Ouders en School Ouders en School

Ouders en School

Lees ook op

Omgaan met verschillende schoolprestaties van kids


Rondje1975 schreef op 19-11-2026 om 21:22:

[..]

Dat snapt een 13 jarige jongen nog niet.

Nou?  Hij doet Havo hè? Geen praktijkonderwijs.

Wil je zoon eigenlijk die havo wel doen, of willen jullie dat?

We hebben hier dezelfde situatie gehad. 
Onze zoon deed met heel veel moeite en stress de havo.
Zus deed zonder moeite vwo en is daarna naar de universiteit gegaan, die ze ook zonder heel veel inspanning doorliep. 

Zoon heeft een stapje terug gedaan, heeft zonder stress en ontspannen zijn school verder doorlopen, waardoor hij zelf lekkerder in zijn vel zat en een veel leukere jongen werd. 

Staar je niet blind op die havo, zoon heeft een mbo opleiding gedaan, een baan gevonden, daarna hbo (betaald door zijn werkgever) gedaan ,heeft plezier in zijn werk en geen studieschuld. 

Onlangs samen met zijn vriendin een huis gekocht, terwijl dochter en vriend met hun universitaire opleiding een lagere hypotheek kunnen krijgen omdat ze allebei nog een studieschuld hebben. 

Een hoge opleiding klinkt leuk, maar is echt niet zaligmakend.....

Je dochter voelt zich niet gewaardeerd.
Lees eens terug wat je geschreven hebt want ik snap je dochter wel 
Jullie leven lijkt om zoon te draaien qua aandacht en trots zijn
Ik geloof niet dat het om geld gaat . Dochter wil ook gezien worden .
In woorden en daden 


Niet alles gelezen, zelf dus nooit beloont voor schoolwerk omdat ik zoiets bij ons al van verre kon zien aankomen. De enige beloning die wij in het vooruitzicht hebben voor wel of niet hard werken op de middelbare is het diploma. 

Simpel, logisch, nooit gezeur. 

Ik zou met dochter willen praten over haar extreem heftige gevoel en reactie: waar komt dat vandaan? Als ze dat tenminste wil en kan delen. Met een open houding van jullie, niet veroordelend. Echt vragen: wat hebben wij gemist, wat heb jij nodig aan aandacht, erkenning?

Daarna zou ik denk ik met z'n vieren om tafel gaan: dit raakt jullie allemaal, en belangrijk om allemaal dezelfde info te hebben. Ik zou aangeven dat jullie dit niet handig hebben gedaan (is een feit, dochter is ernstig upset) en dat jullie de cijfers/inzet wel willen belonen,  op een manier die voor iedereen goed voelt. Of juist niet meer? Dat gesprek moet je wel goed voorbereiden met je man: wat willen jullie, waar liggen jullie grenzen. Ik heb ons kind ook wel een iets groots in het vooruitzicht gesteld. Je wilt dat kind zó graag motiveren. Ik heb me nooit gerealiseerd dat de anderen daar moeite mee hadden kunnen hebben. Dus, als ik jullie was ging samen om tafel: dit was ons doel, het pakt niet goed uit. 500 euro is niet aan de orde. Hoe kunnen we het voortaan anders doen.

De mentor heeft hier mi een kwalijke rol in gespeeld. Dat hij jullie op gesprek vraagt vind ik al twijfelachtig,  zijn insteek ronduit nok.

Wat mij betreft krijgt elk kind wat het nodig heeft: als de boot zinkt, help je degene die niet kan zwemmen. Maar, in jullie geval voelt dochter zich blijkbaar achtergesteld. Belangrijk om daar in elk geval naar te luisteren.  

Rondje1975 schreef op 19-11-2026 om 21:00:

[..]

Dan komt hier de derde wereldoorlog. Ik merk dat er enorm veel frustratie in mijn dochter zit. En ik voel me heel kut dat ik dit blijkbaar heb veroorzaakt. Als ouder ben je automatisch meer bezig met je kind die in de problemen zit dan met het kind waar alles goed meegaat. Ik denkt dat ik te weinig aandacht aan mijn dochter heb gegeven als het om haar cijfers gaat.

Ik had aan mijn jongste een harde dobber. Slim genoeg maar geen motivatie en niet in gang te krijgen, en ik heb echt absurde beloningen in het vooruitzicht gesteld. Met oudste wel altijd open gecommuniceerd. Zij zat in dezelfde situatie als ik vroeger, ik was degene waar het kwam aanwaaien en mijn zusje de harde werker waar alle aandacht heen ging. Oudste heb ik dus altijd verteld hoe blij ik was met haar werkhouding, ze is en slim en een harde werker. Verder heb ik daar nooit waarde-oordelen aan gehangen. Jongste is nu op haar 21e uit eigen beweging weer aan een opleiding begonnen. Na de mavo en een onafgerond havo-avontuur was ze er helemaal klaar mee, en ik heb haar nu voor het eerst in haar hele leven zien leren voor school.

Reageer op dit bericht

Je moet je bericht bevestigen voor publicatie, je e-mailadres wordt niet gepubliceerd.