Wanneer mag een vo-school een leerling verwijderen?
Mijn man is vanavond gebeld door de adjunct-directeur van de school van mijn zoon (4 HAVO). Hij kreeg van docenten klachten over het gedrag van mijn zoon: doet niks, maakt geen huiswerk, doet niet mee in de les. Zijn cijfers zijn overigens wel in orde. Dit werkt volgens deze meneer storend en demotiverend op mede-leerlingen en op docenten.
Mijn man zei dat hij dit zou aankaarten bij zoon, maar dat we thuis echt niet de strijd over het huiswerk aan zullen gaan (dat verliezen we). Zoon leert 2 minuten voor een proefwerk en haalt dan een 6, dus hij ziet weinig reden om dat anders aan te pakken.
Het gesprek werd afgesloten met de mededeling dat we óf een "etiket" moesten regelen voor zoon "zodat hij een uitzonderingspositie kan krijgen" óf dat hij een andere school moet zoeken.
Tja, volgens mij gaat dit zo simpel niet.
Zoon is ook wel geschrokken nadat we dit met hem besproken hebben en hij gaat proberen om in ieder geval bezig te lijken (boek opendoen enzo, dat oogt weer wat actiever).
Van de site van de school en de schoolgids word ik niet veel wijzer.
Weet iemand misschien of er duidelijke regels bestaan rondom een leerling verwijderen?
Bedankt voor het lezen!
Verborgen camera
soms zou ik een verborgen camera in de klas wensen om ouders de realiteit te kunnen laten zien.
Ik voel helemaal mee met Ellens betoog.
tonny
Camera
Ik volg dit draadje echt met interesse.
Vooral de tips, probeer daar dingen uit te halen waar mijn kind (2e klas v.o.) wat mee zou kunnen.
Zoon is niet op zijn mondje gevallen en 'bewijst' zich op school door wat clownesk gedrag en is er altijd als haantje de voorste bij als er iets is.
Is altijd op tijd, maar huiswerk of leren voor toesten laat erg te wensen over. Cijfers steeds net voldoende.
Omdat hij nogal opvalt in de klas en altijd wel schitterd door aanwezigheid wordt hij er ook altijd tussenuit gepikt als er wat speelt. Eerlijk is hij wel, hij zal nooit ontkennen ergens een aandeel in gehad te hebben. Maar het gebeurd ook dat hij niet geloofd wordt als hij zegt ergens geen aandeel in gehad te hebben.
Daarvoor zou ik wel een camera wensen in de klas, zodat de leerkrachten ook eens terug kunnen zien of ze niet al te makkelijk iemand de schuld opleggen.
Ik ga die tips wel gebruiken, zoon moet zich wat meer op de achtergrond houden. Zitten, boek open, pen in de hand en een luisterhouding.
Zo af en toe laten zien en horen dat je de stof machtig bent. Hij kreeg daar complimenten over van een enkele leerkracht en dat deed hem toch goed. Eens wat tegenwicht na al dat commentaar.
Ik probeer hem te leren dat hij zelf voor een groot gedeelte de controle heeft over wel of niet gewaardeerd te worden door leerkrachten (en dus niet steeds kritiek te horen). Doe wat er van je gevraagd wordt en zie het als werktijd, in je vrije tijd laat je weer wat dingen los en is er minder 'moeten'.
Ik hoop dat hij het meer gaat begrijpen, want ik ben wel genoeg gebeld door school.
Mijn ervaring daarmee is dat als je niet naar hun(school) straatje praat je al snel betiteld wordt als te meegaande moeder.
Tonny
Oh,ik voel ook mee,als ik mijn eigen schooltijd analyseer,weet ik weer waarom ik geen docent ben geworden..
Maar laten we het dan van twee kanten bekijken,lijkt mij.Voor kinderen is het realiteit dat niet elke leraar moeite doet,of er zin in heeft.
Zoals gezegd,mijn zoon ziet heel goed wanneer een leraar zich onwijs inzet voor een goede en leuke les.
Die leraren,zolas Ellen bedoel ik dus ook niet,ik wil dat heel duidelijk stellen.Groetjes,Bastet
Haha anja(ot)
Pas op hoor,dat rustig op de achtergrond blijven doet mijn zoon ook,maar zoals je kon lezen was dat dus ook niet goed,en zelfs verdacht!Bastet
Bastet
Ik snap wat je bedoelt, maar ik denk dat het er op school vooral om gaat dat zoon ander gedrag laat zien.
Als hij zich een tijd op de achtergrond houdt zal dat opvallen en bij hem waarschijnlijk positief worden uitgelegd. Als jouw zoon iets meer haantje de voorste gedrag laat zien zal dat bij hem uitgelegd worden als meer geinteresseerd.
Wat mij opvalt bij mijn zoon is dat als een leraar lesgeeft op een leuke manier hij zich goed inzet en bijna een modelleerling is. Er zijn een aantal leerkrachten die zich storen aan hem (zijn haantje de voorste gedrag, zijn verbale vermogen) dat er vooral negatieve kritiek is (gehakt wordt op hem). Om alles.
Dat motiveert niet echt.
Ik denk dat het veel meer effect heeft als zo'n leerkracht zoon een keer apart spreekt en rustig uitlegt wat storend aan zoons gedrag is en waarom. dat zoon wel egwaardeerd wordt, maar ander gedrag in die les wenselijker is. Daar staat zoon voor open, maar het gehak om alles maakt dat hij zich steeds minder van het gehak aantrekt. Hij voelt zich dan steeds en public 'afgezeken' en een puber reageert daar meestal niet positief op, maar juist mer meer onverschillig gedrag.
Van twee kanten
Ellen:"Wat je zoon op de havo betreft: dat hij het allemaal slaapverwekkend vindt, is dat omdat de leraren het niet probéren, of er niet in slágen? Dat vind ik nog wel een groot verschil namelijk."
Dat is in ieder geval omdat ze niet (altijd) slagen. Sommigen raken daardoor op termijn zo gedemotiveerd dat ze het niet eens meer proberen. Het draait allemaal hierom 'redelijkheid en wederzijdse inspanning om het normaal te houden' en dat is verdomd ingewikkeld in een onderwijssetting. Eh, wacht even, het is in een straat al lastig. Burenruzie (en zelfs huiselijk conflict) heeft last van dezelfde belemmeringen.
