Wanneer mag een vo-school een leerling verwijderen?

Ben je gek

Nee hoor, daar is geen sprake van. Dan moet de school namelijk ZELF een andere school zoeken voor jullie zoon, en dat is zo eenvoudig nog niet. En hoezo rugzakje aanvragen omdat hij lui is en slecht gemotiveerd? Dan kun je toch 90% van alle tieners een rugzakje aanmeten? Ik vind het een supervaag verhaal, speelt er echt niets anders? Ik bedoel, nu lijkt het alsof die adjunct willens en wetens (want hij kent de regels echt wel) een enorm kletsverhaal heeft opgehangen vol loze dreigementen. Een kind verwijderen is een Procedure waar een Dossier bij hoort, enorm veel Formulieren etc. Ik snap op basis van jouw verhaal niet dat school hier ueberhaupt mee dreigt. Er moet dus meer zijn, of de adjunct denkt DE manier te hebben gevonden om jullie zoon via angst aanjagen aan het werk te krijgen.
Groetjes
Massi

Wat gerustgesteld

Dank je Massi, dit wist ik niet, dat school dan zelf een andere school moest zoeken. Of er meer is? Soortgelijke klachten spelen al zijn hele schoolperiode: "Hij doet niks, etc." Vaak werd er dan ook bij vermeld: "Maar hij is wel beleefd en we hebben geen last van hem". Met wat mentorgesprekjes werd het dan weer rustig.
Ik heb net nog een keer met zoon gepraat die niet kon slapen, ach gossie Hij vertelde dat hij met deze adjunct een maand geleden gepraat had omdat hij zijn huiswerk niet gedaan had en dat hij toen gezegd dat dat hij concentratieproblemen had. Waarom? Leek hem wel interessant en hij hoopte dat ze hem dan verder met rust zouden laten.
Mmmmm, misschien is dat een soort eigen leven gaan leiden?
Verder zit hij nu in een heel ijverige NT-klas, nu valt het meer op dat hij niet werkt, zegt hij zelf.
Ik heb in ieder geval met mijn man afgesproken dat hij morgen de adjunct terugbelt om na 14 dagen een eventuele gedragsverandering bij zoon te evalueren en anders samen met school een plan te bedenken (weer temporiseren met mentorgesprekken misschien).

Enorm bedankt voor je reactie!

Iets te optimistisch

Massi:"Dan moet de school namelijk ZELF een andere school zoeken voor jullie zoon, en dat is zo eenvoudig nog niet."
Dat is met de invoering van de kwalificatieplicht een stuk eenvoudiger geworden, want het mag ook een verwijzing naar mbo zijn tegenwoordig. En mbo scholen zijn wel bereid om zo'n leerling op te nemen. Een andere school vinden is dus makkelijker geworden.
Groet,
Miriam Lavell

Laatste der mohikanen

Ik denk dat jij het pijnpunt te pakken hebt. Men (het docententeam) ervaart het als niet eerlijk. Achteraf gezien bedenk ik me ook dat zijn mentor me voor de eerste toetsperiode heeft gebeld met zorgen om zijn inzet: "zo haalt hij het niet". En ja, dan haalt hij het wel....
Verder is hij inderdaad de laatst overgebleven van zijn vriendengroepje flierefluiters, die zijn allemaal afgestroomd.
Jouw strategie lijkt me inderdaad de oplossing, ware het niet dat zoon niet zo verbaal is. Sinds kort zegt hij sinds jaren weer wat meer dan "Huh?" en "Kweenie". Ik ga het hem morgen in ieder geval voorleggen, ook jij erg bedankt voor je reactie.

