Rondje1975
19-11-2026 om 19:47
Omgaan met verschillende schoolprestaties van kids
Mijn dochter doet VWO 4 met twee vingers in haar neus. Op haar rapport staan altijd zevens, achten en zelfs een paar negens. Ze doet nauwelijks iets aan haar huiswerk. In de brugklas dacht ik dat ze op haar bek zou gaan als ze haast nooit een boek had opengedaan maar ze blijft mij verbazen met zulke goede cijfers. Dus bemoei ik mij nauwelijks met haar studiegedrag.
Mijn zoon aan de andere kant is net over naar HAVO 2. Dit heeft zowel mijn man als ik veel bloed, zweet en tranen gekost. We zaten dagelijks op zijn nek om te zorgen dat hij ging leren en zijn huiswerk ging maken. Met veel inspanning haalt hij dan een zes. Deze toetsweek heeft hij het verrassend goed gedaan en geen onvoldoendes gehaald. We waren zo trots op hem dat hij dan een game van rond de 50 euro mocht uitzoeken.
Onze dochter is daar erg boos om geworden omdat zij deze toetsweek niet lager dan een 7.4 had gehaald en zelfs 10 en zij mocht niet iets uitzoeken. Om heel eerlijk te zijn ging het haar zo makkelijk af dat het nog geen eens in mij opkwam om haar te belonen. Toen ik zei dat zij ook iets mocht uitzoeken van 50 euro werd ze helemaal razend. Volgens haar zal ze veel meer moeten krijgen als zoons magere zesjes 50 euro waard waren. Dit schoot bij mijn man in het verkeerde keelgat en hij noemde haar verwend.
Deze ruzie is nu volledig uit de hand gelopen en ze is zelfs naar haar mentor gegaan die een gesprek met ons heeft gehouden. Wij hoopte dat hij zal inzien dat voor onze zoon school veel moeilijker is en dat zo'n prestatie beloond moet worden en dat het eerlijk is dat dochter dezelfde beloning kan krijgen. Maar daar was hij het mee oneens. Hij impliceerde dat wij eigenlijk veel trotser op onze dochter zouden moeten zijn dan onze zoon omdat haar prestaties indrukwekkender waren.
Mijn man is nu erg pissig en ik voel mij zelf ook erg slecht. Heb ik mijn dochter te kort gedaan? Het is zo vanzelfsprekend voor mij dat mijn dochter alles haalt dat ik niet goed besef dat ik mijn zoon nu voortrok. Hoe kan ik dit oplossen? Als zesjes 50 euro waard zijn verdient mijn dochter wel 500 voor haar rapport. Maar dat zou ook een scheef gezicht trekken bij zoon. Ik voel mij nu zo'n slechte moeder. Heeft iemand tips?
OnherkenbaarAnoniem
19-11-2026 om 21:30
Rondje1975 schreef op 19-11-2026 om 21:22:
[..]
Dat snapt een 13 jarige jongen nog niet.
Nou? Hij doet Havo hè? Geen praktijkonderwijs.
stormkapje
19-11-2026 om 21:47
Wil je zoon eigenlijk die havo wel doen, of willen jullie dat?
We hebben hier dezelfde situatie gehad.
Onze zoon deed met heel veel moeite en stress de havo.
Zus deed zonder moeite vwo en is daarna naar de universiteit gegaan, die ze ook zonder heel veel inspanning doorliep.
Zoon heeft een stapje terug gedaan, heeft zonder stress en ontspannen zijn school verder doorlopen, waardoor hij zelf lekkerder in zijn vel zat en een veel leukere jongen werd.
Staar je niet blind op die havo, zoon heeft een mbo opleiding gedaan, een baan gevonden, daarna hbo (betaald door zijn werkgever) gedaan ,heeft plezier in zijn werk en geen studieschuld.
Onlangs samen met zijn vriendin een huis gekocht, terwijl dochter en vriend met hun universitaire opleiding een lagere hypotheek kunnen krijgen omdat ze allebei nog een studieschuld hebben.
