Waar werd je vandaag blij van? - deel 2
Omdat we nog steeds elke dag blij worden van leuke en mooie dingen. Dus deel ze hier 
Dankjewel!
Laatst was er een reunie van de middelbare school en die heb ik even laten schieten. Ik heb gelukkig een fijne vriendinnengroep gehad maar de groep daar buiten was niet zo leuk. Wij lagen als hele groep er een beetje uit, waren nog te kinderlijk. Ik heb in 2008 een hele fijne reunie gehad van ons eigen kleine clubje en misschien kan ik het daar beter bij laten.
Voor de reunie van mijn studie heb ik wel getwijfeld. Destijds draaide alles uit op een zuipfestijn en inmiddels drink ik niet meer. Maar deze reunie is overdag en er zit ook een stukje educatie bij (tour over de nieuwe campus). En waarschijnlijk komen de meesten met de auto dus zoveel zal er niet gedronken worden. Heel eerlijk heb ik mij ook altijd afgevraagd hoe het met die ene vriend S verder gegaan is. In ons eerste jaar waren we altijd samen, iedereen dacht dat we een stel waren maar dat was niet zo. Hij is op gegeven moment verhuisd en van social media af gegaan en had ook een ander nummer, ik had nooit verwacht dat juist hij zich voor een reunie zou aanmelden.
Ik haat reünies. Ga dan ook nooit heen. Drukt me teveel met mijn neus op de feiten hoe mijn leven mislukt is en ik gefaald heb.
Mijn schoonmaakhulp komt vandaag. Erg nodig dus blij mee. En ik lig met 2 knorrende kittens op mijn buik. Heerlijk.
Heerlijk Lientje!
Ik heb eigenlijk al heel vaak een reunie gehad. Ook kleine reünies bijv na een groepsvakantie.
Mijn leven is ook totaal niet volgens het boekje gelopen maar in het begin wilde ik juist wel graag naar reünies omdat ik het altijd wél heel leuk vond om mensen weer te zien.
Maar die middelbare school laatst dat werd me te gortig. Ik zat op een gymnasium en heb dat toen met goede cijfers afgerond en om dan nu te vertellen dat ik daarna geen studie meer afgerond heb, niet getrouwd ben, geen kinderen heb gekregen, mijn rijbewijs niet gehaald heb... etc etc etc. Ook is er tussen mijn beste vriendinnetje van toen en mij iets voorgevallen waardoor ik het ongemakkelijk zou vinden om haar weer te zien.
Grappig dat ik dan wel naar de reunie van de studie ga, maar dat waren een ander soort vriendschappen.
Ook blij in de categorie katten. Op het werk hadden ze besloten 2 kittens te nemen en ik kijk er echt naar uit om ze vandaag weer te zien.
wat hebben jullie vaak reünie 's zeg!
Ik heb in mijn hele leven maar 1x een uitnodiging gehad. Daar ging ik heen, was zo leuk!
(Was van een werkplek waar ik 13 jaar gewerkt had ) van jong volwassen tot ik een moeder met gezin was.
De collega s van mijn leeftijd waar ik toen mee omging als 40-50 ers zien, en horen hoe hun leven was gelopen, zo leuk!
lientje69 schreef op 23-10-2026 om 07:00:
Ik haat reünies. Ga dan ook nooit heen. Drukt me teveel met mijn neus op de feiten hoe mijn leven mislukt is en ik gefaald heb.
Ik vind eigenlijk wel heel verdrietig om te lezen. Op mijn kom jij hier over als een warme, compassievolle vrouw die mooie reacties post. Juist dan ben je in mijn ogen een geslaagd mens.
lientje69 schreef op 23-10-2026 om 07:00:
Ik haat reünies. Ga dan ook nooit heen. Drukt me teveel met mijn neus op de feiten hoe mijn leven mislukt is en ik gefaald heb.
Mijn schoonmaakhulp komt vandaag. Erg nodig dus blij mee. En ik lig met 2 knorrende kittens op mijn buik. Heerlijk.
