Echt kleuteren

Doelpalen verschoven

Tess, je algemene beweringen nuanceer je nu naar beweringen die voor jouw kinderen gelden. Daar is 'iets' mee, zeg je zelf al. Nu is het goed mogelijk dat de benadering die jij kiest voor jouw kinderen de beste is. Dat het niet willen van jouw zoon zo'n enorme invloed heeft op alles dat je daar maar beter niet aan kunt zitten om nog grotere problemen te vermijden. Niemand kan daar wat over zeggen, maar die benadering is in zijn algemeenheid niet verstandig omdat het niet kunnen of niet willen wordt uitgelegd alsof er 'iets' met het kind is. En dat is vervelend als er helemaal niks met dat kind is, maar het slechts rust op een levensopvatting van de ouders die menen dat niet willen ook moet kunnen en vooral ook dat zij niet de aangewezen personen zijn om zoon bij te brengen dat hij ook wel eens iets moet wat ie niet wil.
Over de Inspectie: Ja, er zijn ook Vrije Scholen die geen onvoldoende scoren. Maar je veronderstelling dat scholen aan eisen zouden voldoen waardoor voor leerlingen een minimum gewaarborgd is, klopt niet.
En inderdaad: ook Montessorischolen scoren vaker slecht. Dat komt omdat het concept te moeilijk is voor algemene toepassing. Eerder schreef ik al:"Dat komt voor een deel trouwens ook voort uit onvermogen: van het kind uitgaan vraagt ook dat je ziet wat het kind beweegt en daar iets voor kunt verzinnen. De meeste mensen (ook leerkrachten) kunnen dat helemaal niet en als ze het al zouden kunnen dan ontbreekt ze botweg de tijd."
Het resultaat is dat kinderen niet of onvoldoende gestimuleerd worden (geen aanbod krijgen) en dat leerkrachten zich beperken tot de koude constatering dat kind maar niet aan de werkjes begint of ze niet af krijgt.
Dat is een schadelijke benadering.
Groet,
Miriam Lavell

Vs/ owinsp

De Vrije school waar mijn oudste twee 6 jaar op zaten scoorde en scoort heel goed bij de inspectie. Toch heb ik ze eraf gehaald met een flinke achterstand, en met mij nog 12 van de 30 ouders (!) De inspecteur was aangenaam verrast door de aardige leerkrachten, het leuke eigenbedachte volgsysteem, de mooie materialen, het enthousiaste team, etc. Dat de kinderen van 10 soms nog geen avi-6 hadden, of nog geen enkele tafel kenden, dat was 'm denk ik even ontgaan.

Miriam

Tenzij je iets kunt vinden dat hem wel beweegt. Van daar uit kun je verder. Daar moet je wel naar zoeken en dat moet je voortdurend bezighouden. Het is hard werken, (...)
Je wilt niet weten hoeveel ik daarmee bezig ben. Niks doen is geen optie want dan gebeurd er ook echt niks!
Maar goed, jullie hebben gelijk, ik hoor eigenlijk niet in deze discussie thuis, want met mijn kinderen is ook duidelijk iets aan de hand. Dat wil wel zeggen dat ik veel meer dan andere ouders bezig ben met ze, en ook met het vinden van passend onderwijs.
Tess

Dat zeg ik

Tess:"Niks doen is geen optie want dan gebeurd er ook echt niks!"
Zie mijn postje 'dat gaat niet gebeuren' van afgelopen donderdag. Ik geloof dat we het eens zijn. Ik geloof bovendien dat Maw met haar zoon niet in jouw positie verkeert en dat er dus vooralsnog geen reden is om zaken te laten liggen (nog even niks moeten) omdat andere zaken nog niet op orde zijn.
Maar dat kan Maw zelf het beste beoordelen.
Groet,
Miriam Lavell

