Jaar voorlopen volgens CITO

Jeetje Meesje, je hebt nog piepjonge kinderen en vertelt in de eerdere post dat je vroeger op school alles klassikaal kreeg en dat de oplossing van de juf als was (als je iets snel begreep en al uit had) om alles nog maar weer een keer te doen. Ik verwachtte dan dat je een stuk ouder zou zijn dan ik maar dat kan niet, integendeel.
Ik geloof je direct en ik weet dat mijn basisschool best wel bijzonder was hoor, maar ik heb echt een totaal andere ervaring. En mijn kinderen zijn twintigers..!!

Er werd bij mij vroeger veel zelfstandig gewerkt, veel in groepjes uitgelegd en enigszins maatwerk gegeven. Ook hier en daar wat individuele aandacht, al was het maar kort (om eigen werk uit te delen). Geen Montessorischool. Gewoon 30 leerlingen in de klas.

Decembermamma schreef op 22-07-2026 om 12:05:

Van wat ik weet is dat bij heel veel werkjes de kinderen met dyslexie bij de tafel van de docent zitten en dat de docent dan dus geen tijd heeft om rond te lopen. Bij rekenen gebeurde het vaak dat de docent dan bleef haken bij de kinderen die regelmatig de klas verlaten voor extra lessen. De plusklaskinderen mogen in de klas vaak plusklaswerk doen, en dat zijn vaak leukere werkjes als het standaard werk dat ze moeten doen. En de kinderen die extra begeleiding nodig hebben komen vaak weer blij terug want die hebben de bijles vaak ook afgesloten met wat leukers dan het standaard werk.

Je hebt werkelijk geen idee hoe onderwijs in elkaar zit. Of hoe het is een kind met extra aandacht te hebben of te zijn. Daar is niets leuks aan. Niet aan een beperking of leerstoornis. En ook niet aan meer- of hoogbegaafdheid. Niet alles in het leven is leuk. School is noodzakelijk en kan ook leuk zijn. Maar dat is het niet altijd. Een baan of het huishouden doen trouwens ook niet. 

Uiteindelijk heeft een docent voor alle leerlingen aandacht. Maar voor sommigen gewoon wat meer. Omdat die zonder die aandacht überhaupt niet tot leren komen. Waar jou gemiddelde kind die vaardigheden wel kan. Sterker nog als die kinderen die aandacht, bijles of het andere werk niet kregen is de kans groot dat ze de sfeer voor de hele klas beïnvloeden. Waardoor jouw gemiddelde kind daar weer last van krijgt. Dat gebeurde vroeger in mijn klas. 

Egel. schreef op 22-07-2026 om 15:37:

Jeetje Meesje, je hebt nog piepjonge kinderen en vertelt in de eerdere post dat je vroeger op school alles klassikaal kreeg en dat de oplossing van de juf als was (als je iets snel begreep en al uit had) om alles nog maar weer een keer te doen. Ik verwachtte dan dat je een stuk ouder zou zijn dan ik maar dat kan niet, integendeel.
Ik geloof je direct en ik weet dat mijn basisschool best wel bijzonder was hoor, maar ik heb echt een totaal andere ervaring. En mijn kinderen zijn twintigers..!!

Er werd bij mij vroeger veel zelfstandig gewerkt, veel in groepjes uitgelegd en enigszins maatwerk gegeven. Ook hier en daar wat individuele aandacht, al was het maar kort (om eigen werk uit te delen). Geen Montessorischool. Gewoon 30 leerlingen in de klas.

Ik ben wel ouder dan je op basis van mijn kinderen zou denken 😉 Maar ik denk dat het idd ook geen beste basisschool was. Ik weet dat de ouders van een vriendje hun best moesten doen om hem naar de lom-school te krijgen. Wij hadden echt nog kinderen in de klas die dan de conciërge moesten helpen oid. Dus mss heb ik ook geen goed referentiekader. Maar het voordeel is wel dat ik nu snel tevreden ben met de basisschool van mijn kinderen 😉

Egel. schreef op 22-07-2026 om 15:37:

Jeetje Meesje, je hebt nog piepjonge kinderen en vertelt in de eerdere post dat je vroeger op school alles klassikaal kreeg en dat de oplossing van de juf als was (als je iets snel begreep en al uit had) om alles nog maar weer een keer te doen. Ik verwachtte dan dat je een stuk ouder zou zijn dan ik maar dat kan niet, integendeel.
Ik geloof je direct en ik weet dat mijn basisschool best wel bijzonder was hoor, maar ik heb echt een totaal andere ervaring. En mijn kinderen zijn twintigers..!!