Lientje, jij bent niet mislukt en hebt niet gefaald. Het is je gezondheid waardoor je niet hetgeen kan doen wat je graag zou willen. En je gezondheid heb je nu eenmaal niet onder controle, hoe graag we dat allemaal ook denken. Risico ‘s verkleinen door gezonde leefstijl is prima, maar biedt geen garantie op altijd gezond blijven.
Toevoeging voor Lientje:
Je leven is niet mislukt als je ziek bent. Ook ziek/gehandicapt etc. hebben mensen hun waarde.
madee schreef op 23-10-2026 om 11:27:
[..]
Lientje, jij bent niet mislukt en hebt niet gefaald. Het is je gezondheid waardoor je niet hetgeen kan doen wat je graag zou willen. En je gezondheid heb je nu eenmaal niet onder controle, hoe graag we dat allemaal ook denken. Risico ‘s verkleinen door gezonde leefstijl is prima, maar biedt geen garantie op altijd gezond blijven.
Natuurlijk, dat is rationeel gezien ook zo. Maar ik snap heel goed dat Lientje zich zo voelt. Ik heb precies hetzelfde. Ik vind mijn leven ook grotendeels mislukt, vergeleken met dat van mijn leeftijdsgenoten. Ik kan er weinig aan doen, dat het zo gelopen is, maar ik voel me wel een klungeltje, vergeleken bij de "rest," om het maar zo te zeggen.
Ik heb geen gezin. Ik heb al jaren geen partner. Ik kan niet fulltime werken dankzij mijn gezondheid. Ik heb amper een netwerk om me heen. Ik doe zelden leuke dingen omdat ik bijna geen vrienden heb. Ik krijg een uitkering omdat ik niet genoeg verdien om mijn eigen broek op te kunnen houden. Het zijn niet bepaald dingen om over op te scheppen bij een schoolreünie. Nu zou ik sowieso nooit gaan, want ik ben altijd veel gepest, dus ik heb weinig zin om die mensen weer te spreken, maar toch. Voel ik me normaal of geslaagd? Nee. Heb ik waarde? Ja natuurlijk. Ik heb zat leuke kanten en goede eigenschappen. Maar ik baal er wel van dat mijn leven zo gelopen is en dat het niet makkelijker is geweest voor me.
Ik snap heel goed dat Lientje het zo voelt. Ze kan niets doen aan haar NAH, maar ze moet wel dagelijks leven met de consequenties daarvan. Dikke knuffel voor jou, Lientje. 
krulliebollie schreef op 23-10-2026 om 11:13:
[..]
Ik vind eigenlijk wel heel verdrietig om te lezen. Op mijn kom jij hier over als een warme, compassievolle vrouw die mooie reacties post. Juist dan ben je in mijn ogen een geslaagd mens.
Wat lief krulliebollie, dank je wel!
madee schreef op 23-10-2026 om 11:27:
[..]
Lientje, jij bent niet mislukt en hebt niet gefaald. Het is je gezondheid waardoor je niet hetgeen kan doen wat je graag zou willen. En je gezondheid heb je nu eenmaal niet onder controle, hoe graag we dat allemaal ook denken. Risico ‘s verkleinen door gezonde leefstijl is prima, maar biedt geen garantie op altijd gezond blijven.
Verstandelijk weet ik dat je gelijk hebt madee. Maar vroeger werd ik gepest omdat ik lelijk was ( scheel, flaporen , 2e handskleding en bloempotkapsel) en goed kon leren. Ik ging naar het atheneum dat ik niet gehaald heb , zou leidinggevende functie krijgen maar werd toen ziek al op mijn 21ste. Kon niet meer fulltime werken, belandde in een oud krakkemikkig huis uit 1890. En nu kan ik helemaal niks meer. Het voelt voor mij echt zo falend, zeker als ik dan tussen de pestkoppen kom te zitten en alleen maar te melden heb dat ik met een uitkering op de bank lig.
