Het leven is zinloos
even voor de duidelijkheid: nee ik ben niet depressief.
Maar merk wel dat ik al een paar maanden tegen een wat leeg gevoel aan loop. Ik nader de 40 en ben daar op zich helemaal oké mee. Het leven heb ik altijd al vrij zinloos gevonden. Maar de laatste maanden nog meer. Wat daar een grote rol in speelt is dat mijn broer 3 jaar terug jong (38) is overleden. Ik kan daar mee omgaan maar voor mij is het leven sindsdien niet meer wat het was. Ik voel me incompleet en weet dat dat voor altijd zo zal blijven. Nu ik ouder word heb ik voor mijn gevoel alle mijlpalen wel gehad. Afstuderen, op mezelf gaan wonen, wereldreis, mn partner leren kennen etc. Mijn broer is er niet meer dus voor mijn gevoel liggen mijn beste jaren wel achter me. Dat klinkt heel erg, maar zo voelt het wel. En naast het verlies van hem zullen er nog wel andere verliezen aankomen. Zoals m'n moeder die ook ouder wordt.
Het laat zich wat lastig omschrijven. Maar ervaar een soort zinloosheid van dit bestaan. Wat ik overigens altijd al had. Ja, ik ben gelukkig. Maar mis iets of zo. Zingeving? Of is het een soort permanente rouw om wat niet meer is? Een wereld met m'n broer er in.
Weet niet zo goed wat ik met dit topic wil. Maar vroeg me af of mensen dit herkennen.
Ja ik herken het. Ik word bijna 52.
Vader is twee maanden geleden overleden en schoonouder zit met Alzheimer in een tehuis.
Sinds dit voorjaar heb ik ook zo'n " waarom leven we eigenlijk" gevoel.
Mijn zusje is al 30 jaar geleden overleden, toen was ik nog jong en kreeg ik zo'n " fuck it" houding en ging ik 5-7 dagen in de week op stap. Afreageren of zo.
En ik heb een lieve man, leuk werk en leuke collega's en ga regelmatig leuke dingen doen maar er blijft altijd een gevoel van waarom of zo.
Deze gedachten komen me bekend voor.
Ik heb dit gevoel al van kinds af aan.
Al is het dubbel, want zingeving kan ik ook voelen in verbinding met anderen.
En ik ben ook blij met mijn gezin.
Vanaf mijn tienerjaren fietste ik naar een grote bibliotheek 15 km verderop om allelei boeken te lezen over alles wat hier mee te maken heeft.
Soms denk ik dat teveel denken me in de weg zit. 😉
Dolfje schreef op 05-06-2026 om 10:44:
Ja ik herken het. Ik word bijna 52.
Vader is twee maanden geleden overleden en schoonouder zit met Alzheimer in een tehuis.
Sinds dit voorjaar heb ik ook zo'n " waarom leven we eigenlijk" gevoel.
Mijn zusje is al 30 jaar geleden overleden, toen was ik nog jong en kreeg ik zo'n " fuck it" houding en ging ik 5-7 dagen in de week op stap. Afreageren of zo.
En ik heb een lieve man, leuk werk en leuke collega's en ga regelmatig leuke dingen doen maar er blijft altijd een gevoel van waarom of zo.
Oh je zusje al jong verloren. Wat verdrietig. Denk jij dat dat ook aan je gevoel heeft bijgedragen ?
Zou het misschien ook met leeftijd te maken hebben ? In ieder geval heel herkenbaar wat je schrijft.
Isook schreef op 05-06-2026 om 10:52:
Deze gedachten komen me bekend voor.
Ik heb dit gevoel al van kinds af aan.
Al is het dubbel, want zingeving kan ik ook voelen in verbinding met anderen.
En ik ben ook blij met mijn gezin.
Vanaf mijn tienerjaren fietste ik naar een grote bibliotheek 15 km verderop om allelei boeken te lezen over alles wat hier mee te maken heeft.