Dat is ook eigenlijk precies waarom ik het een belangrijk onderwerp vind en waarom ik 'verliezen' van een onredelijke leerkracht (maar hij heeft ongelijk!) niet erg vind. De onredelijkheid kunnen dragen en je toch staande houden, is belangrijke winst voor de rest van je leven.
Ja, ik vind dat ouders hun kinderen dat moeten leren, maar ik mis dat vermogen tegelijkertijd ook bij leerkrachten. Niet zelden gaat het hele team op de loop met het stampvoetende eigen gelijk, zie de start van dit draadje. Er is geen sprake van wederzijdse inspanning, maar van een machtsconflict.
Daar is beslist een weg omheen, kop houden, optijd bukken en je leerplicht uitzitten, maar die weg laat weinig over van de wil om het samen een beetje normaal te houden. Er is geen sprake van samen. Er is sprake van je kop boven water houden als leerling met het enige dat je wel kunt beinvloeden en dat ben je zelf.
Ellen:"En desalniettemin kom ook ik af en toe van die jongeren tegen die etteren met als enige doel mij op dat moment het werken onmogelijk te maken."
En die volgen een hbo-opleiding. Schande! vinden ook mijn kinderen inmiddels. Je bent dan werkelijk oud en wijs genoeg om de inspanning in ieder geval bij jezelf te houden als je het al niet op kunt brengen enige inspanning te leveren om het samen normaal te houden.
Maar hoeveel van deze leerlingen is in het vo eigenlijk verteld dat het om samen doen gaat en hoe je dat doet? Hoeveel hebben er al doende geleerd dat wederzijdse inspanning werkt? Hoe vaak hebben ze inspanning van de andere kant ervaren die hen werkelijk op het goede been heeft gezet?
In deze rubriek komen ze met regelmaat langs, de draadjes waarin klachten van kleuterjuffen over 'de werkhouding' van de kleuter. Er staat er al weer een hieronder. "Ze geven verder aan dat hij snel afgeleid is, zijn werk niet af maakt en weinig weerbaar is naar andere kinderen."
Hebben de juffen enige inspanning geleverd om hem dat te leren? Hebben de juffen zichzelf wel eens afgevraagd waarom ze deze leerling vinden opvallen? Zit dit kind toevallig in een klas met veel oudere kinderen? Weten deze juffen eigenlijk wel dat ze hier een klacht neerleggen die over beinvloedbaar gedrag gaat? Dat die invloed begint met heel simpel en in duidelijke woorden zeggen wat je van dat kind verwacht? Dat je dat kind kunt leren om werkjes af te maken, maar dat dat wel inspanning kost van de kant van de juffen? Oh, en het vermogen de kleuteronredelijkheid te dragen en je toch staande weten te houden, dus in ieder geval je eigen aandeel als juf blijven leveren? Ik heb dat idee niet. Niet van die juffen, het team van de school uit dit draadje, in zijn algemeenheid niet van het onderwijs.
Uit het onderwijsveld komen grofweg twee signalen: ouders voeden niet meer op tegenwoordig én leerkrachten die boeiend lesgeven hebben nergens last van. Het gaat nooit over de vraag hoe je het samen een beetje normaal houdt, wie wat daarvoor moet doen en welke doodgewone eigenaardigheden (bij leerkrachten!) tot hoog oplopende irritatie kunnen leiden.
Het gaat nooit over gewone mensendingen en het feit dat ook kinderen moeten leren je je eigenaardigheden te gunnen en dat ze daar hun hele leven wat aan hebben. Dat juist dat is wat van twee kanten moet komen.
Meester Harm kan het niet hebben dat je onderuitgezakt en kwebbelend toch je diploma dreigt te halen. Ja, dat is gek en onredelijk en niet eerlijk, maar erg is het niet. En ik word helemaal iebel als je het dopje nooit op de tandpasta draait, ook dat is idioot, gaat nergens over maar geen halszaak. Het zijn geen grote veren om te laten, dus hou daar nu maar gewoon rekening mee. Dan mag jij die, nee speciaal díe agenda of trui of schoenen. Dat gaat ook nergens over, maar we gunnen je je eigenaardigheden best.
Groet,
Miriam Lavell
Anja
Als jouw zoon iets meer haantje de voorste gedrag laat zien zal dat bij hem uitgelegd worden als meer geinteresseerd.
Nou,nee,hij was te rustig en te stil,en dus verdacht.Het ging niet om motivatie of inzet,maar eigenlijk omdat hij juist geen rottigheid uithaalde.En kijk,dan ga ik steigeren.Is een kind rustig,meegaand,en haalt goede cijfers,is het weer niet goed!
Mijn jongste zoon zal gaan ervaren wat jouw zoon ervaart,het komt mij zeer bekend voor,hij begint volgend schooljaar in de brugklas...
Groetjes,Bastet
Groetjes,Bastet
Super bijdrage miriam!
Ik kan me helemaal vinden in jouw stuk 'Van twee kanten'. Behalve dat ik altijd weer geniet van je schrijfstijl ben ik het op alle fronten eens met de inhoud.
Veel herkenning hier, deels bij de kinderen, deels bij mezelf (kwebbelend met glans je eindexamen halen tot ergernis van sommige leraren..., alhoewel ik ook fantastische leraren getroffen heb die mij prima konden enthousiasmeren). Door de manier van klagen van de docenten voel je je als ouder al snel tekortschieten: "Help mijn kind voldoet niet en dat ligt aan mij." Gelukkig breng jij met deze bijdrage zo'n klacht weer in perspectief.
Dank daarvoor!
Miriam
ben je niet een beetje erg pragmatisch? Hier werd de wiskundelerares weggepest door de schattige scholieren. Ik ben nog gebeld omdat mijn zoon daaraan mee deed en heb daar hier nog over gepost voor advies. Enfin, na een goed gesprek met de zondaar gedroeg hij zich beter, maar het was al te laat. Die lerares ging weg van die school, want ja, zoonlief was de enige niet die haar treiterde. Toen had hij er niets meer bij te winnen maar heb ik erg serieus met hem doorgenomen dat ik verwachtte dat hij een emailtje zou sturen om haar netjes gedag te zeggen waaruit zou blijken dat wij thuis niet blij zijn met hoe dit is gelopen. Dat heeft hij gedaan. Hij had er niets meer bij te winnen, maar het ging mij hier om het aanleren van algeheel fatsoen.