Hoe het hier gaat

Mijn dochter heeft het hele eerste kleuterjaar geklaagd dat ze de werkjes zo stom vond, ze wilde liever spelen. Ze kan het best, ook als de juf eens een wat moeilijker werkje aanbiedt. Maar ze zal de dag erna datzelfde werkje nooit uit zichzelf uit de kast pakken. Ze is gewoon zo'n kind dat makkelijk een 8 kan halen, maar een 6 ook prima vindt. En voor de dingen die haar niet komen aanwaaien, heeft ze niet zoveel interesse. Man en ik hebben haar met opzet op een 'gewone' school gedaan, want dan moet ze wel. Dochter zit nu in groep 2 en zal volgend jaar geen moeite hebben met de leerstof van groep 3, wat niveau betreft loopt ze namelijk een beetje voor en op alle fronten is ze ongeveer even ver. Dankzij de verplichte werkjes van juf. Zonder die verplichte werkjes zou ze op sommige gebieden geen klap uitvoeren. Ik herken dat helemaal .
Mathilde

Voor de goede orde

Even om misverstanden te voorkomen: Ik sta niet achter de knechtende aspecten van het onderwijs en zie geen heil in de verplichte werkjes. Ik vind ze meestal ook gewoon stom.
Tegelijkertijd vind ik het geen drama (hoewel het wel degelijk uit de hand kan lopen) en vind ik het heel gezond om je kinderen te leren dat ze die zeurende of bezorgde juf gewoon een beetje moeten paaien. Lieve lach op het gezicht en doen dat stomme klusje. Dan is iedereen snel tevreden.
En ja, ik meen dat vijf jarigen daar oud genoeg voor zijn. Ze poetsen tegen die tijd ook hun tanden en ruimen hun speelgoed op. Geven oma een kusje of een handje, terwijl haar kin prikt of ze je hand te lang vasthoudt.
Daar is best mee te leven allemaal.
Groet,
Miriam Lavell

Goede en slechte scholen komen overal voor

Ik wil graag een keer zeggen dat er goede en slechte scholen zijn bij elk type onderwijs. Dus je hebt goede en slechte Montessori scholen, goede en slechte vrije scholen en goede en slechte reguliere basischolen. Ik merk dat een aantal ouders vanwege hun eigen slechte ervaring tijdens hun eigen basisschooltijd (toch zeker zo'n 20 jaar geleden denk ik, als het al niet meer is) hele schooltypen afschrijven. Ik zelf heb op een Montessori en Daltonschool gezeten en haatte elke minuut dat ik daar zat. Toch is mijn eigen kind naar een Montessorischool gegaan omdat wij dachten dat dit schooltype het beste bij haar zou passen. Er zijn geen 2 scholen hetzelfde en laten we dus niet deze rubriek gebruiken om onze eigen frustraties van jaren geleden af te reageren. Scholen zijn in die 20 jaar echt wel veranderd en onze buurkinderen die naar de Vrije school gaan, lezen een stuk beter dan de meeste kinderen die wij kennen in het reguliere basisonderwijs (groep 3 en 4 heb ik het nu over). Laten we dus niet alles over een kam scheren.