Soms denk ik dat teveel denken me in de weg zit. 😉
Bij jou dus ook al van jongs af aan. Wat voor soort boeken las je dan ?
Ik kan je aanraden om naar absurdisme te kijken. Dat is een filosofische stroming die stelt dat het leven, inderdaad, absurd is. Blijf vooral weg van het nihilisme, die stelt dat het level nutteloos is. Niet alles wat absurd is of zonder doel gebouwd is, is nutteloos. Absurdisten zeggen dat je zelf betekenis kan vinden omdat er geen inherente betekenis is.
Ik kan je ook het boekje 'Peace is every step' aanraden van Thich Nhat Hanh. Kort boekje, maar ik vond het waardevol. Gaat niet over absurdisme maar over 'peace' vinden in je bestaan, wat je ook doet.
Ieder mens heeft behoefte aan zingeving, van betekenis zijn en een doel in je leven. Een leven zonder zingeving zorgt denk ik voor een leeg gevoel en als je dan ook nog te maken hebt met verlies en rouw dan wordt dat lege gevoel nog groter. Ik ervaar dit gevoel sinds mijn kinderen volwassen zijn en ben nog zoekende hoe die behoefte weer te vervullen. Ik lees dus even mee, misschien hebben mensen tips.
het klopt. het leven is ook zinloos en hoe vluchtig het is merk je inderdaad als mensen om je heen wegvallen. wij zijn een nietig radertje op de hele wereld en totaal zinloos in het grote geheel. ik heb hier lang in gezeten nadat ik in een jaar of 10 mijn vader, beide schoonouders en 2 dierbare vriendinnen verloor.
en dat maakt het juist zo mooi! want het boeit niet wat je doet dus ga ervoor! hang letterlijk zelf die slingers op want de rest van de wereld boeit het niet. ga die zielige beestjes in het regenwoud redden of ga sporten en krijg spierballen. leef voor jezelf en kijk met een schuin oog naar je omgeving en naar later, maar leef nu.
Ik denk dat het leven ook gewoon zinloos ís. Ik ben niet gelovig en moet er dus uit mezelf maar iets van maken. Ik vind het in mijn kleinkinderen, maar als die opgroeien en me niet meer (vaak) zullen bezoeken verandert mijn gevoel misschien ook wel. Van mezelf ben ik een optimistisch mens, maar van verlies blijft niemand gespaard. Ik vind plezier in kleine dingen: een mooie tuin, iets lekkers bij de koffie, een fijne fietstocht.
Maar ZIN? Ik ben ervan overtuigd dat het leven helemaal geen zin heeft. We zijn een stofje in de eeuwigheid.
'Ik heb een steen verlegd in een rivier op aarde...'
Draai het nog maar eens.
Geen mens is zinloos. In relaties heb je een rol die een ander niet heeft. Je doet ertoe.
Net als Herfstappeltaart ben ik niet gelovig en heeft het leven voor mij dus ook geen doel of nut ofzo. Dus moet ik zelf maar het beste ervan maken. Dat doe ik door te zorgen dat ik zelf een leuk leven heb, dingen die waar ik blij van word. Ik vind het bovendien prettig als anderen het ook goed hebben, dus ik probeer een beetje duurzaam en sociaal te leven, en me in te zetten om de wereld voor iedereen een beetje mooier te maken.
Dit helpt me ook om bijvoorbeeld het huishouden niet heel belangrijk te vinden, het moet prettig zijn voor ons gezin, maar hoeft niet perfect. Daarmee hou ik tijd over voor leukere dingen.
En het is niet altijd makkelijk hoor, ook hier een aantal grote verliezen (zwager en schoonzus beide overleden, waardoor neefjes/nichtjes al in hun tienerjaren wees waren) en nu worstel ikzelf met ziekte en gevolgen waarvan mbt werk. Het helpt mij daarbij wel heel erg om juist leuke dingen te doen en in het vooruitzicht te hebben.