Ik ben het er wel mee eens dat het bijbrengen van handige reacties op menselijke eigenaardigheden leerzaam is. Maar ik wil er, voor zover niet aanwezig, toch ook graag een blijvende medemenselijkheid in hameren, voor zover dat kan.
Ander voorbeeld: ik begin twee weken geleden aan een practicum. Nu kunnen studenten al net zo arrogant zijn als de eerste de beste puber. Dus een exemplaar meldt: "heeft dit practicum wel zin, ik doe altijd.......". Waarom ik heb op lieve toon met wijd open ogen heb terug gemeld dat het toch niet waar zou zijn dat hij zou denken dat ik mijn bed uitkom om zinloze practica te geven? Onderdrukt gegrinnik bij de rest en hij zweeg. Het is goedgekomen, maar zo'n incident kan twee kanten op: Ik ben een ongemotiveerde bitch die niet eens de moeite wil nemen om vooraf even uit te leggen waarom dit practicum zo nuttig is en ze vooral moeten meedoen. Of ik ben een gevatte dame waar-je-mee-kunt-lachen. Of ik ben een sjaggerijnige slechte docent die direct de strijd aangaat. Of ik heb groot gelijk dat ik me niet door de eerste beste koorbal laat piepelen. Kiest u maar. Het zal door iedere verder aanwezige student anders geïnterpreteerd zijn. Aan het eind heb ik samen met de zondaar besloten dat het nuttig was geweest. Maar ik begrijp Ellen wel een beetje. Terwijl ik toch geen leraren- en schoolfan ben zoals bekend. Ik ga er eerlijk gezegd toch wel van uit dat de meerderheid van de docenten weliswaar klagerig is ingesteld, maar niettemin haar en zijn best doen.
groet,
En de fouten in het vorig bericht...
"Waarom ik heb op lieve toon" Waarop ik op lieve toon...
Koorbal lees corpsbal.
Niettemin zijn of haar best doet aan het eind.
Dank jullie voor het geduld.
Leerkrachten hebben ook een moeder
Jose, naar mijn idee gaat het alleen maar over medemenselijkheid en juist niet, zoals de bellende leerkracht waarmee dit draadje is gestart suggereert, over een zomaar vervelende leerling die Uiterst Belangrijke Taken niet uitvoert.
Het gaat niet over een leerling die de Havo niet aankan, maar over leerkrachten die moedeloos worden van niet eens de kleinste moeite van waardering voor hun werk. Het bevel 'maak je huiswerk' is volkomen vergelijkbaar met moeder die klaagt over slecht etende kinderen. Dat leidt niet zelden tot een bevel 'eet je bord leeg of...' terwijl het probleem van moeder volkomen opgelost zou zijn met een beetje dankbaarheid aan tafel. Die krijg je niet van een kind dat het bevel opvolgt. Het probleem wordt niet opgelost, sterker nog: de kern van het probleem blijft volledig aan kind/leerling voorbij gaan. Dus zit jij er in het wo nog steeds mee, terwijl deze kwestie op de basisschool al opgelost had moeten zijn. Leerkrachten hebben ook een moeder. Het zijn ook mensen met mensendingen. Dat mogen kinderen best weten.
En ja, het gaat wat mij betreft óók over pestgedrag naar leerkrachten (en leerlingen). Maar voor die kwestie moet je vooral niet met zakelijke argumenten aankomen als 'het huiswerk moet gemaakt' want daar krijg je logischerwijs zakelijke argumenten op terug: Waarom dan, ik haal toch voldoendes? Of: hoezo verwijderen of etiket, dat gaat zomaar niet, zie regel zus of zo.
Leg gewoon uit dat al die hangerigheid en lamlendigheid of onwil om mee te doen (lust-ik-niet) irriteert of zelfs kwetst. Dat mogen kinderen best weten. Dat is belangrijk om te weten zelfs.
Net zoals die student van jou zich jouw practicum moet laten welgevallen en er zich ook nog coöperatief bij moet gedragen om het enkele feit dat jij het nu eenmaal bent die de lessen organiseert en niet hij. _Dus_ gaat het op jouw manier en als meneer of mevrouw daarvan niet direct de zakelijke benefits ziet, dan moet ie wat beter zijn best doen en anders de kwestie goed onthouden om eens, als hij zelf aan de beurt is, het anders te doen.
Het alternatief: Bij elke stap die een docent of ouder zet om het bestaan in banen te leiden de (jongens wat ben ik slim) vraag stellen of het wel zo nuttig is, doet in alle zekerheid maar één ding en dat is de positie van de ouder of leerkracht omver werpen. Niets makkelijker dan dat als je wel de bijdehandte opmerkingen kunt maken, maar niet verantwoordelijk bent.
Draai het maar om: Hoe erg is het eigenlijk om iets te doen wat je niet zo handig of nuttig vindt? Hoe belangrijk is het om zij die wel verantwoordelijkheid hebben in hun waarde te kunnen laten? Ik ga dit soort discussies over nut en noodzaak niet aan (en reken maar dat dat wel geprobeerd is). Rot op zeg, iemand moet het doen en dat ben ik in deze situatie dus gaat het zo zoals _ik_ het begrijp en kan hanteren met inbegrip van al mijn menselijke eigenaardigheid. Schik je daar maar naar totdat jij zelf verantwoordelijk bent.
Klachten van school over leerlingen, van kleutertijd af, doen te vaak alsof het Belangrijke Kwesties betreffende het kind aangaat, alsof het om professionele objectieve observaties gaat die Kind Kenmerken neerleggen alsof het een ziekte is.
Is niet waar. Het zijn negen van tien keer verkapte uitingen van menselijke irritatie aan gedrag of (jeugd)cultuur, het zich genegeerd of gedist voelen, zoals klachten of zorgen van ouders over hun kinderen daar vaak ook op terug te voeren zijn. Het is de roddel van pietluttige tante Nell die er ook niet voor schroomt om van neefje allerlei gewichtige beschrijvingen te geven, terwijl ze feitelijk gewoon moeite heeft met alleen al zijn lichaamshouding tijdens het binnenkomen.
