Zeg jij wat over de kinderen op het schoolplein?
Door omstandigheden bracht ik mijn (kleuter)zoon wat later op school. Zijn klas was toen net aan het buitenspelen.
Toen ik naar huis wilde gaan, zag ik dat een jongetje (dat bekend staat als een vechtersbaas) een ander jongetje ruw bij de schouders pakte, tegen de muur drukte en zo vast hield. Andere jongetje keek benauwd en worstelde en kwam tenslotte los. De (inval)juf was op dat moment druk met een paar andere kinderen en heeft niks gezien.
Wat zouden jullie doen? Juf waarschuwen dat er wat gaande is (ik vond dat op dat moment moeilijk omdat ik dan het gevoel had dat ik de autoriteit van de juf in twijfel trok)? Of zelf wat tegen het jongetje zeggen (ik vond op dat moment dat ik dat niet moest doen omdat de juf degene is die de kinderen moet corrigeren)? Of gewoon maar even aankijken hoe het verder verloopt (jongetje werd in dit geval niet echt pijn gedaan en wist los te komen)?
Mijn kinderen zelf zeiden achteraf unaniem: "Waarom heb je het niet tegen de juf gezegd?!"
Het gaat overigens om kinderen van 4,5 jaar oud.
Moeke
Wat van zeggen
Ik ben een heel autoritair type. Ik zeg in zo'n geval gewoon: he he he, laat eens even los! En dan zegt de vastpakker hooguit iets van: ja maar ik doe hem geen zeer/het is een spelletje/hij vindt het léuk - en dan zeg ik: maar IK vind het niet leuk. Ga maar wat anders spelen. Werkt altijd. Tot zeker een jaar of 15, 16 
Tirza
Ik ook
Ik zeg het gewoon, op vriendelijke toon, even tegen die jochies zelf, doe ik overigens ook als ik op straat dit sort dingen zie.
ik zou er wat van zeggen ja.
Soms is even stilstaan en betreffende kind aankijken al voldoende. Ik zou dan weer niet naar de juf gaan ... je kunt best even tegen een kind zeggen dat ie daar mee op moet houden.
Ook help ik weleens op school. Als dan bijv een kind iets anders doen dan het plan dan zeg ik daar ook iets van (bijv iedereen is buiten spelen en kind 'komt' illegaal binnen). Kan toch op een gewone toon.?
Pardon?
"Pardon???" dat hoorde ik mezelf een half uur geleden nog zeggen, toen een groepje jongens van groep 7 of 8 het schoolplein opkwam en 1 uit de groep luid en duidelijk "K*T!" riep. Ik keek er vrij strak bij geloof ik, niet alleen de jongen in kwestie keek betrapt maar ook zijn vriendjes.
Ik zeg er wel wat van. Inderdaad gewoon: jongens, houd daar mee op. Naar de juf lopen doe ik niet, wel kijk ik even of het kind / de kinderen misschien verhaal gaan halen bij de juf (die mevrouw zegt dat wij niet mogen stoeien! of zoiets) want dan ben ik direct bereid om mijn kant van het verhaal te doen 
Duidelijk.
Normaal heb ik er ook geen problemen mee, maar dit was dus echt tijdens schooltijd (alleen de kleuters en 2 juffen waren op het plein) - met de juf een paar meter verderop. Dus ik vroeg me eerst af of het niet een politie/boef verhaal was of zo.
Bedankt voor de reacties.
Zeker
op een vriendelijke of grappige manier iets van zeggen. Naar de juf gaan zou ik niet snel doen denk ik.
Gr.
Moon32
Stoeien/vechten
Ik kijk altijd even of het wel vechten is. Ik heb al vaker ingebroken en dan zei de belaagde:'ja, maar ik was de boef, hoor'. Jongens schijnen ook altijd erg wild lichamelijk te moeten doen en dat dan ook leuk te vinden
IK vind dat inderdaad niet leuk, maar jongens vinden dat merkwaardig genoeg soms erg leuk.
Maar als ik de indruk heb dat het wel ongelijk is, dan maak ik een opmerking. Overigens: meestal is het echt al meer dan genoeg om gewoon op 1 meter afstand te gaan staan en dan indringend te kijken. Ik krijg dan ook wel geheel ongevraagd de reactie: 'we spelen hoor, mevrouw, we vechten niet'. Ik vermoed dat ze die reactie dan wel vaker krijgen
Tihama
In mijn geval is er echter sprake van een gevalletje beroepsdeformatie. Als docent in het v.o. reageer je altijd op geëmmer en getreiter. Dus ook als het grut van de basisschool van mijn zoon vervelend is. Dan komt de 'juf' bovendrijven.....
Manus
Ik doe het ook!