Influisteren

"Jouw strategie lijkt me inderdaad de oplossing, ware het niet dat zoon niet zo verbaal is. Sinds kort zegt hij sinds jaren weer wat meer dan "Huh?" en "Kweenie"."
Je moet het hem influisteren.
Die leuke Duitse film hadden we met de familie gezien. Wij hebben hem op het hart gedrukt dat hij dat even moest melden. Het onderwerp van zijn werkstuk hebben paps en ik bedacht. Zoon kwam niet verder dan 'Kweenie'. De leuke cover en overzichtelijke inhoudsopgave kon hij maken omdat we hem al veel eerder in zijn schoolcarriere hadden geleerd hoe je dat doet.
Om de brains van je zoon hoef je hem niet van het Havo af te laten stromen. Het enige dat hem tegen zit is dat hij een puber is. Dat komt goed, maar dat duurt nog een paar jaar. Hij gaat dat in ieder geval niet op het vo leren.
Groet,
Miriam Lavell

Maar...

Een wat minder-begripvolle reactie : Als ik de reactie van de adjunct-directeur lees gaat het hier niet om een jongen die geen zin heeft en alleen maar onderuit zit waardoor hij kennelijk zijn leraren stoort en medeleerlingen jaloers maakt omdat hij het fluitend redt, maar om een jongen met wat irritanter gedraq die zijn medeleerlingen écht stoort, er wordt gesproken over etiketje aanvragen, misschien ivm met te druk of onacceptabel gedrag. Als ik Mimoza was zou ik eerst gaan praten om erachter te komen wat er nu echt aan de hand is (alleen vragen aan de zoon naar zijn gedrag geeft ws een gekleurd beeld ). Als een school een leerling wil verwijderen wordt er meestal dossiervorming gedaan, vraag of dat gebeurd is en vraag om inzage. Als er niets speciaals met de jongen aan de hand is zou ik met hem een stevig gesprek aangaan, om hem duidelijk te maken dat hij zich anders moet gedragen in de klas, want als havist weet je best dat storend gedrag van jou de anderen afleidt en dat dat niet de bedoeling is, niet meedoen met de les is een keuze die alleen jou aangaat, maar anderen afleiden is iets anders en mogelijk gaat het daarom.

Wat doet deze zoon verder?

Als er geen school is, bedoel ik?

Heeft hij een baantje? Een hobby? En hoe gedraagt hij zich daar?

tonny

Tonny

Hij doet dingen zoals de meeste 15-jarigen denk ik. Hij sport veel (zeker acht uur per week), hangt wat met vrienden en zit achter z'n playstation.
Hij heeft een baantje als vakkenvuller, dat gaat goed. Hij durfde wel pas te solliciteren toen een vriendje dat ook deed. Pas na een paar maanden durfde hij ook alleen te werken.
Thuis gaat hij graag in discussie en drijft dat dan ook wel ver door, maar uiteindelijk respecteert hij onze grenzen. Hij is een tijd erg aangetrokken geweest tot de zelfkant zeg maar: jongens die hangen, roken, drinken, blowen, wat vernielen en jatten. Daar hebben we een enorm strijdpunt van gemaakt en met succes, hij is daar nu aardig overheen. Het item school leek ons minder belangrijk, dat hebben we achteraf gezien laten versloffen. Verder vind ik hem best lief en hulpvaardig, maar ja, ik ben natuurlijk niet objectief

Rixt

I"k vind het overigens absurd dat deze adjunct ouders vraagt een 'etiket' te regelen omdat een leerling zich ongeïnteresseerd en verveeld gedraagt". Daarom vraag ik me ook af of er niet meer aan de hand is dan alleen verveeld gedragen....

Nee hoor

"Daarom vraag ik me ook af of er niet meer aan de hand is dan alleen verveeld gedragen...."
Nee hoor. Dat 'zoek een etiket of werk gewoon mee' is bedoeld om te benadrukken dat normale leerlingen normaal mee moeten doen en dat de school geen uitzonderingen wil maken. Ook niet voor leerlingen die met niks doen toch voldoendes halen.
Het geeft blijk van klassieke ergernis onder leerkrachten aan leerlingen die zonder zichtbaar zweet het noodzakelijke doen en geen enkele moeite doen om er meer van te maken. Dat soort leerlingen ondermijnen het belang van hun werk.
Dat is een oud probleem. Ik had ooit een leerkracht natuurkunde die me expres heeft willen laten struikelen door me onaangekondigd een proefwerk te geven. Ik haalde een 9. Dat vond hij 'niet eerlijk'. Voor aangekondigde proefwerken haalde ik zesjes, berekenend als ik was.
Zie http://www.nrc.nl/wetenschap/article2035395.ece/Klas_overslaan_geeft_problemen_in_de_brugklas?service=Print
Groet,
Miriam Lavell