Er werd bij mij vroeger veel zelfstandig gewerkt, veel in groepjes uitgelegd en enigszins maatwerk gegeven. Ook hier en daar wat individuele aandacht, al was het maar kort (om eigen werk uit te delen). Geen Montessorischool. Gewoon 30 leerlingen in de klas.

Ik ben een dertiger maar pluswerk bestond nog niet op mijn basisschool toendertijd.  Gelukkig veranderen tijden en krijgen mijn kinderen op diezelfde basisschool dat wel nu.

Meesje schreef op 22-07-2026 om 11:47:

Ik kan me van vroeger op school eigenlijk helemaal niet herinneren dat er zo veel 'individuele aandacht' was voor ieder kind. Wij kregen klassikaal les, je (de klas als geheel) kreeg opdrachten, die deed je in stilte en die kreeg je nagekeken terug. Dan was er wel eens een opmerking van juf of meester, ze keken wel eens naar je tekening of je kreeg hulp bij een handwerk/handenarbeid opdracht oid. Maar dat was het wel. Als je iets niet snapte kreeg je eventueel een tweede keer uitleg. Maar meer individuele aandacht was er toch niet toen. En dan heb ik het over de tijd voordat kinderen met etiketjes (HB, ASS enz) hun eigen programma's kregen. De tijd dat iedereen 'gemiddeld' moest zijn en anders 'lastig' was. Volgens mij was in de tijd dat alle lessen alleen maar voor de gemiddelde leerlingen was het ook niet zo dat die leerlingen dan veel individuele aandacht kregen.

Is dat nu anders dan? Krijgen ze nu nog minder individuele aandacht? Of zijn de verwachtingen nu anders? Verwachten kinderen (hun ouders) dat ze speciale aandacht krijgen want Pietje met het etiketje krijgt dat ook dus het is niet eeheeheerlijk als ons Marietje dat niet ook krijgt.

Je gaat toch niet naar school voor aandacht. Je gaat naar school om dingen te leren zoals rekenen, lezen enz. En dan hebben we een systeem waar we dat zo veel mogelijk klassikaal/in groepsverband doen, dus per definitie niet individueel. Wel zo efficient, anders is het niet te betalen. Alleen kinderen die, met reden, niet meekunnen in die groep krijgen in een andere groep hun les (zoals plusgroep) en als dat niet mogelijk is individuele ondersteuning en afspraken.

Natuurlijk moet een leerkracht alle kinderen in beeld hebben en 'zien'. En is een keer een persoonlijk woordje en blijk van erkenning belangrijk. Maar aandacht om de aandacht want Piet krijgt dat ook en dan ook graag een tijdschrift want dat krijg Sjaakie ook en dan ook graag een plusgroep want dat heeft Liesje en graag extra groot afgedrukte toetsen zoals Mia en graag een paar aangepaste schoenen net zoals Lisa. Of nee, die schoenen niet, alleen de dingen die wij leuk vinden alsjeblieft. Sorry, ik draaf een beetje door, maar ik word een beetje kriegel van al die ouders die zich tekort gedaan voelen omdat hun kind geen beperking heeft.

Ik kan me ook zulke dingen niet herinneren van vroeger. Alleen linkshandige kregen merkbaar extra aandacht, als in aparte instructies over hoe je als linkshandige de pen vasthoud. En een andere kleur vulpen, vanwege dat die voor linkshandigen was. 

En de gymlerares gaf mij soms wat extra instructies bij gym. Dat ging niet ten koste van andere kinderen, andere kinderen hielp ze ook. En degenen die wel van nature goed waren in gym, hadden dan juist weer meer aandacht nodig om ze in het gareel te houden. 