De dingen bij de naam noemen

Saartje:"laten we dus niet deze rubriek gebruiken om onze eigen frustraties van jaren geleden af te reageren."
Met deze bewering kom je niet weg. Vrije Scholen en Montessorischolen (en Islamitische scholen) scoren vaker slecht. Dat is gewoon een feit. Je kunt het nalezen in de jaarverslagen van de Inspectie.
De verklaring daarvoor vind je in de onderwijsconcepten die erachter steken, gecombineerd met het fenomeen dat dit soort scholen een bijzondere aantrekkingskracht heeft op hoger opgeleiden. Met dat rammelende (VS) of moeilijk uitvoerbare (Montessori) concept moet er dus ook nog hoog gescoord worden door de leerlingen.
De ontdekking die MAW doet in dit draadje, is een doodgewone. Ik deed 'm ook (bij een gewone basisschool trouwens): Leerkrachten zijn helemaal niet bezig met voortdurend om je kind heen puzzelen. Als je zelf gewend bent om dat wel te doen (en zo hoort het, lees de boekjes), dan levert dat verschil van omgang een ware cultuurshock op. Eerst bij je kind, dan bij de juffen (raar kindje dit) en vervolgens bij jou (wat nou raar kindje?!). Dit soort communicatiestoornis kan fors uit de hand lopen tot en met het opplakken van de meest stigmatiserende aandoeningen.
Maar eigenlijk is er niet meer aan de hand dan een verschil van opvatting en het gebrek aan communicatie daarover. Ik zou het heerlijk vinden als scholen (alle scholen) hun wollige taal eens op zouden bergen en gewoon helder zouden zeggen waar het op staat. Vooral ook tegen de kinderen. "Nee Stoffer, is niet leuk, maar het moet even, net als tanden poetsen of op de weegschaal staan bij de dokter".
Het werkelijke probleem is dat leerkrachten zelf in grote getalen (niet alleen op het VS of Montessori) zo vreselijk geloven in de wollige onderwijsprietpraat, dat ze denken dat 'verplichte werkjes binnen onuitgesproken voorwaarden willen doen' een kindeigenschap is. Iets als leren lopen, tanden krijgen of zindelijk worden.
Het komt dus te vaak niet in ze op om maar gewoon duidelijk te zijn. Over kinderen die niet aan die verwachting voldoen, wordt met zorg gesproken. Daarmee is iets 'mis'.
Zet daar ouders tegenover die achter de uitgesproken zorg vanzelfsprekend veronderstellen dat de leerkrachten al van alles gedaan hebben om het kind tot de werkjes te stimuleren (zo doen ze het zelf en zo hoort het, zie de boekejes), ook duidelijk zijn daar waar dat nodig is, en zij gaan ook denken dat er iets 'mis' is.
De werkelijkheid is veel eenvoudiger.
Thuis en zelfs op de creche kan er eindeloos om het kind heen gepuzzeld worden. Op school niet. Daar moet gewoon wat moet om de voortgang vlot te trekken, zoals we bij de dokter met een beetje dwang het armpje of beentje blootleggen voor een prik. Of kindje wil of niet, het gaat gebeuren en wel binnen vijf minuten, want de volgende patient staat al te wachten.
Op school hoeft het niet zo heftig, maar een beetje dwang is soms noodzakelijk. Dat begint met duidelijk uitspreken wat er van het kind verwacht wordt: doe die werkjes.
Op school hoeft trouwens ook niet alles wat er aan werkjes ligt. Dat is een kwestie van onderhandelen met de leerkrachten en dat kan ook nog problemen opleveren, want een flink aantal leerkrachten vindt het zielig voor de andere leerlingen als een leerling niet alles moet, terwijl de rest wel moet of het zonder klagen doet.
Maar die onderhandelingen kunnen pas beginnen als duidelijk wordt wat de verwachtingen zijn en waar de werkjes toe dienen. Als de communicatie helder is. Als iedereen weet waar het over gaat.
Hier geldt wel: Pick your battles. Het is niet handig om alle juffenillusies omver te willen werpen, bij alles tot de kern te willen komen. Je kunt je kind gewoon leren om witte voetjes te halen. Dat is ook een manier om juffen af te schudden en niet voortdurend op de huid gezeten te worden over je 'werkhouding'.
Probeer dat eerst.
Je kunt ook voor een school kiezen waar kinderen minder op de huid gezeten worden (hoewel dat op het VS zich beperkt tot de kleuterklassen). Zelfs als dat volgens de Inspectie een slechte school is, of tot de risicoscholen hoort. School kan een prima plaats zijn om een beetje vrijblijvend tijdverdrijf te hebben. Maar dan moet je wel zelf aan de slag met lezen, rekenen en binnen de lijntjes kleuren, anders leren kind te weinig.
Daarom is het belangrijk om de schooltypen die een risico vormen gewoon bij de naam te noemen.
Groet,
Miriam Lavell