Maar miriam

"Nee hoor. Dat 'zoek een etiket of werk gewoon mee\' is bedoeld om te benadrukken dat normale leerlingen normaal mee moeten doen en dat de school geen uitzonderingen wil maken"
Je bent wel heel stellig, hoe weet jij dat nou? Jij kent de jongen niet, je kent de school niet, je kent de situatie niet. Misschien heb je gelijk, maar misschien ook helemaal niet.

Weer wat geruster

Vanmorgen in de supermarkt kwam ik een collega-moeder tegen die altijd erg up-to-date is. Volgens haar waren meer leerlingen gebeld (ook uit andere klassen), met ongeveer hetzelfde verhaal. Inderdaad: geen uitzonderingen (wil je dat wel regel een etiket), gewoon doen wat we zeggen en anders ga je maar weg. Ik ben wel blij dat hij niet de enige is, want echt: hij is erg eigenwijs, maar verder zie ik er geen kind met een intrinsieke stoornis in.
Ik ben door deze draad wel gaan beseffen dat deze adjunct wel een eerste stap zet in dossieropbouw en dat zoon daarvoor moet uitkijken. Ook voor hem was het leerzaam om te zien dat zijn houding "minachting" kan uitstralen naar docenten. Hij heeft gelijk als hij zegt dat hij zich aan onze instructie houdt (aantal jaren geleden gegeven toen hij wel zat te klieren uit verveling): je gaat gewoon, je houdt je mond en je bent beleefd, zorg dat ze geen last van je hebben. Dat heeft hij wat ver doorgevoerd
Het theater spelen kan hij steeds meer plaatsen, we gaan ermee aan de slag.
En ja, hij zit niet op het goede nivo, eerst deed hij VWO, maar daar deed hij ook niks. Hij wilde graag naar de HAVO zodat hij eerder profiel kon kiezen en de talen kwijt was. En met een jaartje HBO heb je geen tijdsverlies als je gaat studeren had hij al uitgevonden.
Verder heeft hij soms best docenten met wie hij goed kan opschieten: altijd de gymleraar, meestal zijn mentor en de muziekleraar vroeger.
In ieder geval iedereen bedankt voor het meedenken.

Oud zeer

Een zeer herkenbaar verhaal. Ik heb een goed gereformeerde opvoeding gehad en was verbaal thuis altijd zeer aanwezig. Mijn vader vergastte mij standaard op de verhalen van Jezus die tegenover Pontius Pilatus stond en niets zei. En dáár werd PP helemaal gek van. Je kunt blijkbaar bui-ten-ge-woon arrogant en minachtend níets doen, vooral in een klas. Ik heb dat goed onthouden. In de bovenbouw van de midd.school drapeerde ik mij standaard over drie stoelen breed, legde een notitieblok A4 met een leeg blad voor mijn neus en verder niets en voor de rest deed ik níets. Daar kun je mensen mee tot wanhoop drijven. En waanzin. Vooral als je ook nog een wenkbrauw op kunt trekken als de leraar iets vertelt. Of een klein beetje zuchten. Klein beetje maar.

Mijn kinderen hebben er profijt van. Die stellen volgens een schema per vak eenmaal per rapportperiode een geinteresseerde vraag. Werkt als een trein.

Tirza

Jamaar tirza - beetje o.t.-

waarom deed je dan zo?
Waarom ging je niet poppetjes tekenen, of onder je boek een ander boek lezen, of weet ik veel, waarom was het zo'n sport om met volkomen niks doen leraren tot wanhoop te drijven?
Wat was daar zo leuk aan?
Waarom zijn leraren 'de vijand'?

