Waar werd je vandaag verdrietig van?
Omdat ik verdrietiger ben dan ik passend vind bij het ergenissen-topic, een nieuw topic. Als iemand met een verdrietje zit dat geen eigen topic verdient, maar te verdrietig is voor het ergenissen-topic, huil hier uit.
Bailey26 schreef op 12-04-2026 om 13:12:
[..]
Wat moet dat ontzettend eenzaam zijn Lientje.
Heb je hulp van een psycholoog of maatschappelijk werker? Sta je daar eventueel voor open? Het is niet niks wat je hebt meegemaakt. En het is heel erg pittig als je dan niet terecht kan bij je omgeving.
Ik heb een psycholoog in het ziekenhuis. Hierna nog 2 afspraken en dan is het " klaar " daar. Volg ACT maar merk nog niet echt veel verbetering. Daarna ga ik dus verder bij een psycholoog in de buurt. Daar stond ik op de wachtlijst. Maar was er op een gegeven moment zo klaar mee met leven dat ik via de neuroloog in het ziekenhuis per direkt bij de klinische neuropsycholoog terecht kon. Alleen die doen maar maximaal een keer of 5/6.
En misschien komt het huilen ook wel deels door mijn hersenbloedingen hoor. De rem is weg ofzo. Heb in mijn hele leven nog niet zo veel gehuild als de afgelopen maanden. En heb toch echt al heel veel nare dingen meegemaakt.
lientje69 schreef op 12-04-2026 om 13:24:
[..]
Ik heb een psycholoog in het ziekenhuis. Hierna nog 2 afspraken en dan is het " klaar " daar. Volg ACT maar merk nog niet echt veel verbetering. Daarna ga ik dus verder bij een psycholoog in de buurt. Daar stond ik op de wachtlijst. Maar was er op een gegeven moment zo klaar mee met leven dat ik via de neuroloog in het ziekenhuis per direkt bij de klinische neuropsycholoog terecht kon. Alleen die doen maar maximaal een keer of 5/6.
En misschien komt het huilen ook wel deels door mijn hersenbloedingen hoor. De rem is weg ofzo. Heb in mijn hele leven nog niet zo veel gehuild als de afgelopen maanden. En heb toch echt al heel veel nare dingen meegemaakt.
Fijn dat je wel wat hulp hebt. Wel jammer dat je niet echt verbetering merkt. Kan natuurlijk ook dat de behandeling gewoon niet bij je past. Wel goed dat je daarna verder gaat bij een psycholoog in de buurt.
Het meer huilen kan inderdaad misschien deels door de hersenbloeding komen. Maar dat maakt je verdriet en je gevoel van eenzaamheid niet minder echt. Het is er en het mag er zijn. En het is gewoon ongelooflijk kut dat het er is.
Het valt ook allemaal niet mee voor je Lientje, je bent veel aan het inleveren. Je neemt beetje bij beetje gedwongen afscheid van het leven dat je had. Een stukje rouw daarbij is niet raar, maar vanzelfsprekend.
Misschien kom ik nu te snel met een oplossing en zit je daar helemaal niet op te wachten, maar ik moest denken aan lotgenotencontact. Een NAH cafe bijvoorbeeld? Misschien helemaal misplaatst, maar ik noem het toch maar.
Klopt Eva . Levend verlies . Manu Keirse is een fijne rouw expert.
Dank jullie Bailey, Evaluna en Roos. Ik ben daar fysiek nu nog niet toe in staat. Wel kan als ik in de chronische fase zit ( dat is dus over een half jaar ) wellicht in aanmerking komen via Heliomare voor het Hersenz traject. Dat doe je dan samen met lotgenoten idd. Maar vooralsnog is dat zowel fysiek als mentaal ( hoge prikkelgevoeligheid ) niet mogelijk. Naast het feit dat er nog wat hoop op verbetering is het komende half jaar en ik hiervoor dus eerst in de chronische fase moet zitten.
Ik lees je ook Lientje 
Het lijkt me ontzettend verdrietig met de gevolgen van de hersenbloeding te moeten leven..
Zeg je wel tegen mensen om je heen; ik heb gewoon behoefte aan dat mijn tranen er nu ook mogen zijn?
Want je zult toch eerst door dit zware verlies heen moeten verwerken...
Lientje, dikke knuffel en sterkte.
Dat ik morgen naar de soort mondhygiënist toe moet,
En die week er op ook nog een keer.
Ook al weet ik hoe ze omgaat met mij als mn gebit, blijf ik het angstig vinden, en er verdrietig om ben, dat ik nou net niet van me af kan zetten.
kerst schreef op 12-04-2026 om 16:53:
Ik lees je ook Lientje
Het lijkt me ontzettend verdrietig met de gevolgen van de hersenbloeding te moeten leven..
Zeg je wel tegen mensen om je heen; ik heb gewoon behoefte aan dat mijn tranen er nu ook mogen zijn?
Want je zult toch eerst door dit zware verlies heen moeten verwerken...
Nee. Ze kunnen " er niet tegen " Dus hou mijn mond maar dicht en mijn tranen maar in tot ik alleen ben.
Jojo63 schreef op 12-04-2026 om 17:13:
Lientje, dikke knuffel en sterkte.
Dat ik morgen naar de soort mondhygiënist toe moet,
En die week er op ook nog een keer.
Ook al weet ik hoe ze omgaat met mij als mn gebit, blijf ik het angstig vinden, en er verdrietig om ben, dat ik nou net niet van me af kan zetten.
Tandarts en mondhygiënist de horror. Al moet ik zeggen dat ik nu sinds een jaar ( ben overgestapt ) hele fijne en begripvolle praktijk heb. Dat maakt dat ik niet meer met een kronkel in mijn maag en knikkende knieën heen ga.