Give him a break

Maw:"Ik ben al blij dat de ergste drama´s achter de rug zijn wat betreft het niet naar school willen. Dat heeft best lang geduurd en steekt af en toe nog de kop op. En eerlijk is eerlijk, dat gaat mij soms best aan het hart."
Hij is vijf. Je mag hem dus af en toe thuis houden zonder dat hij ziek is. Wel even melden aan het schoolhoofd dat je hem thuishoudt. Vraag van hem de inspanning om witte voetjes te halen, erken zijn ongenoegen en leer hem zich erover heen te zetten. Beloon hem af en toe met iets extra's. Dat kan zo simpel zijn als: Jij doet je best om die juf te sussen, dan doe ik mijn best om met jou af en toe iets leuks te doen.
Ook later kun je dit nog toepassen. Een keertje 'ziek' kan best. Zolang zoon maar snapt dat je dat niet iedere dag of week uit je mouw kunt schudden, is dat oke. Ook jij bent gebonden aan 'moeten'. Iedereen 'moet' van alles. Nu nog een slimme manier vinden om dat dragelijk te laten zijn.
Groet,
Miriam Lavell

Dingen benoemen

>>Daarom is het belangrijk om de schooltypen die een risico vormen gewoon bij de naam te noemen.

Dan generaliseer je en eigenlijk ten koste van de vernieuwingsscholen. Er wordt gezegd: dé vrije scholen, dé montessorischolen etc... Nooit dé openbare scholen.
Het is vergelijkbaar met dé marokkanen (of voor mijn part Polen)die voor problemen zorgen. Dat is een selecte groep binnen de totale marokkaanse gemeenschap. Je doet dan geen recht aan degenen die wel aan de normen voldoen.

Elitair probleem

Marit:"Prikken moet, werkjes doen ook, maar bij het eerste heb je ook nog te maken met vertrouwen, lichamelijke integriteit etc...."
Lichamelijke integriteit is een term die slechts door een select deel van de bevolking gebruikt wordt. Zo is je er druk om maken, zelfs als kind een prikje krijgt, een elitair probleem.
Blijf je vooral druk maken en doen wat je kunt om de omstandigheden optimaal te laten zijn, juist dat is wat het verschil maakt bij groot worden, maar hou het wel een beetje in perspectief alsjeblieft.
Er zijn vele variaties van 'erg'.
Groet,
Miriam Lavell

Scholen zijn geen mensen

marit:"Het is vergelijkbaar met dé marokkanen"
Dat is een racistische vergelijking. Achter 'marokkaan' steekt niet een door mensen bedachte filosofie. Het is geen systeem met aanwijsbare makkes. Scholen zijn dat wel. Er is dan ook geen sprake van generaliseren. Wel van een waarde-oordeel over schoolsystemen. Alle scholen die volgens die systemen werken, hebben dezelfde makkes. Dat veel VS scholen niet meer onder de maat presteren komt voor een deel door de manier waarop de maat genomen wordt (het is een magere waarborg voor kwaliteit) en voor een ander deel omdat men, uit angst voor een slecht oordeel, meer en meer het systeem loslaat.
Een echte Vrije School leert kinderen wel abgeeckte letters maken in complementaire kleuren, maar heeft niet de pretentie leerlingen te kunnen leren lezen. Daar moet je voor geboren zijn volgens Steiner.
Groet,
Miriam Lavell

Onderpresteren

"Hm.. die kwam wel aan. Maar het klopt wat je zegt. Als peuter kon Stoffer gewoon kiezen wat hij leuk vond en dat deed hij goed. En het deed hem ook goed. Hij kon (en kan nog steeds) geweldig goed spelen en hij ontwikkelde zichzelf als peuter enorm snel. Als hij in dat tempo was doorgegaan had hij nu kunnen lezen en schrijven (niet dat het nou dáár precies om gaat, maar daar was hij toen flink mee bezig)."