Als het zo eenvoudig is om iemand tevreden te stellen, waarom zou je dat dan _niet_ doen? Reken maar dat leerlingen weten hoe eenvoudig het is om een leerkracht op de kast te krijgen. Het bloed onder de nagels vandaan te treiteren met alleen maar een houding een opgetrokken wenkbrauw of een goed getimede kuch.
Het lijkt mij zinnig om het over die gedragingen te hebben. Dat lijkt mij zelfs belangrijker dan huiswerk maken of goede cijfers halen.
Groet,
Miriam Lavell
Op de kast
Dit is weer een geweldige discussie geworden over het hoofd van Mimoza's zoon heen, ik zou hem laten meelezen 
. Mijn beginpunt met elke leerling is de onvrijwilligheid van zijn/haar aanwezigheid. Vind ik toch iets heel anders dan bijvoorbeeld de studenten van Jose. Mijn leerlingen moeten. Ik heb daarentegen vrijwillig gekozen voor mijn loopbaan in het VO/VSO en draag de eindverantwoordelijkheid voor het verloop van de les. Die verantwoordelijkheid ligt mijns inziens NIET bij de leerling. Evenmin zijn mijn leerlingen verantwoordelijk voor mijn geestelijk welbevinden. Dat ze daar toevallig vaak aan bijdragen door grappig, vriendelijk, slim of welgemanierd te zijn is fijn, maar ik mag niet van veertienjarigen verwachten dat ze werkelijk doorvoelen dat ik ook maar van vlees en bloed ben. Op die leeftijd ga je er stiekem vanuit dat leraren om half vier 's middags door de concierge in een grote gangkast worden gezet, waarna hij op OFF drukt.
Ik ben het op een ander punt trouwens wel roerend eens met Miriam: leraren verbergen hun doodgewone weerzin, afkeer en misprijzen jegens een leerling vaak achter een berg woorden en pseudo-diagnostiek. Je kunt namelijk niet gewoon aan ouders melden dat ze een etterbakkie hebben. Al zijn er ook wel eens verfrissende moeders uit de Pijp die op een stoel neerzijgen en verzuchten: "En, hoe is het met dat rotjong?".
Groetjes
Massi
Massi, miriam
"maar ik mag niet van veertienjarigen verwachten dat ze werkelijk doorvoelen dat ik ook maar van vlees en bloed ben." Mmmpfff ik probeer mijn schatje nu juist bij te brengen dat ik dat wel van hem verwacht. Ik snap ook wel dat school en ook de leraren niet altijd ideaal zijn, maar hij mag wel verder leren kijken dan zijn 14jarige neus lang is. Het kan nooit kwaad om al vroeg te leren dat een ander ook een ziel heeft.
Miriam, je zit mij toch ietsie te veel op het spoor van: "als je je maar weet te redden hoe gek de rest ook doet". Mijns inziens heeft bijbrengen van verantwoordelijkheid voor het wel en wee van een ander ook handige kanten, maar wat mij betreft is het niet alleen voor de handigheid. Mimoza's zoon zou inderdaad na moeten denken over hoe hij overkomt. Niet alleen om schorsing te voorkomen maar ook om iets te leren over omgang met anderen. Tja, hierin ben ik een beetje Rouvoeterig vrees ik. Komt misschien omdat ik zie hoe studenten bijvoorbeeld met kantinepersoneel omgaan......brrrr.......
groet,
Kantine
"Komt misschien omdat ik zie hoe studenten bijvoorbeeld met kantinepersoneel omgaan......brrrr......."
Oh, daar ben ik het helemaal mee eens! Ik heb op een pabo gewerkt. Met volwassen leerlingen dus, die bewust voor die studie gekozen hebben, en ook nog eens zelf docent willen worden. Het was echt schokkend dat niet enkele, maar best veel leerlingen het onzin vonden om hun kopje koffie na gebruik weer op te ruimen.
Maar dat vind ik toch wat anders dan waar dit draadje mee begon, en wat ik herken uit het verhaal van Oud Zeer. Ook ik was iemand die bij de zoveelste oefen-luistertoets (waaronder de docent wel lekker wat anders kon doen) niets ging doen. Als daar al allerlei grote dingen aan worden opgehangen als "geen respect hebben voor de leraar" of zelfs "bewust wegpesten" dan denk ik toch dat dat wat overdreven is en dat zo'n leraar ook wel eens naar zijn eigen aandeel in het probleem mag kijken. Ik snap best dat de boog niet altijd gespannen kan staan, zoals Ellen zei, maar wees dan niet verbaasd als leerlingen niet zo geinteresseerd overkomen.
Kantine - ot
Daar haal je een aardig onderwerp aan! Op dochters vorige school waren mensen in een soort Melkertbanen actief die na de pauzes de kantines moesten opruimen.
Man man dat zou toch overbodig moeten zijn?? Zelfs bij de Hema en V&D wordt je geacht je eigen serviesgoed netjes weg te zetten.
Als ik zo'n kantinebaantje had, zou ik een stem als een bronzen klok en een indrukwekkend uiterlijk met veel overwicht willen hebben en werkelijk geen mens de kantine laten verlaten voordat ieder zijn eigen zooi heeft weggeruimd. Vegen wil ik vervolgens wel doen, tafels afnemen en zo, maar al die troep? Hou toch op zeg!
Maarja, de realiteit is dat mensen zelden hun eigen zooi opruimen als ze er niet persoonlijk vriendelijk en onophoudelijk op worden gewezen...
Geduld, geduld.
tonny
Gemiste kans
Massi:"Op die leeftijd ga je er stiekem vanuit dat leraren om half vier \'s middags door de concierge in een grote gangkast worden gezet, waarna hij op OFF drukt."
Hij is grappig, maar klopt van geen kant natuurlijk. Leerlingen worden vanaf groep 1 scherp in de gaten gehouden wat betreft hun interactie met de medeleerlingen. Onderworpen aan pestprotocollen of sociaal-emotionele training om rekening te leren houden met elkaar. Ze krijgen van elkaar gewoon een oplawaai als dat toch niet lukt. Leerlingen van 14 (en van 4) weten wat medemensen zijn en dat ze daar stront van kunnen verwachten. Ze weten hooguit nog niet zo goed wanneer precies en hoe ze dat moeten voorkomen.
