Ouders en School Ouders en School

Ouders en School

Lees ook op

Uitsluiting op de basisschool

Mijn kind zit in groep 3 en is al het derde jaar bevriend met een meisje
uit haar klas. Nu blijkt dat het meisje niet bij ons mag komen spelen. De ouders willen niet aangeven waar het precies over gaat, alleen dat het niet om mijn dochter gaat, maar om mij.
Moeder van het meisje is lerares op een andere school en klassenouder
bij ons in de klas. In groep 1 is ze nog bij ons thuis geweest en was er niets aan de hand (maar ook toen was het contact heel beperkt en mocht het meisje eigenlijk alleen naar de BSO en vrijwel niet komen spelen).

Het doet de beide meiden veel verdriet. Het vriendinnetje heeft op school steeds buikpijn en heeft met het schooluitje zelfs in haar broek geplast. De stress wordt op het conto van het lawaai in de klas geschreven, maar ik zie hoe twee open en vrolijke meisjes steeds somberder worden. Volgens mij zit het meisje nu klem tussen het omgaan met haar beste vriendin, dus mijn dochter, en het voldoend aan wat haar ouders willen.
Ook mijn dochter vertelt steeds minder over school. Dit is dus echt geen
fijne situatie. Ook vind ik het niet kunnen dat wij uitgesloten worden als gezin (mijn dochter zou wel naar haar vriendin mogen).
Moet ik deze apartheid ten aanzien van ons gezin accepteren? Of kan ik dit ergens aankaarten? Ik heb al geprobeerd om met de ouders een afspraak te maken en het uit te praten, als er wat is, maar dat wijzen ze af. Of is dit alles wellicht een smoes en zijn deze ouders overbeschermend ten aanzien van hun dochter?


Kun je een reden bedenken waarom ze niet mag komen? Is het viezig? Zijn jullie in een bepaald opzicht anders dan anderen? 
 
Heel vervelend geen idee wat je eraan kan doen. Vanuit mijn opzicht kan ik me wel voorstellen dat er gezinnen zijn waar ik mijn kind niet zou willen laten spelen.

Misschien is er iets wat haar tegen staat, maar ze niet durft te zeggen? 
Ik laat mijn kinderen bijv niet graag spelen in een huis waar gerookt wordt, of bij ouders waarvan ik weet dat ze hun kinderen zonder supervisie op straat laten spelen. Misschien is hier ook wel een verschil van opvoeding dat voor de ander een barrière is. Ik zou het eens vragen, misschien komen jullie er dan wel uit?

Pelczar

Pelczar

24-11-2021 om 15:53 Topicstarter

Het is bij ons heel schoon en wij roken niet Het meisje gaat ook vrijwel niet naar andere kinderen toe.

Pelczar schreef op 24-11-2021 om 15:53:

Het is bij ons heel schoon en wij roken niet Het meisje gaat ook vrijwel niet naar andere kinderen toe.

Het hoeft ook niet direct dat te zijn. Iedere moeder heeft haar eigen motivatie. Misschien is er iets anders dat moeder tegen staat. Het kan ook nog aan haarzelf liggen; smetvrees, angststoornis?

Je kind kan toch gewoon met andere kinderen spelen?

Mijn nichtjes mochten van mijn schoonzus ook nergens spelen, bij andere mensen was het sowieso vies. (ook als het niet vies was) dus herkenbaar hoor. Je schrijft al dat dat meisje ook niet bij anderen mag spelen, dus het zal niet aan jullie liggen. 
Het is zoals het is, jullie dochtertje mag dus wel daar spelen? Zo ja, laat ze dan lekker daar spelen en samen op school. Bij jullie thuis nodig je dan andere kinderen uit. Het is voor je dochter ook wel leuk om te blijven investeren in meerdere vriendschappen met verschillende kinderen. Als het altijd maar één vriendinnetje is, en er komt een keer een kink in de kabel is dat ook niet fijn.

Wat vervelend, zeker dat er geen reden wordt genoemd. Mag jouw dochter wel daar komen spelen? En andere kinderen? Mogen ze wel samen buitenspelen? 
Ik vind het niet gezond overkomen, een kind van 6/7 jaar dat niet bij andere kinderen mag spelen. En dan ook nog zonder reden.
Over die uitsluiting: het is die mensen hun goed recht om zelf te bepalen wie er bij hun thuis binnen komt en wie niet en ook naar wie hun dochter wel en niet mag gaan. Op school kunnen ze niet eisen dat hun kind niet mag omgaan met bepaalde kinderen, maar thuis wel. 
Iemand vroeg of jullie op een bepaalde manier 'anders' zijn. Kan het ook zijn dat dat gezin op een bepaalde manier 'anders' is en hun kind willen beschermen tegen invloeden van buitenaf? 

MamaE schreef op 24-11-2021 om 16:32:

Iemand vroeg of jullie op een bepaalde manier 'anders' zijn. Kan het ook zijn dat dat gezin op een bepaalde manier 'anders' is en hun kind willen beschermen tegen invloeden van buitenaf?


Dat kan ook nog.

Het kunnen bekrompen mensen zijn met een beperkt wereldbeeld, of het kan zijn dat jij iets doet/bent waar andere mensen een invoelbaar bezwaar tegen hebben maar wat je zelf niet zo ziet.

Ik snap dat je zou willen weten wát dat dan precies is. Maar als kind ook niet bij anderen mag spelen is er ook een kans dat het gewoon niet aan jou ligt. En het kan ook iets zijn waar de ouders zelf ook wel van weten dat het ingewikkeld ligt, maar er ook niet met andern over willen praten. Om maar iets te noemen: mensen met angst- of dwangstoornissen weten waarschijnlijk zelf ook wel dat ze niet "redelijk" zijn, maar hebben ook geen zin daar met allerlei andere ouders over te praten en hun commentaar en adviezen te horen.