Een hoge opleiding klinkt leuk, maar is echt niet zaligmakend.....
Roos57
19-11-2026 om 21:48
Je dochter voelt zich niet gewaardeerd.
Lees eens terug wat je geschreven hebt want ik snap je dochter wel
Jullie leven lijkt om zoon te draaien qua aandacht en trots zijn
Ik geloof niet dat het om geld gaat . Dochter wil ook gezien worden .
In woorden en daden
Kampeerder
19-11-2026 om 21:56
Niet alles gelezen, zelf dus nooit beloont voor schoolwerk omdat ik zoiets bij ons al van verre kon zien aankomen. De enige beloning die wij in het vooruitzicht hebben voor wel of niet hard werken op de middelbare is het diploma.
Simpel, logisch, nooit gezeur.
TrefleQ
19-11-2026 om 21:57
Ik zou met dochter willen praten over haar extreem heftige gevoel en reactie: waar komt dat vandaan? Als ze dat tenminste wil en kan delen. Met een open houding van jullie, niet veroordelend. Echt vragen: wat hebben wij gemist, wat heb jij nodig aan aandacht, erkenning?
Daarna zou ik denk ik met z'n vieren om tafel gaan: dit raakt jullie allemaal, en belangrijk om allemaal dezelfde info te hebben. Ik zou aangeven dat jullie dit niet handig hebben gedaan (is een feit, dochter is ernstig upset) en dat jullie de cijfers/inzet wel willen belonen, op een manier die voor iedereen goed voelt. Of juist niet meer? Dat gesprek moet je wel goed voorbereiden met je man: wat willen jullie, waar liggen jullie grenzen. Ik heb ons kind ook wel een iets groots in het vooruitzicht gesteld. Je wilt dat kind zó graag motiveren. Ik heb me nooit gerealiseerd dat de anderen daar moeite mee hadden kunnen hebben. Dus, als ik jullie was ging samen om tafel: dit was ons doel, het pakt niet goed uit. 500 euro is niet aan de orde. Hoe kunnen we het voortaan anders doen.
De mentor heeft hier mi een kwalijke rol in gespeeld. Dat hij jullie op gesprek vraagt vind ik al twijfelachtig, zijn insteek ronduit nok.
Wat mij betreft krijgt elk kind wat het nodig heeft: als de boot zinkt, help je degene die niet kan zwemmen. Maar, in jullie geval voelt dochter zich blijkbaar achtergesteld. Belangrijk om daar in elk geval naar te luisteren.
MMcGonagall
19-11-2026 om 22:02
Rondje1975 schreef op 19-11-2026 om 21:00:
[..]
Dan komt hier de derde wereldoorlog. Ik merk dat er enorm veel frustratie in mijn dochter zit. En ik voel me heel kut dat ik dit blijkbaar heb veroorzaakt. Als ouder ben je automatisch meer bezig met je kind die in de problemen zit dan met het kind waar alles goed meegaat. Ik denkt dat ik te weinig aandacht aan mijn dochter heb gegeven als het om haar cijfers gaat.
Ik had aan mijn jongste een harde dobber. Slim genoeg maar geen motivatie en niet in gang te krijgen, en ik heb echt absurde beloningen in het vooruitzicht gesteld. Met oudste wel altijd open gecommuniceerd. Zij zat in dezelfde situatie als ik vroeger, ik was degene waar het kwam aanwaaien en mijn zusje de harde werker waar alle aandacht heen ging. Oudste heb ik dus altijd verteld hoe blij ik was met haar werkhouding, ze is en slim en een harde werker. Verder heb ik daar nooit waarde-oordelen aan gehangen. Jongste is nu op haar 21e uit eigen beweging weer aan een opleiding begonnen. Na de mavo en een onafgerond havo-avontuur was ze er helemaal klaar mee, en ik heb haar nu voor het eerst in haar hele leven zien leren voor school.