Dit doet bij mij alarmbellen rinkelen. Het zou natuurlijk kunnen dat je zoon qua ontwikkeling stil staat, maar het kan ook zijn dat hij zich aan het aanpassen is aan de rest en dat hij bezig is met onderpresteren. Als dat het geval is, is het zaak om heel snel contact op te nemen met de juffen want dat betekent dat die werkjes veel te makkelijk voor hem zijn. En scholen zijn wel verplicht om kinderen passend onderwijs te geven. Daar heeft je kind namelijk recht op. Maar dan moeten ze wel zien dat het werk niet bij hem past en dat is vaak het probleem (waar wij dus keihard op de pz tegenaangelopen zijn, de ortho zij tegen me, hou er rekening mee dat je als ouder niet geloofd wordt, en o wat klopt dat helaas nog vaak) Hij heeft dan uitdaging nodig. Dat school hem veel energie kost kan zeker kunnen. Verkijk je niet op Montessori, het staat en valt allemaal met de leerkracht. Niet naar school willen, het niet leuk vinden en wel leergierig geweest zijn betekent dat er iets mis aan het gaan is. School signaleert nu wel wat, maar de vraag is of ze er de juiste conclusie uittrekken.

Ga eens kijken op HIQ.nl en op het hiq forum. Daar is veel informatie te vinden. Want er is een groot verschil tussen niet zo leuk en leren stom, stomvervelend gaan vinden.

Echte vrije school

Hoeveel echte vrije scholen zijn er nog in Nederland die kinderen abgeeckte letters laten maken? Het lijkt mij dat toch niet alle scholen dat doen.

Tinus

Ik ben er niet zo van overtuigd dat het hele onderwijsmodel slecht is. Dat er slechte dingen in zitten, oke, maar er zitten ook goede dingen in. Maar ik denk ook dat hoe de theorie wordt vormgegeven afhankelijk van de school en de docent is.

Ik vind het trouwens lastig om in zijn algemeenheid te zeggen dat een onderwijssysteem slecht is. Ook van een VS komen kinderen die VWO hebben en bv arts worden. Dus resultaten zijn er wel (als je daar naar kijkt).
Degene die het lezen bij 7 jaar noemde (Miriam?), ik zie het als een soort richtlijn, geen keiharde waarheid. De een zal bij 6 lezen de ander bij 8. Net zoals je bv bij 21 volwassen bent. De een is dat wel, de ander nog niet.
En ja, mocht je een zeer dogmatische Steineraanhanger treffen die vindt dat je pas op je 7e verjaardag mag gaan lezen, dan is er inderdaad een probleem. Ik hoop alleen dat dat uitzonderingen zijn. (zal Miriam vast zeggen dat dat niet zo is

Miriam - beetje ot

Miriam, ik kom vrij regelmatig mensen uit het reguliere basisonderwijs tegen die de overstap hebben gemaakt naar een vrije school. Blijkbaar zijn het niet allemaal fanatieke Steineraanhangers die vanaf jongsafaan doordrenkt zijn met het gedachtengoed. Vaak hoor je van mensen die overgestapt zijn dat ze de eisen die aan de kinderen gesteld werden te hoog vonden, dat ze alles te prestatiegericht vonden worden en dat er te weinig oog was voor de behoeften van een kind.
Ik ben eigenlijk wel benieuwd of jij daar nog een verklaring voor hebt.

