Wat doe je als je (en passant) ziet dat iemand een kind slecht behandelt?
Ik moet dit even kwijt want ik heb er een beetje buikpijn van.
Was vanmiddag op de fiets onderweg toen ik langs een wandelpad een kinderwagen met huilend kind erin zag staan. Denk een jaar of 1/1,5. Een stukje ervoor liep een vrouw weg van de wagen zonder om te kijken. Ik bleef staan omdat ik niet wist of de vrouw nu bij het kind hoorde. Verder was er niemand in de buurt, maar zij liep daar alsof ze er niets mee te maken had. Iemand anders die langs fietste kwam ook al terug, maar fietste weer door toen de vrouw zich plotseling omdraaide en terug kwam lopen.
Ik fietste een klein stukje verder maar bleef verderop uit het zicht staan, omdat ik wilde zien wat er gebeurde. De vrouw begon tegen het kind te praten, op een boze/indringende toon in een taal die ik niet verstond. Kind bleef natuurlijk huilen en ze deed niks om het te troosten. Toen er even niemand langs kwam gaf ze een paar keer achter elkaar een duw tegen de wagen waarbij ze maar boos bleef praten/roepen. Het kind nog meer overstuur. Toen ben ik weer naar haar terug gefietst. Ze begon ondertussen te lopen met de wagen. Ik heb haar toen aangesproken, gevraagd of het goed ging met haar. Gezegd dat haar kind nog maar klein was en er niets aan kon doen dat het huilde. Of ze alsjeblieft goed voor haar kind wilde zorgen.
Ze gaf niet echt antwoord maar keek me wel aan en knikte steeds terwijl ze met ontwijkende houding door bleef lopen. Ik weet niet of ze me echt verstond. Ik fietste toen toch maar door en toen ik nog een keer achterom keek stond ze weer stil en praatte tegen het kind terwijl ze het de wangen afveegde.
Nu weet ik niet of ik nog meer had moeten doen. Ik moet steeds denken aan dat arme kind. Had ik een eindje mee moeten lopen? Iets anders moeten zeggen/doen? Wat hadden jullie gedaan in mijn plaats?
JanaDana schreef op 28-02-2026 om 13:21:
ik lees de laatste reacties nu pas. Ik heb van alle reacties geleerd dat ik nooit meer een topic moet openen over zo'n gevoelig onderwerp.
Het is niet mogelijk om een situatie zoals die was goed over te brengen aan mensen die er zelf niet bij waren.
Het was een heel jong kind en in mijn ogen werd het op dat moment emotioneel mishandeld. Dat kon ik niet aanzien en daarom heb ik de vrouw aangesproken. Als ik mijn buren ervan zou verdenken dat ze hun kind slecht behandelen zou ik daar ook melding van maken.
Mensen zien het als onnodige bemoeienis maar jullie waren er niet bij. Het is niet alsof mishandeling nooit voorkomt.
Dat is het laatste wat ik erover wil zeggen.
Minder projecteren kan helpen. Jij weet ook niks van de hele situatie namelijk, je ziet een momentopname van hooguit 3 minuten en gaat al uit van emotionele mishandeling en vind het nodig om je daar mee te moeien.