Ik denk dat vrijwel ieder kind wel bij een bepaald vak juist wat minder of meer aandacht kreeg. 

Maar we hadden geen plusgroepen. Als je extra werk wou moest je daar zelf achteraan.

 Er werd een jongen van school gepest die vermoedelijk nu de diagnose adhd zou krijgen. 

Koptelefoons en stripboeken kwamen toen echt de klas niet in.

De werkelijk afwijkende kinderen verdwenen in die tijd naar een LOM school. Dus daar merkte je dan ook veel minder van. 

Er komen wel meer leerlingen met afwijkingen op de gewone basisschool terecht nu, en daar is wel extra begeleiding voor. Maar de klassen zijn nog steeds even groot. Waarmee de kans dat een gemiddelde leerling minder aandacht krijgt, nu wel groter is dan vroeger. 

Zeespiegel schreef op 22-07-2026 om 23:27:

[..]

Ik kan me ook zulke dingen niet herinneren van vroeger. Alleen linkshandige kregen merkbaar extra aandacht, als in aparte instructies over hoe je als linkshandige de pen vasthoud. En een andere kleur vulpen, vanwege dat die voor linkshandigen was.

En de gymlerares gaf mij soms wat extra instructies bij gym. Dat ging niet ten koste van andere kinderen, andere kinderen hielp ze ook. En degenen die wel van nature goed waren in gym, hadden dan juist weer meer aandacht nodig om ze in het gareel te houden.

Ik denk dat vrijwel ieder kind wel bij een bepaald vak juist wat minder of meer aandacht kreeg.

Maar we hadden geen plusgroepen. Als je extra werk wou moest je daar zelf achteraan.

Er werd een jongen van school gepest die vermoedelijk nu de diagnose adhd zou krijgen.

Koptelefoons en stripboeken kwamen toen echt de klas niet in.

De werkelijk afwijkende kinderen verdwenen in die tijd naar een LOM school. Dus daar merkte je dan ook veel minder van.

Er komen wel meer leerlingen met afwijkingen op de gewone basisschool terecht nu, en daar is wel extra begeleiding voor. Maar de klassen zijn nog steeds even groot. Waarmee de kans dat een gemiddelde leerling minder aandacht krijgt, nu wel groter is dan vroeger.

En al die kinderen met "afwijkingen" ( wat een ontzettend naar woord), hebben heel veel last van hoe het vroeger ging,  want je een beetje extra, of beter gezegd andere, aandacht hadden zij gewoon mee kunnen komen.  

Kimdekim schreef op 23-07-2026 om 08:21:

[..]

En al die kinderen met "afwijkingen" ( wat een ontzettend naar woord), hebben heel veel last van hoe het vroeger ging, want je een beetje extra, of beter gezegd andere, aandacht hadden zij gewoon mee kunnen komen.

Niet allemaal wij kregen op de mavo er ineens een paar van de lomschool bij en die gaven alle 3 aan dat ze zonder de lomschool niet op de mavo waren gekomen. 

Decembermamma schreef op 23-07-2026 om 09:26:

[..]

Als dit door diverse kinderen verteld wordt lijkt het me wel duidelijk toch? Mijn zoon had ook vriendjes in de plusklas en die gaven ook aan dat ze plusklas werkjes leuker vonden als gewoon werk.

Nee, juist niet. Verhalen van kinderen geven vaak een ander beeld. Net als dat kinderen iets saai vinden. Dat kan maar betekent niet dat je het niet hoeft te leren. Schrijven vinden veel kinderen saai, steeds hetzelfde. Toch iets wat aangeleerd moet worden. Maar dat is off topic.

Het gaat ook niet om deze ene zin (En zoals eerder gezegd: peuters doen werkjes). Wat wordt er gedaan om welke reden? Natuurlijk zijn opdrachten leuker als ze aansluiten bij wat je interessant vindt. De kinderen die extra lezen in een klein groepje vinden dat ook vaak leuk. Ook om wat extra aandacht natuurlijk. 

Dat vind ik trouwens wel een kanttekening bij plusklassen. Die doen vaak creatieve opdrachten waarbij ze samenwerken en executieve functies en onderzoeksvaardigheden worden geoefend. Dat is voor alle kinderen goed en leuk. Waarom niet voor iedereen? En waarom los van de rest van de klas? 