Massi:"leraren verbergen hun doodgewone weerzin, afkeer en misprijzen jegens een leerling vaak achter een berg woorden en pseudo-diagnostiek. Je kunt namelijk niet gewoon aan ouders melden dat ze een etterbakkie hebben."
Het hulsel van professionaliteit door moeilijke woorden of een beroep op procedures, wekt ook bij ouders de indruk dat het hier om een te leveren dienst gaat die zich beperkt tot werkdagen tussen 9 en 5 en in de verste verte niet om de ergernis die ze zelf ook hebben aan hun eigen kinderen.
Dat lokt vanzelf tegenwerpingen als 'maar dat doet mijn Pietje nooit' op, eventueel aangevuld met 'zeur niet, hij haalt goede cijfers' of 'maar de wet zegt dit of dat'.
Het is veel slimmer om het niet te verstoppen en juist te vergelijken met ergernis die ouders ook hebben. Heb het maar eens over die vuilniszak die na drie keer vragen nog niet buiten staat. Heb het maar eens over de tegenwerping van kind 'hij staat er heus wel optijd hoor' en waarom dat niet genoeg is. Waarom je als mens ook wel eens wil dat er gewoon iets gebeurt, in beweging komt als je wat zegt.
Ouders zullen dát direct herkennen. Het beperkt het gesprek ook netjes tot dat wat het is, een gedraging en een menselijke reactie daarop en niet een karaktertrek of psychische afwijking.
Jose:"Mimoza's zoon zou inderdaad na moeten denken over hoe hij overkomt. Niet alleen om schorsing te voorkomen maar ook om iets te leren over omgang met anderen."
Juist daarom zou het handig zijn als het onderwerp aan bod komt voordat de bom is gebarsten en leerkrachten via pseudo-diagnostiek met verwijdering van school dreigen. Mimoza, en alle ouders, zouden moeten weten dat het probleem met de vuilniszak (of welke ergernis ook) op school ook speelt. Je zult de ouders de kost geven die werkelijk in de veronderstelling zijn dat leerkrachten al die menselijke ergernis helemaal niet kennen, er deftig boven staan, en een ingenieuze methode hebben om kinderen te laten doen wat moet. Wie dat niet kan is een slechte leerkracht (of doet geen moeite).
Je kunt wel willen dat leerlingen aan kritische zelfreflexie doen, maar verwachten dat dat op een zekere leeftijd uit de lucht komt vallen zonder aanwijzingen, oefening en fouten en ook nog in een omgeving die het 'zelf' totaal buiten beschouwing laat, is onzin. Het is geen vaardigheid die je op "ON" kunt zetten. Je moet het leren.
Peach:"Als daar al allerlei grote dingen aan worden opgehangen als "geen respect hebben voor de leraar" of zelfs "bewust wegpesten" dan denk ik toch dat dat wat overdreven is en dat zo'n leraar ook wel eens naar zijn eigen aandeel in het probleem mag kijken."
Het zou al heerlijk zijn als de leerkracht wat dieper kijkt naar wat het nou is dat zo irriteert. Zo ben ik ervan overtuigd dat met docent Jose best te discussieren is over nut en noodzaak van bepaalde delen van de opleiding waarbij ze betrokken is, maar timing en de manier waarop is alls. De "is het wel nuttig" vraag is een volkomen idiote op het moment dat de les begint of op de rol staat en ten overstaan van de voltallige groep. Dat is eerder een uitnodiging tot muiterij dan voor een goed gesprek over de kwaliteit van de opleiding. Juist dat is wat irriteert. De vraag is werklijk of die student zijn opmerking willens en wetens zo getimed heeft ter ondermijning van docent Jose, of dat hij in suffe onvolwassen onschuld werkelijk meent vragen te kunnen stellen over de kwaliteit van het onderwijs. Het zou best wel eens dat laatste kunnen zijn. Hoe hij dat wel moet doen is hem nog steeds niet geleerd. Daar komen de praatjes over leerkrachten die niet tegen kritiek kunnen vandaan en ook die over leerlingen die moedwillig allerlei narigheid uithalen.
De werkelijkheid is misschien wel een stuk zonniger dan achter al dit soort verwijt schuil gaat: met leerkrachten is best te praten, maar niet zo. Leerlingen zijn veel vaker dan gedacht onhandig in plaats van kwaadaardig.
tonny:"Maarja, de realiteit is dat mensen zelden hun eigen zooi opruimen als ze er niet persoonlijk vriendelijk en onophoudelijk op worden gewezen..."
De kwestie is nu juist dat het heel wel mogelijk is dat de meerderheid van deze mensen thuis wel keurig hun bordje naar de keuken brengen. Dit gedrag is geen kwestie van opvoeding, maar van omgeving. "Zo hoort het hier kennelijk" of "daar rekt het die kant op".
Als je wil dat mensen hun zooi opruimen in de kantine, dan moet je dat zeggen en duidelijk communiceren. Oplaadkarren neerzetten bijvoorbeeld. Ook bij volwassenen.
Precies zo is het mogelijk dat leerlingen in andere omgevingen een zeer betrokken en begaan leven leiden, maar in de klas, of bij die ene leerkracht niet. Die zoon van Mimoza heeft geen idee. Hij heeft nooit zo over zijn houding en gedrag in de klas nagedacht. Hij heeft het altijd geformaliseerd, zoals school dat ook doet, in cijfers die de maat voor zijn prestatie zijn.
Ondertussen heeft hij vast wel eens van zijn ouders gehoord dat ze geen zin hebben om zijn bedienden te zijn of dat ie niet moet denken dat hij in een hotel woont. Misschien brengt hij wel keurig zijn bordje naar de keuken en zegt aan tafel zo nu en dan wel overwogen en goed getimed 'lekker mam'.
Het enige wat hem ontbreekt is de kennis dat leerkrachten dat soort signalen ook nodig hebben om gaande te blijven en wat die signalen dan zijn. Ja, ouders moeten dat hun kinderen leren ook als leerkrachten hardnekkig het toneelstukje van professionaliteit achter mooie woorden blijven verstoppen. Het ontbreken van inspanning aan die kant ontslaat ouders niet van hun eigen verantwoordelijkheid op dit punt. Vooral ook niet omdat dit inzicht in het omgaan met mensen hun kinderen veel meer biedt dan alleen maar een soepele schoolcarriere.