Belangrijker

marit:"Het lijkt mij dat toch niet alle scholen dat doen."
Weet jij het, van jouw school?
Een veel belangrijker vraag: Op hoeveel scholen en bij hoeveel leerkrachten bestaat inmiddels het besef dat alle kinderen kunnen leren lezen (en rekenen en meer), ongeacht het IQ? De kans dat je dat besef op een VS tegenkomt is klein omdat het totaal in tegenspraak is met de pedagogische leer van Steiner. Bij die leer hoort ook dat je kinderen tot 7 jaar niet aanraakt en vooral niet leert lezen. Dat overigens vooral omdat er een heilig geloof is in geprogrammeerd leren, dat is in verplichte vorm tot in de kleur die ze gebruiken toe. Dat kun je die kleintjes niet aandoen, meent men. Maar zodra ze zeven zijn, dan moet het tot in het absurde: Dat is wel met beweging (eurythmie), muziek (luit, blokfluit), tekenen (complementaire kleuren, nat in nat), maar niet met taal en rekenen. Heel veel VS ouders hebben daarom de indruk dat de school soepel omgaat met de leerlingen (tenminste niet van die hoge eisen). Ze hebben geen idee dat die kinderen voortdurend rigide werkjes zitten te maken. Je zult de ouders de kost geven die denken dat het woord 'vrij' uit de schoolsoort betrekking heeft op de wijze van omgaan met de leerlingen.
Variaties op die gedachte vind je trouwens op alle scholen. Ingegeven door een net zo oud psychologisch beeld dat vooral in Nederland aanhang heeft: je moet kinderen vooral 'succeservaringen' laten beleven en dat betekent dan dat je ze dingen laat doen die ze al kunnen. Je daagt ze niet uit uit vrees voor teleurstelling.
Het Montessori-onderwijs heeft een hieraan tegenovergestelde theorie. Het is van oorsprong onderwijs voor kinderen die eind 19e eeuw niet leerbaar geacht werden en het rust volledig op 'rond het kind puzzelen' zoals MAW dat noemt. Een prachtige theorie en in de praktijk bij 1:1 begeleiding ook uitstekend toepasbaar, mits je het aandurft om kinderen ook leerwerk aan te bieden dat net iets meer van ze vraagt dan ze hebben laten zien. Trainen, zoals dat in de sport zo gewoon is, gecombineert met de eigenschappen van het altijd nieuwsgierige kind dat zich door nieuwigheden en eigen interesses laat verleiden. Moet dat inspirerende materiaal er wel zijn en dat is wat de school en de leerkrachten moeten maken.
Maar daar is geen tijd voor, dus wordt er nog steeds (ruim 100 jaar later) gewerkt met het materiaal dat Maria Montessori bedacht heeft en wordt er van een kind dat niet geinteresseerd is in de werkjes uit de oude doos aangenomen dat al die dingen nog veel te ver buiten bereik liggen.
Met die werkwijze krijg je zelfs zeer leerbare kinderen niet op de been. Oh, een uitzonderlijke leerkracht daar gelaten natuurlijk. Die zijn er wel degelijk. Maar dat is bepaald geen systematische voorziening. Meer een gelukje, hoewel ik ervan overtuigd ben dat elke leerling er in de schoolloopbaan minstens eentje van treft.
Groet,
Miriam Lavell

Ze hebben geen idee

Marit:"Ik ben eigenlijk wel benieuwd of jij daar nog een verklaring voor hebt."
Ja. Ze vallen op de naam (vrij klinkt wel goed), op de mooie werkjes aan de muur (past ook zo mooi bijelkaar) en zijn er ondertussen van overtuigd dat de school verplicht is om 'uit het kind te halen wat erin zit' en dat scholen die dat niet doen door de Inspectie direct gesloten worden. Dat als er vwo in zit, dat dat er dan ook uitkomt op die school en dat basisvaardigheden geen moment in gevaar zijn.
Kortom: ze hebben geen idee, maar het lijkt zo leuk. Ze betalen zich ook nog suf aan ouderbijdrage en dat waarborgt op zijn minst een elitaire witte schoolomgeving.
Groet,
Miriam Lavell

Wel een idee

Mijn schoonzus valt momenteel in op't Motesorieonderwijs. Het valt haar op dat de kinderen een veel te laag AVI niveau hebben. Ook rekenen loopt achter. In't noorden des lands is het moeilijk een baan in't onderwijs te bemachtigen. Aangezien Montesorie blijkbaar propblemen heeft personeel te vinden, wil ze best een cursus volgen waarna haar een vaste aanstelling voor twee dagen beloofd is. Ze kunnen het geld goed gebruiken en het is er een stuk rustiger dan regulier.
Haar man (mijn broer) werkt bij een grote Daltonschool en werkt zich een slag in de rondte. Er zitten te weinig uren in een dag. Er komen steeds meer vakken bij. Steeds meer verplichtingen, steeds meer invoeren van cijfertjes en allerlei andere randvoorwaarden. Hetzelfde zie ik op de school van mijn kinderen in het midden van het land. Ik heb vrijdag het rekenschrift van dochter meegenomen om eens te kijken hoe de zaken ervoor staan. Wat schetst mijn verbazing? In het hele schrift is niet één keer een taak nagekeken. Dochter vertelde dat de kinderen tegenwoordig hun eigen rekenwerk moeten nakijken met het antwoordenboekje. Juf heeft daar geen tijd meer voor. Alleen dochter komt er niet aan toe. Haar werk afmake heeft prioriteit.
Ik denk niet dat leerkrachten overstappen omdat ze de eisen die gesteld worden aan de kindedren te hoog vinden. Ik denk dat ze de eisen die aan henzelf gesteld worden te hoog vinden.