Enige waar ik nog een beetje over kan " opscheppen " is dank zij man dat we 2 huizen en een goede spaarrekening hebben. Maar goed , er zijn er die dan echt in kasten van huizen wonen met dure auto's en dan kom ik met mijn oude kleine 2 onder een kap ( wel alletwee van ons) en mijn kleine oude autootje. Ik geef er niks om , gelukkig word je er niet van die luxe ( al neemt het wel zorgen weg). Maar tegenover oud klasgenoten en zo voel ik me dan toch weer dat kleine onbeduidende armoedige meisje van ruim 45 jaar terug.
Dank voor jullie lieve reacties. 😘
Jujubee , jij ook gepest. Je snapt het idd. Voor jou ook
Over tot waar word ik blij van. Appelkoeken gebakken en ze zijn gelukt. Mijn kokosmakronen waren van de week nét iets te hard aan de buitenkant. Dat was zo'n simpel recept, ga ik binnenkort nog eens proberen op een iets lagere temperatuur. Heb hetelucht maar denk dat alleen de gewone ovenstand vermeld stond.
En mijn huis is weer helemaal schoon!
Lientje wat ben je toch hard voor jezelf?
Wat zou jij zeggen tegen iemand die jouw levensverhaal tegen jouw zou vertellen. Zou je dan ook zo streng zijn? Niemand kan wat aan ziek worden doen.
Bovendien ieder huis heeft zijn kruis.
Grindelwald schreef op 23-10-2026 om 12:29:
Lientje wat ben je toch hard voor jezelf?
Wat zou jij zeggen tegen iemand die jouw levensverhaal tegen jouw zou vertellen. Zou je dan ook zo streng zijn? Niemand kan wat aan ziek worden doen.
Bovendien ieder huis heeft zijn kruis.
Ik denk dat ik die niet zou geloven🤣 en zou denken is verzonnen. Je kunt een hele boekenserie over mijn leven schrijven . Genoeg inspiratie en ellende.
Lientje, soms zie ik je schrijven dat je 'helemaal niks' kunt. Maar dan lees ik wat je allemaal doet op een dag en dan is dat toch nog best veel. Misschien is het maar 20% van wat jij zou willen of wat een 'gezond persoon' in jouw ogen kan. Ik zie altijd wel dat je dingen onderneemt, dingen plant, mensen ziet.
Qua reunie snap ik het wel. Vaak draait het er toch om wat iemand allemaal gedaan heeft qua opleidingen, werk, partner/kinderen en of iemand er leuk uit ziet vergeleken met vroeger.
Heb zelf dus een reunie van het gymnasium voorbij laten gaan. Die meiden zijn bijna allemaal geneeskunde gaan studeren of iets anders ingewikkelds. En dan ook nog gepromoveerd. En juist het zijn allemaal vrouwen: Dan gaat het toch over carrière, kinderen, huis en hoe dik of dun je geworden bent.
Bij mijn andere reunie weten ze dat ik begin 20 ziek geworden ben, een andere weg bewandeld heb en zullen ze ook niet verwachten dat ik ergens op gepromoveerd ben. Bovendien is dat een gemengde groep en is de sfeer daarbij heel anders.
Tegenwoordig doe ik niet veel meer hoor. Mijn uitjes zijn de ergo / fysio/ psycholoog en wekelijkse boodschappen. En 1 keer per maand naar de bieb. Heel af en toe krijg ik visite . Ben nu 2 keer ergens heen geweest ( maar veel klachten naderhand ) voor een kop koffie. In een jaar tijd dus. Verder lig ik veel op de bank. Probeer wel af en toe te zwemmen of wandelen. Rust roest.
lientje69 schreef op 23-10-2026 om 16:29:
Tegenwoordig doe ik niet veel meer hoor. Mijn uitjes zijn de ergo / fysio/ psycholoog en wekelijkse boodschappen. En 1 keer per maand naar de bieb. Heel af en toe krijg ik visite . Ben nu 2 keer ergens heen geweest ( maar veel klachten naderhand ) voor een kop koffie. In een jaar tijd dus. Verder lig ik veel op de bank. Probeer wel af en toe te zwemmen of wandelen. Rust roest.
Je schrijft regelmatig heel waardevolle posts op dit forum!