Dan heeft je gereformeerde bijbelse opvoeding vast ook meegegeven je vijanden lief te hebben?

tonny

Ai oud zeer

Pfff, onvoorstelbaar jouw verhaal. Maar ook weer goed om door te geven, dank je. Mijn man heeft zijn middelbare school blowend in het fietsenhok doorgebracht, zonder problemen (Havo). En ik was er ook weinig, vanaf klas 2 meer bezig met de krakerswereld, ik kwam af en toe langs om een proefwerk te maken of te netwerken (zelfstandig gymnasium). Nooit problemen mee gehad, op rapporten stond wel "meer aanwezigheid zou wenselijk zijn".
Het ligt weer erg aan de school denk ik. Oudere zussen van zoon bevolkten het gymnasium wat dorpen verderop en daar loopt de communicatie heel anders.
Verder heb ik van zoon een psychologisch rapport gevonden uit groep 6 basisschool: erg slim met een verbaal/performaal kloof van 25 punten. Dat was toen Heel Erg, geloof ik, hij moest logopedie en extra schijfdans ofzo. Misschien kan ik zoiets gaan inzetten als etiket op termijn, om te traineren?
Want ik zie zoon geen slimme opmerkingen maken in de klas en dat kan ik hem ook niet aanleren/influisteren helaas.

Tonny

Het zijn pubers.Ze zitten daar omdat ze moeten,niet omdat het allemaal zo overmatig interessant is.Laat leraren nu eens moeite doen om die kinderen te interesseren,de les zo te brengen dat het kinderen grijpt,boeit.Het moet van twee kanten komen.
Mijn zeer rustige,goede cijfers halende zoon werd ooit bij wiskunde vooraan gezet.Waarom?Hij was zo rustig,dat het verdacht was....
Bij sommige leerkrachten doe je het nooit goed.Ik had ooit een leraar maatschappijleer,die kon les geven.Niks boeiender dan zijn lessen.Maar dat zijn zeldzame talenten,waarvan er meer zouden moeten zijn.
Groejtes,Bastet

