Eenzaamheid
Lastig onderwerp misschien maar ik denk dat het toch belangrijk is om bespreekbaar te maken, voelen jullie je wel eens eenzaam en wat doen jullie er aan?
Ik zal met mijzelf beginnen, ja ik voel mij heel vaak eenzaam, zeker met deze dagen maar ook in de zomer waar mensen leuke dingen gaan doen en op vakantie gaan enz enz. Ik heb het gevoel alsof mensen vaak al iemand hebben (Een eigen gezin, kinderen, partner) En dan hebben ze geen oog meer voor andere, ik heb dat allemaal niet en zit vaak hele dagen stil thuis te computeren of TV te kijken en soms komen de muren op mij af en is dat een vreselijk naar rotgevoel. Wat ik met dit topic wil? Ik vraag mij af wat tegen te doen want ik ben nooit een sociaal dier geweest, en dus of er wel meer mensen eenzaam zijn.
RavIvaR schreef op 01-01-2026 om 12:01:
Een nieuw jaar is bij uitstek het moment voor goede voornemens.
En hoe concreter je die maakt, hoe meer kans van slagen ze hebben.
Ga eens voor jezelf, internet en buurthuis na. Wat kan je deze maand concreet doen om hierin wat stapjes te zetten?
Schrijf het hier zo concreet mogelijk op. Dan zullen wij je supporten om deze stapjes ook echt te zetten.
Ik heb een paar dagen geleden een organisatie gemaild en mijn verhaal gedaan, dit is een organisatie die mensen "koppelt" aan mensen die eenzaam zijn om bijv. een kopje koffie te drinken, of een stuk te wandelen. Ze hebben nog niet gereageerd, maar dat snap ik wel met deze dagen. Wel aardig van de support trouwens.
MMcGonagall schreef op 31-12-2025 om 14:52:
[..]
Ik heb het nog eens nagelezen maar zie er hetzelfde in. Als je weinig vreugde hebt in je eigen hoofd, moet het wel van ver komen om het naar anderen uit te stralen.
Ik was een paar dagen weg maar heb hier nog even over nagedacht. Op zich is het waar dat als je een verdrietige tijd doormaakt, dat je weinig vreugde naar anderen kan uitstralen. Eens.
Maar dat vind ik iets anders dan "je moet je dus anders voordoen dan je bent", en als reactie op mijn post vond ik dat ook passief-agressief overkomen (kom ik zo op terug).
In elke sociale situatie pas je je een klein beetje aan. Je gaat op je werk niet vertellen dat je zo heerlijk 6x bent klaargekomen vannacht. Je gaat op een babyshower niet over je eigen horrorbevalling vertellen. Op oma's 80e verjaardag informeer je vriendelijk naar haar wel en wee. En als je wordt uitgenodigd voor een feestje door mensen die niet tot je intimi behoren, stel je je vriendelijk en gezellig op. Je maakt een kletspraatje en maakt geen sombere opmerkingen over hoe k*t je eigen leven is.
Bij goede vrienden of als mensen daar oprecht naar informeren is dat anders. Maar als je ergens uitgenodigd bent of je gaat mee met een groepsgebeuren dan draagt iedereen een klein steentje bij aan de gezamenlijke energie. Is dat niet door leuk te kletsen, dan is het wel door belangstellende vragen aan anderen te stellen of de toastjes te smeren.
Ik kan niet oordelen over of Muurbloem dat allemaal doet, wat ik hierboven schrijf gaat niet over Muurbloem maar in het algemeen, als uitleg wat ik bedoelde met dat mensen andere mensen opzoeken die ze prettig gezelschap vinden, als het gaat om gezellig en feestelijk contact. Voor de nare kanten des levens praat je met goede vrienden of op een meer persoonlijk moment.
Ik heb dat zelf moeten leren. Ik had het niet makkelijk als kind en straalde als jongere veel problematiek en eenzaamheid uit. Het duurde een tijd voordat ik doorhad dat dat aandacht zuigt van anderen en dat lieve mensen daar een tijd lang in voorzagen, maar dat je op zeker moment ook wat te geven moet hebben. Zeker bij minder goede kennissen.
Maar vandaar dat een aantal mensen, waaronder ik, aan Muurbloem vragen: kan het zijn dat je zelf wat minder gezelligheid uitstraalt? Als je van jezelf al zegt dat je een muurbloem en geen sociaal dier bent, wat krijgen anderen dan van jou te zien?
Dat kun je lezen als een aanval, wat Muurbloem kennelijk deed, getuige haar reactie aan mij.
Je kunt het ook lezen als iets ter overweging, van iemand die dat zelf ook heeft moeten leren. Om jezelf eens af te vragen wat de buitenwereld van jou ziet, in plaats van wat jij in je binnenwereld voelt. En als het niet klopt, dan leg je het naast je neer.
Maar ik heb dat een paar keer uitgelegd en omschreven, en daarbij ook mijn eigen fouten en kwetsbaarheid benoemd. Om dat dan plat te slaan als "dus je moet jezelf anders voordoen dan je bent", dat schoot bij mij even helemaal verkeerd.
@Ginevra, mooie post en ook herkenbaar. Om vrienden te maken, moet je ook een leuke vriendin zijn. En dat vind ik zelf ook best lastig soms. Maar met de tijd ben ik dat beter gaan leren. Sociale interactie is voor de één gewoon lastiger dan voor de ander.
Als ik erover nadenk, heb ik verschillende ‘soorten’ contacten. Twee héle dikke vriendinnen, een vriendlief - en mijn moeder is ook heel belangrijk voor mij. Heel naar als die zouden wegvallen. Daar kan ik echt bij uithuilen als het zo uitkomt. En zij bij mij.
Andere contacten komen voort uit activiteiten die ik onderneem. Deze zijn losser, minder diepgaand en gericht op gezelligheid en gezelschap. Koetjes en kalfjes. Een tijdlang ben ik lid geweest van een brei/haakgroep, en was ik vrijwilliger op de stadsmoestuin die voor de voedselbank produceerde. Daar gaven we ook kookles met de groenten. Sommige contacten zijn blijven ‘plakken’; de mensen waarmee het klikt. Ik heb een tijdje schilderles gegeven en ook daarvan heb ik nog steeds contacten. In de laatste jaren leerde ik nieuwe mensen kennen via mijn studie. Vanuit diverse sportverenigingen heb ik contacten, ook van sporten die tijdelijk op een lager pitje staan of sportlessen die ik niet meer geef. Wij organiseren regelmatig bordspelmiddagen, wat best veel energie kost omdat ik graag voor de hele meute kook.
Ik ben een introvert, dus ik heb mijn alleen-tijd nodig om af te schakelen. Mijn werk, sport en studie vergen al heel veel energie wat dat betreft. Het onderhouden van contacten kost ook energie en met de meesten verwatert het contact als de activiteit niet meer wordt gedeeld en dat vind ik niet heel erg.