Maar eh... bij hoeveel ouders gaat het licht op dat het daar om gaat? Ik vind het niet zo gek dat ze door al die formeel aandoende babbel juist meteen van het onderwerp zijn afgeleid en zich dus vragen stellen over wiens taak het nu eigenlijk is om kind huiswerk te laten maken, of andere formele processen bijvoorbeeld de vraag of een kind wel op deze gronden verwijderd kan worden.
Weer een gemiste kans.
Groet,
Miriam Lavell
Hi hi
"Het zou al heerlijk zijn als de leerkracht wat dieper kijkt naar wat het nou is dat zo irriteert."
Dat nadenken doe ik meestal achteraf, maar soms is het me meteen al duidelijk. Zie het vervolg hieronder.
"Zo ben ik ervan overtuigd dat met docent Jose best te discussieren is over nut en noodzaak van bepaalde delen van de opleiding waarbij ze betrokken is, maar timing en de manier waarop is alls."
Hi hi, ik ben ook wel eens door een student op mijn vingers getikt wegens te grote bereidheid om in discussie te gaan. Student:"Ja hoor eens even, ik snap niet dat u zoveel aandacht besteedt aan dit gemopper. Doen andere docenten ook niet hoor. Volgens mij moet het gewoon gedaan worden, klaar." De betreffende student deed de cursus inmiddels voor de derde keer wegens almaar zakken voor het tentamen (berucht zware cursus) en meende dat ik een voorbeeld moest nemen aan de rechtlijnigheid van de docenten van vorige jaren. Hij had, vond ik toen en vind ik nog, gelijk ook. In ieder geval heb ik snel na zijn opmerking de discussie gestaakt. En waarom niet? Dit soort groepsdynamica waarbij ze via mij in feite ook elkaar aanspreken vind ik prima. Van mijn 'gezag' moet ik het toch al niet hebben.
"of dat hij in suffe onvolwassen onschuld werkelijk meent vragen te kunnen stellen over de kwaliteit van het onderwijs. Het zou best wel eens dat laatste kunnen zijn. Hoe hij dat wel moet doen is hem nog steeds niet geleerd. Daar komen de praatjes over leerkrachten die niet tegen kritiek kunnen vandaan en ook die over leerlingen die moedwillig allerlei narigheid uithalen." Ha de reden dat ik zo reageerde op zijn vraag was dat ik het een domme opmerking vond. Het muiterijaspect kan me niet zoveel schelen, want zoals sommigen al opmerkten, het is vrijwillig bij ons. Wie de zaal wil verlaten, moet dat vooral doen. De dommigheid vond ik erin zitten dat hij er voetstoots vanuit gaat dat iemand niks beters te doen heeft, dan een stel adolescenten bezig houden met iets dat nergens op slaat. Een slimmere vraag zou al zijn: "wat levert dit practicum mij/ons op?" Dan ligt het open en krijg ik de gelegenheid om dat even samen te vatten. Nu is er duidelijk geen seconde nagedacht. Overigens, ik heb hetzelfde practicum ook wel eens aan collega's moeten toedienen. Dat is echt veel erger, vooral als er hoogeleraren tussen zitten. Die zijn gewend persoonlijk bediend te worden en weigeren dus op te letten. Zijn voortdurend op zoek naar manieren om het leerproces te ontlopen of particulier les te krijgen terwijl er een groep zit van 15 - 20 mens. Vreselijk! Ik kan jullie 1 ding vertellen: macht en status verzieken het gedrag in een onderwijssituatie veel meer dan een emmer puberhormonen. Niet alle benen kunnen de weelde dragen en dan worden de ego's gewoon te groot en is ze niks meer bij te brengen. Zelfde lieden die na een lezing uitsluitend een vraag stellen (voorafgegaan door een lange inleiding) om te laten weten hoe slim/goed/erudiet ze zijn.
Nou ja, ik dwaal af. Maar het zou dus goed zijn als dezulken als Mimoza's zoon niet dezelfde weg op gaan. En bewust wegpesten van leraren komt m.i. wel degelijk voor. Als Mimoza's zoon zich echt zo verveelt in de les, loopt hij een groot risico om bij wijze van afleiding als 1 van de eersten daaraan mee te doen.
En o ja, op oudergesprekken op het vo ben ik meestal degene die klaagt. Zo heb ik met de leraar economie zitten uitwisselen wat hij deed om zijn eigen luie nageslacht aan het huiswerk te krijgen omdat ik zat te knerpen dat het jong niet vooruit te branden is. Tja, ik ben weinig solidair met mijn eigen kind, dat is duidelijk.
groet,
Jose (ot)
Naar aanleiding van je opmerkingen over hoogleraren een vraag die bij mij opkwam toen ik zelf (als onderknuppel) op de universiteit werkte: heb je nou eerst een (te) groot ego en word je dan (daarom?) hoogleraar, of is het omgekeerd?
Groeten,
Temet
Kantine(ot)
Alhier is er dus gewoon corvée,een paar keer per jaar ben je het haasje,en mag je gaan harken in de kantine.
Groetjes,Bastet
Van eigen deeg
Jose:"Dat nadenken doe ik meestal achteraf, maar soms is het me meteen al duidelijk."
Per definitie achteraf wat mij betreft en dat is dan ook precies waarom ik er wel degelijk een omgangsregel bij heb kunnen verzinnen voor mijn kinderen, ook te hanteren bij leerkrachten: Doe eerst wat er gezegd wordt. Kies daarna zorgvuldig een moment om je grieven of twijfels ter sprake te brengen, liefst onder 4 ogen.
Tijdens dat soort gesprekken kan het trouwens ook nog tot een time-out komen omdat 'iets' me niet lekker zit aan de manier waarop of wat ook, maar ik dat niet onder woorden kan brengen. Een enkele keer komt er dan een echt diep gevoelde emotie boven water, een miskend gevoel dat zo diep in mijn ego zit dat ik het niet zomaar los kan laten. Daar ontstaat de ruil: wat kun jij doen om dat bij mij weg te nemen? Als je dat lukt, dan kan ik mijn manier veranderen naar een manier die jou beter past. We leren dan alletwee.