Groet Jan

Dat kan ook natuurlijk

Hm, ik had 'mensen uit het regulier onderwijs' vertaald naar ouders. Maar het kunnen inderdaad ook leerkrachten zijn. Daar geldt eigenlijk hetzelfde voor: ze hebben geen idee. Zelf schreef je eerder:"Dan generaliseer je en eigenlijk ten koste van de vernieuwingsscholen." maar montessori en VS onderwijs is alles behalve 'nieuw'.
Het lijkt op 'nieuw' omdat onder het mom van vernieuwing het tekort aan tijd dat bij leerkrachten ontstaat wordt vertaald naar 'zelfstandig leren' bij de leerlingen. Dat is een montessori-ideetje, maar dan nu zonder de structuur om kinderen te leren hoe ze dat dan moeten doen.
De rigide werkjes uit het VS onderwijs wijken in soort wel af van dat wat op bijna alle scholen gewoon is, maar in principe niet: het moet, in die volgorde en zo, dus ook dat is herkenbaar.
De 'heel de mens' theorie op de VS is al jaren geleden overgenomen op andere scholen, hoewel het dan niet over de 'gevoelige penstreek' gaat, maar om werkhouding bijvoorbeeld. Daarom ook raken juffen nogal eens in paniek als kind niet op elk statistiekje dezelfde ontwikkeling laat zien.
Ook voor leerkrachten is het prettig om verzekerd te zijn van een elitaire witte school en het zou zelfs kunnen dat de arbeidsvoorwaarden (ook het salaris) wat beter zijn.
Jan:"Ik denk dat ze de eisen die aan henzelf gesteld worden te hoog vinden."
Ja. Bijkomstigheid is namelijk ook dat er binnen de VS vestigingen een hoge mate van zelfbestuur geldt, omdat de scholen zelden onderdeel zijn van een overkoepelend bestuur dat decreten uitvaardigt. Leerkrachten hebben veel te zeggen over hun werk op de VS. En ook leerkrachten (en directies en schoolbesturen) denken vaak dat als de Inspectie niet dreigt met sluiting van een school, dat het onderwijs dan goed is.
Groet,
Miriam Lavell

Pfoeh...

effe bij gelezen, maar zo langzamerhand begin ik te geloven dat niemand het goed doet... zijn er ook nog goede scholen Miriam? wat is volgens jou dan DE manier? want ik snap het niet meer.
De eisen waar een kind allemaal aan moet voldoen zijn volgens mij echt wel omhoog geschroefd de laatste jaren, het hokje waar "het gemiddelde kind" in moet passen volgens deze maatschappij wordt steeds kleiner.
Maar goed, ik kijk hier scheef tegenaan, ik heb zelf twee "zorgenkindjes" en van daaruit ook veel te maken met bijzondere kinderen. En bij sommigen denk ik echt dat ze 25 jaar geleden misschien best nog mee hadden kunnen komen in het reguliere onderwijs, maar nu helaas niet meer...
Tess