Nadat ik eenmaal mijn schroom overwonnen had. Die kinderen vinden het vaak volstrekt normaal om gecorrigeerd te worden. Terwijl ik als jonge moeder aanvankelijk dacht dat ik het niet kon maken om me zomaar ergens mee te bemoeien.
Als je er niets van zegt wordt het vaak alleen maar erger, dan gebeurt er iets speciaals, lijkt het. Er is wel een volwassene bij, maar die zegt niets... Alsof dan opeens alles mag.
Ik ben trouwens wel wat netter en kordater dan thuis, dus ik geef duidelijk aan wat ik niet wil, waarom ik het niet wil, en welk gedrag wel ok zou zijn. Dus ik ga niet een beetje nors lopen zagen (wat ik thuis wel doe als ik moe ben bijv.).
Mmhh
Vind het toch een beetje dubbel. Want de meesten van jullie reageren dus wel, maar ik kan me niet voorstellen dat jullie grenzen allemaal hetzelfde liggen. Wat is stoeien? Wat is vechten? Mag stoeien wel of niet?
Eerlijk gezegd heb ik er best moeite mee, dat mijn kind dus ook op school plein gecorrigeerd (kan) wordt door allerlei ouders die er vast allemaal andere normen op na houden. (ligt ook aan de manier waarop) Als hij speelt bij een kind vind ik dat heel anders, dat is duidelijk, dan gelden die (andere) regels.
Natuurlijk heb ik het niet over duidelijk ´geweld`,(dan spreek ik zeker aan) maar het moge duidelijk zijn dat er een groot grijs gebied is, en dan ben ik toch terughoudender.
Ik ook bellla
Ik herken het Bella, dat heb ik ook.
Ben van nature best auroritair, en weet heel goed hoe ik het (in mijn eigen omgeving) wel en niet wil hebben, maar om andermans kinderen te corrigeren waar hun ouders niet bij zijn, en op een 'openbare' plek. Mmmhh tsja weet ik niet.
Ik vraag me inderdaad vaak af, hoe ik het andersom zou vinden.
Het is natuurlijk wat anders als er echt geweld gebruikt wordt, dan ben ik de eerste die er tussen springt, maar een beetje corrigeren,.... mmmhh nee dat denk ik niet.
Wil ook geen bet-weterige- ouders die mijn kind dusdanig corrigeren, terwijl het ws gewoon lekker aan het spelen is.
Wat ik doe
in zo'n geval blijf ik eerst even staan kijken, soms met een frons, wanneer dit niet werkt vraag ik "Wat zijn jullie aan het doen" dit is eigenlijk altijd genoeg, om of een uitleg te krijgen over het spel, en dan voeg ik er nog wel even aan toe dat ik het wat hard vond gaan, of om het gedrag te laten stoppen, en dan is de "schuldige" meestal snel weg.
Wel doen
hoi Moeke,
Wat mij altijd opvalt is dat wij zo'n moeite hebben om elkaars kinderen te corrigeren. Kennen jullie de uitdrukking "it takes a village to raise a child" vast wel. In ieder geval hebben we elkaar nodig om onze kinderen op te voeden. Alleen zo kunnen ze rustig en vertrouwd buiten spelen, al swij zelf er niet bij zijn bedoel ik. Als ik de moeder was geweest van welk kind dan ook (degene die tegen de muur gedrukt werd of degene die het deed) zou ik blij zijn als je wat gezegd had. Ik ben zelf ook juf en vind het niet meer dan normaal als ouders in zo'n geval iets zeggen als: Ik denk niet dat jantje dit fijn vindt. Of op onze school gaan we niet zo met elkaar om/ slaan we elkaar niet etc. Als je voorbij loopt en niets zegt geef je het signaal dat het o.k. is wat ze doen. Deze kinderen worden ook eens 14, 15 jaar en zijn dan een stuk lastiger te corrigeren op straat. is dit nou niet precies waar de kranten vol van staan, dat niemand zich meer met het kind van een ander bemoeit bedoel ik. Ik weet wel dat als het heftiger was geweest dat je dan echt wel wat gedaan zou hebben hoor. Maar de vraag is wat je gedaan zou hebben als je eigen kind daar tegen de muur werd geduwd en jij het toevallig zou zien. Zou je dan ook voelen dat je op juf's terrein kwam? Lang verhaal maar laten we a.j.b. ons wel met elkaars kinderen op een positieve manier bemoeien als er verder geen ouderlijk toezicht is.
Lindy
Volgens mij praten we gigantisch langs elkaar heen. Je gaat ook helemaal niet in op de argumenten van de niet-rageerders, hoewel ik zeker geen niet-reageerder ben maar daar dus wel voorzichtig in ben. Checken dus eerst of er wel sprake is van een ongelijke situatie en of het niet gewoon reuze gezellig is (maar in onze ogen tikje baldadig) anders kun je toch ook niet spreken van een positieve manier van bemoeien?