Met leerkrachten gaan de onderhandelingen zelden zo diep, maar de formule helpt de leerkracht wel inzicht te krijgen in de motieven van de leerling. Het gaat ze niet om 'winst' of 'succes' op korte termijn. Er zit iets echts en authentieks achter het bezwaar of de opmerking. Het helpt werkelijk om dat te bereiken waar het de leerling maar al te vaak om gaat: het gevoel gehoord te worden.
Jose:"De dommigheid vond ik erin zitten dat hij er voetstoots vanuit gaat dat iemand niks beters te doen heeft, dan een stel adolescenten bezig houden met iets dat nergens op slaat."
Die kaats ik terug: waarmee je doet alsof die adolescent willens en wetens en ten overstaan van zijn pears dolgraag een domme opmerking had willen plaatsen.
De stand is 0-0, geen score van beide kanten, behalve dan jouw gevatte opmerking die met besmuikt gegrijns is ontvangen en waarmee je ego, afhankelijk van het klimaat, weer even staat. In de ego-strijd staat het 1-0 voor jou. Maar gaat het daar wel over?
Jose:"Vreselijk! Ik kan jullie 1 ding vertellen: macht en status verzieken het gedrag in een onderwijssituatie veel meer dan een emmer puberhormonen."
Kijk, zo loopt dat dus af met de ego-strijd.
Jose:"En bewust wegpesten van leraren komt m.i. wel degelijk voor."
Zeker. Met houding, een knipoog of een goed getimede kuch desnoods. Het gaat om ego's en leerlingen leren van elkaar wat ze moeten doen om het zo ver te krijgen. Ze zijn daar open over en geven elkaar tips.
Ondertussen zijn leerkrachten én ouders bijzonder gesloten over wat kinderen kunnen doen om ze te kietelen, te paaien en tevreden te stemmen. Alsof kinderen dat niet ook zouden moeten leren.
Jose:"Tja, ik ben weinig solidair met mijn eigen kind, dat is duidelijk."
Je hebt de taak 'huiswerk maken' los gemaakt van het karakter of de persoonlijkheidskenmerken van je kind. Het is veranderlijk gedrag. Je wil alleen maar weten wat jij kunt doen om het zover te krijgen. De leerkrachten van het kind van Mimoza zijn nog niet zo ver om het zo te bekijken.
Groet,
Miriam Lavell
Temet
je hebt eerst een erg groot ego, en krijgt dan die positie en dan wordt het alleen maar erger.
Heb een paar kennissen in de kring gehad die deze volgorde zeer goed toegepast hebben. Ze zijn met mijn ex verdwenen uit de kennissenkring. Jihaa toch nog iets goeds bij de scheiding.
groet,
Angela
Amk (ot)
Aha. Eerst ei, dan kip, dan weer ei 
Ook wel logisch, eigenlijk.
Groeten,
Temet
Contract
Mijn methode is doorgaans om een deal met studenten te sluiten. Ik doe verzoeknummers, als ze iets willen weten mogen ze onderwerpen en vragen aandragen, als ze opmerkingen hebben over de les zijn die welkom, ik probeer het leuk en interessant te maken, ik vraag geregeld of ze het nog bijbenen en of ze al gaar zijn, ik zorg ervoor dat ze bijtijds pauze krijgen en tik desnoods collega's op de vingers die in hun pauzes doorgaan.
Daarvoor in ruil wil ik coöperatief gedrag en ik maak duidelijk wat ik van ze verwacht en waarom (stuk gelezen hebben anders snap je niet waar het over gaat, kranten van tafel, stil zijn als een ander praat). En als het even kan doe ik dat in de simpelste termen: "doe x en daar word ik blij van". "Doe y en je krijgt me chagrijnig".
Zolang dat over wederkerigheid gaat, gaat het goed. De prettige (de meeste) studenten snappen dat er over en weer wat aanpassing nodig is.
Het is een dansje dat je samen doet: ik een stapje, jij een stapje, ik een stapje, jij een stapje.
Waar het mis gaat, dat zijn de studenten die vinden dat éérst alle inspanning van mij moet komen, en dán zullen zij eens op hun gemak bedenken of ze dat voldoende vinden om er wat tegenover te zetten.
Die vinden dat eerst de les heel boeiend en interactief en vol fun moet zijn, en dán in overweging nemen om hun telefoon uit te zetten en de Spits weg te leggen. Die vinden dat ik hun eerst moet overtúigen van het nut van het onderwerp (dus ik moet het niet alleen uitleggen, maar ze moeten 100% overtuigd zijn), en dán pas bereid zijn aan het werk te gaan.
Eerst moet ik dus de hele dans in mijn eentje opvoeren, dan pas doen zij mee.
Die menen dus werkelijk dat zij volledig in hun recht staan om muziek te draaien, gesprekken te voeren en anderszins storend gedrag te vertonen, zolang ik er niet in slaag hun zodanig te boeien dat ze zulks achterwege laten.
Dat zij praten en spelletjes doen is dus niet hún schuld, maar het is míjn schuld.
Evenzo de student die zijn onmiskenbare fraude bij een werkstuk in mijn schoenen probeerde te schuiven: hij had dan weliswaar andermans werk overgeschreven, maar het was wel heel onredelijk en negatief van mij om daarop te controleren. Zo mocht je studenten toch niet benaderen.
Dat zijn de studenten die me het bloed onder de nagels vandaan halen.
Ik zie het in de reacties in deze rubriek ook wel eens doorschemeren: eerst moet de leraar "als professional" zijn hele dansje opvoeren zonder fouten, en dan pas kan van de leerling enige medewerking verwacht worden.
Groet, Ellen
Ehh, waar wou ik eigenlijk heen?
Teruglezend krijg ik het idee dat mijn laatste stuk niet echt ergens heen gaat. Wat ik bedoelde is dat wederkerige inspanning nogal eens verschillend opgevat kan worden. De één interpreteert dat leerling en leraar zich tegelijk inspannen en elkaar feedback geven, en dat is werkbaar.