Mick87 schreef op 05-06-2026 om 10:55:
[..]
Oh je zusje al jong verloren. Wat verdrietig. Denk jij dat dat ook aan je gevoel heeft bijgedragen ?
Zou het misschien ook met leeftijd te maken hebben ? In ieder geval heel herkenbaar wat je schrijft.
Ja dat denk ik wel.
Al sinds ik een heel klein kind was heb ik de ervaring van totale zinloosheid gehad. Dat is nooit voorbij gegaan. Een enkele keer werd dat gevoel verzacht en verlicht, bijvoorbeeld toen ik mijn man leerde kennen. Maar het kwam altijd weer terug, zelfs in onze tijd samen. Kennelijk kon een ander niet voor geluk zorgen als je zelf dat al niet kon.
In jouw post lees ik toch iets anders: jij kende veel liefde maar bent daarna in een put beland. Je weet dus welk gevoel je mist. Alleen al het terugdenken zal voor mooie herinneringen kunnen zorgen, die je helpen om de huidige tijden van rouw en depressie te kunnen overwinnen. Dat is namelijk je grootste wapen tegen mindere tijden; de herinneringen aan betere tijden.
Dat het bereiken van mijlpalen behalve genoegdoening ook depressie kan geven begrijp ik heel goed. Je was heel lang bezig om een doel te bereiken en heb je een doel eenmaal bereikt dan is er een gevoel van euforie maar daarna móet dit gevoel minder worden. Dat is de normale ontwikkeling. Het geluksgevoel is een piek, die je niet snel meer in die mate zal bereiken. Daarna gaat het wennen.
Wat je zou moeten doen weet ik niet, want vermoedelijk zijn we heel verschillende mensen. Ik leef gewoon de dag uit, en hoop dat het meevalt, en de volgende dag ben ik een dag ouder. Ik wacht nergens meer op; misschien op de herfst een beetje, op de eerste tekenen daarvan. Het blijft mijn favoriete seizoen 
. Ik ben al aan een herfstschilderij begonnen; tenminste enigszins gerelateerd daaraan.
Mick87 schreef op 05-06-2026 om 10:55:
[..]
Bij jou dus ook al van jongs af aan. Wat voor soort boeken las je dan ?
Ja, al heel vroeg. Er zijn al redelijk wat mensen waar ik afscheid van heb moeten nemen, maar het gevoel was er al van voor die tijd.
Ik las boeken over psychologie, natuur en alle vormen van spiritualiteit. Zoals boeken van Jan Geurtz en Eckhart Tolle en nog veel meer. Ook zat ik verschillende keren zonder andere kinderen in de kerk bij ons in het dorp. (9 jaar oud en zonder mijn ouders) Zoeken deed ik op veel plaatsen.
Als ik tot rust wil komen ga ik naar de bossen of ergens anders in de natuur. Ook vind ik zingeving in luisteren naar mensen waar vaak niet naar geluisterd wordt.
heel herkenbaar hoor. Ik vind het leven over het algemeen best leuk maar op zich ook vrij zinloos.
Ik ben 52, mijn moeder overleed toen ze 55 was. Ik vind dat steeds lastiger naarmate ik ouder word en steeds dichter tegen die leeftijd aan kom.
Soms heb ik ook het idee dat ik het leven aan het verspillen ben ofzo. Al 28 jaar in een baan die ik soms helemaal niet leuk vind….
Wel een leuke partner, leuk huis en we doen veel leuke dingen maar soms ik denk ik: is dit het nou….
Het beste advies wat ik ooit kreeg was zoek een hobby. Hobby´s voorkomen zelfmoord en depressie. Tekenen, sporten, wandelen, vrijwilligerswerk, zorg dat je naar buiten gaat en doe iets met je tijd. Ontmoet nieuwe mensen, leer nieuwe dingen, het kan allemaal. De leegte die je nu voelt in je leven kan je opvullen.