Hoe dan ook, probeer termen als discriminatie en apartheid en uitsluiting te vermijden als je in gesprek probeert te gaan. Ik snap dat het zo voelt, maar het zet de verhouding verder op scherp.

Met mijn een van mijn jongste dochters haar beste vriendinnetje was dat ook zo. Moeder ook lerares, ook veel bso. Wij zijn zelf ook docenten maar die vader is nogal bijzonder dat ook leerkrachten van de meisjes tegen dingen aanliepen. Ik heb tegen dochter gezegd dat ze maar heel goed haar vriendinnetje op school moet zijn en dat het misschien wel over een poosje kan. Inmiddels komt het meisje hier wel weer. Wat het precies was weten we ook niet maar bij de leerkrachten leefde vooral het idee dat het bij vader lag. Beide meisjes (zusje in groep 3) zijn ook vrij timide. 

Redenen voor mij om terughoudend te zijn in contact: drugsgebruik, alcoholmisbruik, agressief gedrag, criminaliteit en vechthonden. Als dit bij jullie allemaal niet speelt, zou ik ervan uitgaan dat het aan die ouders ligt en niet aan jullie. 

Hoe zeker ben je dat het aan jullie zelf ligt en niet gewoon aan de ouders met bijvoorbeeld speciale wensen of onmogelijke eisen?

Mijn zus had bijvoorbeeld 2 vriendinnen in de klas wiens ouders getuigen van Jehovah waren.
Die meisjes mochten dus buiten school alleen bij andere getuigen over de vloer komen.
Nogal wiedes dat vragen tot speelpartijen of verjaardagsfeesten altijd werden afgewezen.
Niks persoonlijk dus, gewoon een geloofskwestie.
(Na 2 jaar vroeg niemand hen dan ook nog, want er zaten geen andere getuigen in de klas.)

Ja dit heb je gewoon te accepteren. Dat jij het niet vind kunnen is helaas dan jammer. Ik heb ook een paar gezinnen waar ik om diverse redenen niet wil dat mijn dochter speelt. Bij ons mag wel (maar liever niet). Als deze ouders hierover met mij in gesprek zouden willen doe ik dat ook niet. Ik heb daar zo mijn redenen voor en ik bepaal zelf waar ik wel en niet mijn kind wil laten spelen.

Hoe weet jij dat allemaal van dat vriendinnetje? Ik vind dat je wel erg veel weet over een kind dat je eigenlijk nooit ziet. Je eigen kind zit in groep 3 dus die zal al dit soort dingen niet zo zeggen. Zulke jonge kinderen ervaren echt nog niet zo enorm die stress hiervan. Tenzij constant gepushed wordt dat ze niet met je dochter om mag gaan, dan zal ze dat voelen. Maar over hoe dat in de klas gaat kun je eventueel een gesprek aanvragen met de leerkracht. Dochter speelt op school wel met kind waar ik niet wil dat ze heen gaat. Ben ik daar blij mee? Nee. Maar op school mag ze omgaan met wie ze wil. 

Wednesday schreef op 24-11-2021 om 18:13:

Redenen voor mij om terughoudend te zijn in contact: drugsgebruik, alcoholmisbruik, agressief gedrag, criminaliteit en vechthonden. Als dit bij jullie allemaal niet speelt, zou ik ervan uitgaan dat het aan die ouders ligt en niet aan jullie.

Er zijn zoveel redenen te bedenken waarom iemand niet wil dat hun kind ergens speelt. In mijn geval: een tokkie vader met zulk taalgebruik dat ik daar mijn kind niet aan bloot wil stellen. 

Bij een ander mogen de kinderen mij veels te veel. Laten ze compleet vrij. Zo mocht de 5 jarige daar zelf met een bijl houthakken en mochten ze zelf vuur maken. Tja dat vind ik voor mijn kind niet veilig dus daar mag ze niet meer heen. Ouders zijn binnen en laten de kids gewoon gaan waar ze willen.

PinkFlower schreef op 24-11-2021 om 18:20:

[..]

Er zijn zoveel redenen te bedenken waarom iemand niet wil dat hun kind ergens speelt. In mijn geval: een tokkie vader met zulk taalgebruik dat ik daar mijn kind niet aan bloot wil stellen.

Dat snap ik wel, dat zou bij mij onder agressief gedrag vallen denk ik. Wel zou ik het kind dan hier over de vloer vragen. Ken zelf twee mensen die als kind meemaakten nergens welkom te zijn, alleen vanwege hun ouders. Dat is ontzettend ondermijnend voor een kind. 

Het andere voorbeeld weet ik niet. Op die leeftijd was ik zelf een buitenkind dat fikkie stookte en had ik bijvoorbeeld al een zakmes.


Het is geen uitsluiting van jullie. Je schrijft zelf dat het meisje verder ook bijna nergens komt. Dus laat het los. Laat je dochter bij haar vriendin spelen en maak er niet zo'n drukte van. 
Mijn dochter mocht in groep 2 ook niet bij een vriendinnetje spelen. Want Papa had gezegd dat ze niet met bruine kindjes mocht spelen. Gelukkig had haar Mama er geen probleem mee als dit meisje wel bij ons kwam spelen. 

Reageer op dit bericht

Je moet je bericht bevestigen voor publicatie, je e-mailadres wordt niet gepubliceerd.