De ander vindt dat de leraar zich eerst in moet spannen, en dat afhankelijk van het resultaat daarvan misschien iets van de leerling verwacht kan worden, en dat is niet werkbaar.
Redenen
Toch vind ik die redenering "je mag geen kauwgom kauwen want overal zit de plakzooi" inderdaad voer voor discussie.
Strikt genomen kun je als leerling dan denken "het mag wel als je het maar niet onder je tafeltje plakt".
En als iedereen het doet, ook al vind je het vies, is dat bepaald geen motivatie om zelf wel netjes naar de prullebak te lopen. Op vieze plekken vertonen mensen vies gedrag. Dus als er al 20 plakkaten zitten, druk je er makkelijk nog eentje bij.
Heb je zelf net een middag verplicht lopen krabben, dan denk je "ik heb er voor moeten krabben, nou mag ik plakken ook, de volgende keer is toch een ander de klos".
Niet netjes, maar psychologisch heel verklaarbaar.
Misschien heeft de klas wel een slimme oplossing om het troep-probleem op te lossen?
Groet, Ellen
Analyse
Ellen, was het maar waar dat het zo duidelijk lag met die een en die ander. Ik vrees dat ze als derde factor er ook nog sprake is van spraakverwarring:wat is het probleem eigenlijk?
Ik meen hoe dan ook dat ik voor een oplossing en ondanks een mogelijk onwillige of onwetende partij, vooral bij mezelf te rade moet gaan om het simpele feit dat ik mezelf het beste begrijp en daarom juist in staat ben om gedragingen van mezelf te veranderen.
Juist in die gedachte zit ook de inbreng die mijn kinderen van mij moeten leveren in relaties, of die nu met mij, met een leerkracht, of met een partner zijn. Dat heb ik ze geprobeerd te leren. Ik heb ze bovendien er op gewezen dat het allemaal nog niet zo heel ernstig is zolang je nog opvoedend (betuttelend, zeurderig) commentaar krijgt. Het wordt pas vervelend als dat omslaat naar schouders ophalen, negeren, je achter je rug voor plurk of ploert uitmaken. En dat komt, op enig moment. Het 'wat zeg je dan?' of andere vaak als kleinerend ervaren maar sturend en opbouwend bedoelde opmerkingen, blijven dan uit. Je wordt botweg geacht te weten hoe je je moet gedragen, ook al snap je er geen fluit van.
Mensen gaan daarbij op niet meer af dan hoe je eruit ziet. Geen reddingsboeien, pieteit met je jeugd of verzachtende omstandigheden meer. Je woorden zijn slappe ecxuzen geworden en je daden welbewust gekozen moedwil om de kluit te belazeren, jezelf te verrijken of vrij te pleiten.
Het is het soort van doodgewone menselijke irritatie waarvan ik meen dat kinderen het bestaan moeten kennen. Het is de onvermijdelijke muur die je ontmoet en die staat als een huis, wat of wie je ook bent en bedoelt. De onveranderlijke factor die alleen vermeden kan worden als je je eigen gedrag aanpast.
Het is precies die muur die maakt dat ik vind dat jij op de hbo opleiding en Jose op het wo, je niet zo heel druk meer hoeft te maken om de diep menselijk maar oh zo puberale zieleroerselen van de adolescent. Zij hebben de leeftijd bereikt om die muur ontmoeten en zullen 'm overal tegenkomen. Ze zijn zelf aan zet ook al is ze nooit wat geleerd en met uitzondering van al die dingen die net zo goed tot gewone menselijkheid hoort, zoals de uitstraling van een omgeving bepalend is voor menselijk gedrag.
Mijn moeite zit met de periode daarvoor. En ja, daar meen ik dat de leerkrachten aan zet zijn. We hebben het over hbo geschoolde pedagogen die wel zouden moeten weten waar gedrag vandaan komt en hoe dat te sturen is. Die wel hun eigen kleinzerigheid zouden moeten kunnen benoemen om ook die van kinderen te kunnen zien en bij te sturen.
Er komt niet erg veel briljants uit die hoek. De meest actieven op dit terrein zoeken het in middelen en 'boeiend lesgeven' of veronderstellingen over het veranderde kind en de korte spanningsboog waardoor ICT en zelfstandig werken nodig zou zijn om geinspireerd te kunnen worden: het nieuwe leren.
Ik mopper graag mee met de knorrende tegenstand tegen deze stroming, maar een inhoudelijke bijdrage aan de vraag hoe je de doodgewone dagelijkse omgang in goede banen leidt, heeft die knorrende tegenstand niet.
Er zijn spugende betogen over de verloederende maatschappij, de ouders die niet meer opvoeden, het steeds maar toenemend aantal stoornissen van psychische aard en de jeugd die prinsen en prinsessengedrag vertoont.
Het is veel commentaar, maar weinig analyse. Veel gewijs en weinig zelfreflexie. Ik mis de vraag: wat kunnen wij als beroepsgroep doen (aan ons zelf veranderen) om de zaak weer op de rails te krijgen? De enige zichtbare actie is een toename van pedagogische prietpraat, beoordelingslijstjes en procedures in de hoop de leerlingen uit wie niks komt optijd uit het onderwijssysteem te kunnen werken. Dat begint al in de kleuterklassen.
Ik vind dat werkelijk een ernstige tekortkoming aan het onderwijs. Een gebrek aan professionaliteit ook. Voor mij heeft dit betekend dat ik mijn kinderen nog eerder dan ik zelf ooit had kunnen bedenken, wegwijs heb gemaakt in het vermijden van de lange tenen van een juf, het relativeren van verwijten van leerkrachten en het geheim van het kietelen.
Dat heeft positief resultaat gehad, voor mijn kinderen. Maar niet voor het imago van leerkrachten en het onderwijs. Dat blijft toch een beetje pathetisch achter. Ze doen hun best, maar ze weten niet beter. Ach gus.
Groet,
Miriam Lavell
Er is wel wat losgemaakt, zie ik. Erg interessant om te lezen, en met zoon over te bespiegelen. De afgelopen week is het hem trouwens gelukt om niet een keer verwijderd te worden wegens boeken niet mee, huiswerk niet gemaakt, dus het influisteren werpt inderdaad zijn vruchten af. Nog maar anderhalf jaar te gaan.....