Wanhoop niet

Mimoza:"Want ik zie zoon geen slimme opmerkingen maken in de klas en dat kan ik hem ook niet aanleren/influisteren helaas."
Dat dacht ik ook van zoon. Mijn wanhoop dreef me echter tot 'niet geschoten is altijd mis' pogingen om het hem toch te leren. Tip: dat gaat niet over wat of hoe je het moet zeggen op dat moment. Het gaat vooral over brijpen waarom het nodig is. En dat kun je prima uitleggen als je jezelf weer eens doodergert aan zijn lamlendigheid.
Neem je eigen ergernis als uitgangspunt en leg uit waar 'm dat in zit. Die houding, die blik, die... al die dingen waar ze ook helemaal niks aan kunnen doen, die lucht, die voeten, die jeugd waar je niet meer bij hoort en ook geen deel meer van uit mag maken als het aan hen ligt.
Analyseer voor jezelf waarom de spreekwoordelijke 'pittige tante' (inderdaad meestal meisjes) dit soort ergernis niet oproept. Realiseer je dat het hier gewoon om een cultuurverschil gaat tussen volwassenen en pubers, zoals kinderen die van huis uit geleerd hebben hun 'meerdere' juist _niet_ aan te kijken als er tegen ze gepraat wordt, in Nederland extra brutaal gevonden worden.
Het gaat werkelijk om dat soort primair gevoel over gedrag dat op diverse punten onredelijk en onverklaarbaar is, behalve dan dat het er is. Dat het je doet walgen of sidderen alsof je iemand maden ziet eten. Dat je mens bent en dat leerkrachten dat ook zijn en dat alle nuance die je rationeel kunt bedenken, maden zijn heel gezond en zitten vol proteine, niet helpt tegen het kokhalsen dat je op voelt komen.
Dat die leerkracht er dertig heeft, uur in, uur uit, jaar in, jaar uit, dat het nooit stopt en dat jouw zoon natuurlijk met terugwerkende kracht al het puberverwijt op zijn dak krijgt dat al die jaren al is aangeslibt.
Niet redelijk, niet zinnig, maar oh zo menselijk.
Jij hebt het ook. Laat hem dat zien. Hij heeft het ook, laat hem dat zien. Leerkracht kietelen is werkelijk niet moeilijker dan even het knopje omzetten als je bij oma of die pietluttige tante Nel op visite gaat.
Zodra dat knopje om is, zal je zoon in staat zijn op gepaste momenten 'geïnteresseerd' te doen. Misschien niet eens door een opmerking, maar wel door zijn houding.
Nog een voorbeeld van zoon: tijdens een IT les werd hij door de treiterkop van de klas van zijn stoel geschopt. De voetafdruk stond op zijn borst. Hij heeft de knul een goed geplaatste hoek verkocht, waardoor ook hij op de grond belande. De klas barstte in gejuich uit, de beide jongens moesten zich bij de rector melden.
Eenmaal daar heeft zoon zich zonder verwijten te maken aan die etterbak, verontschuldigd voor zijn gedrag. Niet alleen in woorden, maar ook in houding (iets gebogen hoofd). De etterbak ontkende zijn daden volledig, waarop zoon niet meer hoefde te doen dan de voetafdruk te tonen. De rector dreigde nu:"Ik zal dit met jullie ouders opnemen". Zoon bevestigde dat plan:"natuurlijk, dat zal ik ook doen", maar de etterbak brak nu in paniek uit "Nee, niet mijn ouders!".
De etterbak werd geschorst, voor zoon was het standje genoeg. De rector heeft zelfs niet meer met ons gebeld.
Dat is sociale handigheid volgens een patroon. Als je het patroon kent dan vind je daar een weg voor. Ook als je niet zo'n prater bent.
Eigenlijk moet je je zoon vragen zich voortaan over zijn eigen kleinzerigheden (maar ik verveel me zo) heen te zetten en voortaan extra te letten op de lange tenen van de leerkracht. Het antwoord op de obligate vraag 'wie is er nu de oudste?' moet zijn: de leerling.
En dat is flauw, maar het is niet anders. Ook op de basisschool komt dit soort fijngevoeligheid van leerkrachten al voor. Zelfs voor kleuters is het al handig om op gepaste momenten een wit voetje te leren halen ter voorkoming van zittenblijven of diepgravende zorgen over sociaal-emotionele ontwikkeling.
Bastets verzuchting "Maar dat zijn zeldzame talenten,waarvan er meer zouden moeten zijn" is begrijpelijk maar niet erg realistisch. Er zijn nu eenmaal veel te veel leerkrachten nodig om zelfs maar te kunnen dromen van scholen en lessen die geleid worden door dit soort parels.
Leerkrachten zijn mensen, net als oma's, pietluttige tante Nel of knorrende buurmannen. Je houding een beetje aanpassen is de easy way out.
Groet,
Miriam Lavell

Miriam

Miriam, dat heb je weer mooi geformuleerd!

Waarom ik dat deed (tonny)

Dat kan ik je snel vertellen. Macht. Spelen met sociale structuren. Ik was een jaren-70 midd.scholier, de tijd van de medezeggenschap, inspraak, leerlingenraad enzovoort. Ik had overal een mening over en was nooit te beroerd die te delen. Ik ben eindeloos aangebotst tegen docenten die hun gelijk wilden halen, niet af wilden gaan, onsportief waren, de discussie doodsloegen enzovoort. En dan zát ik weer bij de rector die natuurlijk never nooit zijn personeel afviel. En ja, ik zal in al die raden en organen om er voor te zorgen dat leerlingen de belangrijkste mensen in de schoolorganisatie werden. De weg van het overleg bewandelde ik met verve. Maar de weg van het verzet óók. Lijdzaam verzet, dat dan wel. Ik ging niet op de vuist, barricadeerde niks, staakte niet, schoot niet met propjes, niks. Dát had ik van de bijbel geleerd: zwijgen is goud. Docenten waren niet mijn vijanden. Docenten waren lucht. Leraren gingen over de schreef, schreven die nu niet eens meer bekend zijn. Ze waren intimiderend, bedreigend en hadden geen moeite met ongepaste uitingen, ook lichamelijk. Zelfs nu ik oud en wijs ben vind ik het nog altijd niet deugen.
Wat ik wilde was aandacht voor de positie van de leerling. Aandacht voor het individu, sámen werken naar een diploma toe.

