter slapen lukt nog niet echt.
Sorry, geen oplossing voor je, alleen herkenning.
Mijn moeder kreeg voor de winterperiode een daglicht lamp aanbevolen. Dagelijks een bepaalde tijd voor die daglicht lamp zitten zou helpen tegen de winterdepressie.
Ik herken enorm wat je schrijft, Kaassoufflee.
Door gynaecologische kanker (licht hormoongevoelig) raakte ik veel te vroeg in de overgang. Ik krijg vooralsnog een hele lage dosis estradiol, een kleine gok, want het kan de tumorcellen ook weer doen activeren. Kwaliteit van leven vond ik belangrijker dan kwantiteit.
Die lage dosis houdt de meest heftige opvliegers tegen, maar ik heb ze alsnog wel. Slapen is ook dramatisch, om het over de rest maar niet te hebben. Ik herken mezelf niet meer.
Ik overweeg nu om antidepressiva te slikken, in overleg met mijn artsen is dat wat er als enige oplossing op tafel ligt om me weer wat meer mezelf te voelen.
Schommelstoel schreef op 18-10-2026 om 22:09:
Ik herken enorm wat je schrijft, Kaassoufflee.
Door gynaecologische kanker (licht hormoongevoelig) raakte ik veel te vroeg in de overgang. Ik krijg vooralsnog een hele lage dosis estradiol, een kleine gok, want het kan de tumorcellen ook weer doen activeren. Kwaliteit van leven vond ik belangrijker dan kwantiteit.
Die lage dosis houdt de meest heftige opvliegers tegen, maar ik heb ze alsnog wel. Slapen is ook dramatisch, om het over de rest maar niet te hebben. Ik herken mezelf niet meer.
Ik overweeg nu om antidepressiva te slikken, in overleg met mijn artsen is dat wat er als enige oplossing op tafel ligt om me weer wat meer mezelf te voelen.
Ik overweeg ook antidepressiva. Eerder had ik die ook in minimale dosering tijdens de overgang voordat ik kanker kreeg (ivm fibromyalgie en onschuldige hartritmestoornis die echter heel vervelend vaak opspeelde bij te veel stress en moe, maar die dosis had onverwacht ook een positief effect op angstklachten en stemming), maar daar was ik net mee gestopt toen ik me na de behandelingen weer goed voelde. Als ik had geweten dat er daarna nog een sterke mentale dip zou komen, die icm overgang zo heftig zou zijn, dan was ik denk ik niet gestopt.
Zeespiegel schreef op 18-10-2026 om 21:29:
[..]
Mijn moeder kreeg voor de winterperiode een daglicht lamp aanbevolen. Dagelijks een bepaalde tijd voor die daglicht lamp zitten zou helpen tegen de winterdepressie.
Vorig jaar geprobeerd, daar had ik geen baat bij helaas.