Alleen leuk (jeukwoord) is geen reden om iets wel of niet te doen in het onderwijs. Het is mooi meegenomen maar zonder leuk kan het ook.

Decembermamma schreef op 23-07-2026 om 09:26:

[..]

Als dit door diverse kinderen verteld wordt lijkt het me wel duidelijk toch? Mijn zoon had ook vriendjes in de plusklas en die gaven ook aan dat ze plusklas werkjes leuker vonden als gewoon werk.

Ja maar het is toch niet gek dat ze die dingen leuker vonden? Mijn kinderen lopen voor waardoor ze weinig uitdaging vinden in de reguliere taken en dus de plusopdrachten leuker vinden.

Due-scimmie schreef op 23-07-2026 om 16:38:

[..]

Ja maar het is toch niet gek dat ze die dingen leuker vonden? Mijn kinderen lopen voor waardoor ze weinig uitdaging vinden in de reguliere taken en dus de plusopdrachten leuker vinden.

Dat had mijn zoon dus ook, alleen werd dat niet opgemerkt. Wellicht omdat hij 9 maanden jonger was dan de een na jongste van de klas of omdat hij zo verveeld was dat het niet opviel. 

Kimdekim schreef op 23-07-2026 om 08:21:

[..]

En al die kinderen met "afwijkingen" ( wat een ontzettend naar woord), hebben heel veel last van hoe het vroeger ging, want je een beetje extra, of beter gezegd andere, aandacht hadden zij gewoon mee kunnen komen.

Ja, maar met het besluit om alles op 1 hoop te gooien, had misschien ook besloten kunnen worden de klassen kleiner te houden. Nu lopen scholen die bewust kleinschalig willen zijn, al snel het risico door de ondergrens te zakken, en te moeten stoppen. Vind ik jammer. Dus misschien hebben ouders die vinden dat hun kind te weinig aandacht krijgt, vanwege al die kinderen met speciale behoeften, ook wel gewoon gelijk. Is het schoolsysteem daar echt wel ver genoeg op aangepast? Krijgen onze kinderen nog dezelfde aandacht die wij vroeger kregen? 

Nou heb ik zelf het idee dat mijn kleuter zelf ruim alle aandacht naar zich toe trekt op school. Maar misschien dat rustigere kinderen nu vaker onopgemerkt blijven dan vroeger?

Zeespiegel schreef op 23-07-2026 om 22:19:

[..]

Ja, maar met het besluit om alles op 1 hoop te gooien, had misschien ook besloten kunnen worden de klassen kleiner te houden. Nu lopen scholen die bewust kleinschalig willen zijn, al snel het risico door de ondergrens te zakken, en te moeten stoppen. Vind ik jammer. Dus misschien hebben ouders die vinden dat hun kind te weinig aandacht krijgt, vanwege al die kinderen met speciale behoeften, ook wel gewoon gelijk. Is het schoolsysteem daar echt wel ver genoeg op aangepast? Krijgen onze kinderen nog dezelfde aandacht die wij vroeger kregen?

Nou heb ik zelf het idee dat mijn kleuter zelf ruim alle aandacht naar zich toe trekt op school. Maar misschien dat rustigere kinderen nu vaker onopgemerkt blijven dan vroeger?

Ik had vroeger nooit het idee dat ik aandacht op school tekortkwam, terwijl ik in een grotere klas zat dan mijn dochter. Misschien is het zo wrang omdat andere kinderen meer aandacht krijgen. Mijn dochter zegt ook vaak dat de juf haar alleen maar ziet als ze iets doet wat niet mag. Ze krijgt voor de rest nooit speciale aandacht omdat ze blijkbaar in de middenmoot zit. Ook heb ik de juf horen zeggen dat het hb jongentje nou eenmaal speciaal is en niet zo als de rest. Vooral die verwoording stoot mij tegen mijn borst. Het voelt alsof mijn dochter dan veel minder gewaardeerd wordt. Alsof haar leven en haar rol in de maatschappij ondergeschikt is in vergelijking met dat hb jongentje.