Tirza

Onze school liep daarin achter

het was net als bij jou midden jaren 70, maar van inspraak en medezeggenschap kan ik me niets herinneren.

Geloof niet dat ik er veel behoefte aan had, ik was gewoon saai bezig met cijfers halen en zover ik me kan herinneren deed het merendeel van de klas dat ook - het betrof trouwens het talenprofiel, de havo-zesvakken destijds, veel te beperkt als ik terugkijk; maar ja, zo was het toen, en je moest wel een enorme uitslover zijn om een extra vak te gaan volgen (Spaans of computerkunde waren de mogelijkheden in die tijd).

Docenten die lucht waren - die kan ik me niet herinneren.
Vijanden ook niet. Behalve de wiskundeleraar in de brugklas die zwaar nostalgisch hunkerde naar de HBS en bouwvakkers nietsnutten noemde - wát was ik kwaad en beledigd, maar ik wist er geen raad mee...

tonny

Bastet

"Laat leraren nu eens moeite doen om die kinderen te interesseren,de les zo te brengen dat het kinderen grijpt,boeit.Het moet van twee kanten komen. "

Laat leraren nu eens moeite doen.

Hoe kan ik uitleggen dat juist díe opmerking zo verschrikkelijk lullig overkomt?

Ik ken het uit mijn eigen middelbare schooltijd. Er waren twee leraren die door mijn klas tot wanhoop en huilen zijn gedreven. En dat waren leraren die zich het vúúr uit de sloffen liepen om de kinderen te interesseren en het leuk te maken. Maar ze waren kwetsbaar en ze zijn keihard gepakt. Op dezelfde manier als pestkoppen andere kinderen pakken. Gewoon omdat het kán.

Ik heb me achteraf geschaamd voor het gedrag van mijn klasgenoten en mijn eigen onmacht om er iets aan te doen, maar feit is dat die leraren werkelijk hard werkten en hun best deden en het zou schandalig zijn hen te verwijten dat "het wel van twee kanten moet komen".

Zelf merk ik het ook. Het duurt als je geen wondermens bent jaren voor je kunt omgaan met de dynamiek van zo'n klas, en het evenwicht kunt vinden tussen streng zijn en popie-jopie spelen, tussen jezelf blijven en je rol spelen, tussen entertainen en de stof er doorjassen, om zowel de slimmerd als de tragerd er met de aandacht bij te houden, en om ook na 6 uur lang 30 pubers enthousiast te houden, ook nog het 7e uur energiek en boeiend te zijn. Dat moet je leren, het vergt veel inspanning en het lukt niet altijd.
Als een klas niet "wil", reken ik dat mezelf aan, want ik vind dat ik ze zover moet kunnen krijgen dat ze wel "willen". Maar soms lúkt het niet. Dat is geen gebrek aan inspanning. Ik zou ook wel willen dat elke leraar dat zeldzame supertalent was, want dan was ik het ook. Niet iedereen is geboren als supertalent. Voor de meeste mensen en beroepen geldt dat je gewoon hard moet werken om te bereiken wat je wilt en dat het ook wel eens niet lukt.

Als ik lees dat voor sommige mensen het een sport is om leraren tot wanhoop te drijven, dan wil het er bij mij niet in dat die leraren het er allemaal zelf naar gemaakt hebben.
Ten eerste ken ik dus voorbeelden van heel hardwillende leraren die weggepest zijn, en ten tweede zeg je van kinderen die weggepest worden toch ook niet "dat ze dan maar wat harder hun best hadden moeten doen"?

Tuurlijk zijn er slapjanussen en zakkenwassers en ongemotiveerde lijntrekkers bij. Zeker. Ik ken ze zelf in mijn eigen beroepsgroep.