Verschillende dingen

Tess:"De eisen waar een kind allemaal aan moet voldoen zijn volgens mij echt wel omhoog geschroefd de laatste jaren"
Nee. Het niveau daalt. Ze hoeven niet beter te lezen of te rekenen (juist niet). Ze moeten wel beter stil zitten en dat ook nog zichtbaarder leuk vinden.
Tess:"En bij sommigen denk ik echt dat ze 25 jaar geleden misschien best nog mee hadden kunnen komen in het reguliere onderwijs, maar nu helaas niet meer..."
Dat ligt er maar aan wat je onder 'mee komen' verstaat. Het gaat, anders dan 25 jaar geleden, steeds minder om de vraag of het kind kan leren rekenen en lezen en steeds meer om de vraag of het passend gedrag vertoont.
Dat laatste heeft inderdaad tot gevolg dat van steeds meer kinderen wordt gezegd dat ze niet in het regulier onderwijs passen. Maar dat gaat weer veranderen met de afschaffing van de aparte financiering voor het speciaal onderwijs.
Tegelijkertijd: de opvatting over lesgeven verandert. Dat stelt andere eisen aan leerlingen. Ze moeten steeds meer zelf doen en krijgen minder hulp. Daarvan daalt het niveau dan weer.
Groet,
Miriam Lavell

En vergeet niet

Het zwaar overschatte samenenwerken dat op de bs al verplichte kost is. Omdat het later zo belangrijk zou wezen.

Werkjes

Natuurlijk zijn werkjes stom! Mijn inmiddels vijfjarige is er nu ook achter dat je die werkjes zo snel mogelijk moet afraffelen voor de juf zodat je weer lekker je eigen ding kunt doen. Maar dat geldt toch voor het hele leven? Ik doe ook het liefst alleen de dingen die ik leuk vind en de rest jas ik zo snel mogelijk er doorheen.
Mathilde (die als kleuter pertinent weigerde werkjes te doen en ze dus ook niet deed, ik heb twee jaar in de poppenhoek doorgebracht, ben eigenlijk wel blij dat dochter wat meer een pleaser is)

Vrije school

Hoi Emmawee,
Ook ik heb mijn kinderen op de vrije school, en heb daar nog nooit een moment spijt van gehad. Daar kunnen mijn kinderen op de kleuterschool nog echt spelen, ze hoeven niet te "werken". Voor de kleuters zijn het ook nog geen lange dagen. Verder gaan ze kijken of het kind toe is aan de eerste klas, en aan de hand daarvan, heb je een gesprek met jou visie en die van de leerkracht.
Liefs Aura

Aura

Fijn dat de VS jou zo goed bevalt. Ik heb er één (bijna) in onze straat, het ziet er prachtig uit met kippen enzo, maar ik voel er helemaal niets voor. Stoffer zit op een Montessorischool (twee straten verderop), die bovenal een echte buurtschool is, met een mooie afspiegeling van onze wijk, een redelijk stabiel team en niet te groot. Stoffer vindt zijn school zelf ook leuk, heeft alleen moeite met het hele concept school. Dat zou op een Vrije School niet anders zijn. Alleen die korte dagen op de Vrije School, die zouden voor hem wel fijner zijn geweest, denk ik.
Waar ik tegenaan loop is dan ook niet het type onderwijs, maar de manier waarop mijn zoontje daar de weg in moet vinden. En ik ook, want ergens zou ik hem graag laten zandbakken. En het gaat me aan het hart om te zien dat hij worstelt. Dat is zo'n moederdingetje, denk ik.
Ik begin juist steeds duidelijker te zien (in de loop van dit draadje, maar ook irl) dat het iets hoger leggen van de lat juist veel meer uit hem haalt en hem ook een beter gevoel over zichzelf geeft. Er is een ontwikkeling op gang aan het komen en die zou ik afremmen als ik zou zeggen: laat hem nog maar een half jaartje in de hoeken klooien. Die ontwikkeling heeft trouwens niet met lezen of schrijven te maken, maar met taakgericht bezig kunnen zijn. Het besef dat je iets kunt beginnen en afronden en dat het handig is om hier even geconcentreerd mee bezig te zijn, dat het leuk kan zijn om iets te doen wat je eigenlijk moeilijk vindt. Dat het lekker is om een stom werkje KLAAR te hebben. En vooral met wat Miriam noemt: je over je infantiele verzet heen kunnen zetten.
Groeten, Maw.