Maar oh, die constatering "laat leraren nu eens moeite doen", die is wel tegen het zere been. Ik ben zo'n leraar die tot diep in de nacht aan het werk is, altijd films en spellen en nieuwe lesvormen opzoekt om de klas aan de gang te houden. En desalniettemin kom ook ik af en toe van die jongeren tegen die etteren met als enige doel mij op dat moment het werken onmogelijk te maken.

Dan kan ik kritiek op mijn werkvormen en presentatie verdragen, maar níet zo'n algemeen verwijt van "laat de leraren nu eens moeite doen". Dat raakt me echt en ik vind het een rotopmerking.

Groet, Ellen

Ellen

Ik kan me voorstellen dat dit verkeerd overkomt bij jou.Maar mijn zoon zit nu vier jaar op de havo,treitert niks en niemand,maar vindt de lessen over het algemeen slaapverwekkend en totaal niet inspirerend.Wellicht ben jij zo'n zeldzame parel,het zou zomaar kunnen,en tuurlijk vergt dat inspanning.
Maar zulke parels zijn er te weinig,helaas.
Mijn jongste zoon heeft nu twee jaar bij een ongelofelijke hark in de klas gezeten,en dat is zo slecht geweest voor hem,al zijn zelfvertrouwen was weg.De leraar moest hem niet,en stak dat niet onder stoelen of banken.En let wel,dat is de basisschool!Gelukkig staat er nu in groep 8,zo'n zeldzaam talent voor de klas,die hem heeft doen opfleuren.
En ik snap dat je als leerkracht doodziek wordt van die kinderen die erop uit zijn om jou het werken onmogelijk te maken.Maar als ouder krijg ik ook de rollingen van leerkrachten die het niet eens meer proberen....
Groetjes,Bastet

Geen parel

Dank voor je reactie. Ik beschouw mezelf niet als een parel, ik ben goed in wat ik doe maar het komt me niet aanwaaien. Ik heb de eerste jaren heel wat afgeblunderd qua interactie met een klas, en in slechte dromen komen die situaties nog wel eens terug.

Jammer voor je jongste zoon dat die zo'n hark heeft getroffen. Op basisscholen vind ik het ook nog weer anders, van kinderen kun je qua redelijkheid en wederzijdse inspanning om het normaal te houden, ook minder verwachten dan van bijna volwassenen.

Wat je zoon op de havo betreft: dat hij het allemaal slaapverwekkend vindt, is dat omdat de leraren het niet probéren, of er niet in slágen? Dat vind ik nog wel een groot verschil namelijk.

Groet, Ellen

Ellen

Als een leraar het wel probeert,ziet mijn zoon dat zeker,hij is zeer genegen goede kanten te zien van mensen.Maar een leraar die hem vooraan zet,omdat zijn rustige gedrag verdacht is,tja,dan breekt zijn klomp....
En ja,er zijn ook leraren die het niet proberen,die vindt je overal,al zijn ze in de onderbouw sterker vertegenwoordigd.
De leraar die hem dus vooraan zette,was na bepaalde klachten(vergeten van een gum kostte je een tiende punt bij je toets)ineens weg,hij is nu badmeester....
Groetjes,Bastet

Bastet

Toch werkt het niet helemaal zoals je nu denkt. Met je zoon (en eventuele vrienden) als uitgangspunt krijg je toch een behoorlijk eendimensionaal beeld van een leerkracht. Ik heb twee puberella's die verschillende dezelfde leerkrachten hebben, en hun mening over de (inzet van) bepaalde docenten loopt soms hemelsbreed uiteen. Hun behoeften zijn anders, en daar sluit de ene docent beter op aan dan de andere. Is trouwens erg leuk om te horen, die totaal verschillende kijken op dezelfde docenten, ze hebben het zelf ook door en raken er niet over uitgepraat! Mijn mening over sommigen van hun docenten wijkt soms ook af van hun mening overigens (ik ken er verschillende redelijk goed), er zijn er een paar die ik vreselijk drammerig en overbesluitvaardig vind, maar die allebei mijn dochters op handen dragen.

Yta

Je hebt gelijk,dat is natuurlijk ook een beetje een valkuil.
Groetjes,Bastet