Mijn ouders hadden een hoger inkomen, totdat mijn vader afgekeurd werd voor het werk at hij deed en er flink in inkomen terug werd gegaan, precies rond mijn geboorte. Ik wist dus al jong dat er op de centen gelet moest worden, maar het was mijn moeder haar eer te na dat ik zou gaan werken. Studeren moest ik zodat ik later een goed inkomen zou verwerven.
Zo gezegd, zo gedaan.
Ik zou wel nog meer inkomsten hebben gehad als ik niet zou zijn blijven hangen op de universiteit. Maar aangezien mijn man uit een vergelijkbare situatie kwam, zijn we nooit big spenders geworden en hebben we geld zat. Maar toen mijn kinderen op de basisschool zaten, waren we, volgens klasgenootjes, armoelijders, want we hadden geen auto.
Man en ik zijn beide toevallig ook opgegroeid zonder auto thuis. Mijn ouders hadden geen rijbewijs ( was geen geld voor, mijn vader pas toen hij 35-40 was of zo) en schoonvader heeft na het behalen van zijn rijbewijs nooit meer gereden ( net als ik, wel gehaald maar schijt 7 kleuren).
Wij gaan dus altijd met fiets, bus, lopend, taxi of uber of blijven slapen bij feestjes als dat kan, en wij verbazen ons over vrienden die de auto pakken als ze op 10 minuten afstand fietsen boodschappen gaan doen of op bezoek gaan.
Wij zijn dus van vroeger uit niet anders gewend, hoe ergerlijk ook dat ik dat als kind vond 
Ik woon in de polder. Ben momenteel herstellende van hersenbloedingen ( vraag of dat ooit nog lukt) en ben vanwege energie gebrek en onafhankelijkheid dolblij dat ik een rijbewijs en een autootje heb. Zou echt niet zonder willen. Mijn vader had wel een rijbewijs en wij reden oude Opel Ascona's . Moeder had geen rijbewijs en is nu volledig afhankelijk van ons na overlijden van mijn vader..Was vroeger denk ook redelijk normaal dat vrouwen na hun trouwen volledig afhankelijk werden van hun man. Maar mijn moeder heeft ook nooit moeite gedaan dat te veranderen. Zo kan zij bijvoorbeeld geen rekeningen betalen. Een afspraak voor iets maken vindt ze al " lastig ". Online kan ze helemaal niets. We hebben haar ooit kort aan een mobiele telefoon en ipad gekregen maar ook dat gaf ze al gauw op. Zonde hoor.
Ik had op mijn werk in de zorg mensen van ruim 90 die gewoon skypten met kinderen in het buitenland.
mijn ouders hebben beide een rijbewijs, mijn moeder reed vroeger bijna altijd als ze vrij was, bracht ons naar school enz.
mijn vader carpoolde naar zijn werk, tot het bedrijf ging verhuizen naar een andere stad.
toen had mijn vader de auto full-time nodig en sindsdien reed mijn moeder niet meer.
tijd terug moest ze wel omdat mijn vader zijn enkel had gebroken, maar zodra hij beter was stopte ze weer met rijden...
lientje69 schreef op 14-06-2026 om 21:33:
Ik woon in de polder. Ben momenteel herstellende van hersenbloedingen ( vraag of dat ooit nog lukt) en ben vanwege energie gebrek en onafhankelijkheid dolblij dat ik een rijbewijs en een autootje heb. Zou echt niet zonder willen. Mijn vader had wel een rijbewijs en wij reden oude Opel Ascona's . Moeder had geen rijbewijs en is nu volledig afhankelijk van ons na overlijden van mijn vader..Was vroeger denk ook redelijk normaal dat vrouwen na hun trouwen volledig afhankelijk werden van hun man. Maar mijn moeder heeft ook nooit moeite gedaan dat te veranderen. Zo kan zij bijvoorbeeld geen rekeningen betalen. Een afspraak voor iets maken vindt ze al " lastig ". Online kan ze helemaal niets. We hebben haar ooit kort aan een mobiele telefoon en ipad gekregen maar ook dat gaf ze al gauw op. Zonde hoor.
Ik had op mijn werk in de zorg mensen van ruim 90 die gewoon skypten met kinderen in het buitenland.
tis ook een beetje een kwestie van willen leren/ met de tijd meegaan.
snap ergens ook wel dat het lastig is voor die oudjes, vriend moest laatst zijn opa ook helpen omdat die de pincode van zijn telefoon kwijt was.
jou moeder klinkt als mijn oma's ergste nachtmerrie 
(ze was nogal van de onafhankelijk en zeer feministisch)
zo mopperde ze een keer op een vriendin wies man was overleden en ze had geen idee hoe alles werkte/betaald moest worden. oma was nog net niet aan het schuimbekken van ongeloof ,
Ja zonde is dat. Ik merk dat in mijn werk ook vaak. En mijn moeder kan ook niks. Die is ook altijd overal wachtwoorden van kwijt.
Mijn schoonmoeder van 82 is gelukkig anders en een aantal jaar geleden begonnen met digitaalvaardig te worden. Zij kan mailen, appen en boodschappen bij picnic bestellen en betalen. Ze moest en moet wel want schoonvader deed altijd alles maar zit met Alzheimer in een tehuis.
Ze heeft zelfs een paar jaar geleden een keer een website gemaakt voor haar kunst.
Weten jullie nog dat internetbankieren in het begin? Je moest toen bij ING ( vroeger Postbank?) overschrijven met tan codes, vellen vol met codes. Schoonvader heeft dat nog heel lang gedaan toen wij al lang anders digitaal bankierden.
whahaha jaa, mijn vader had alles in die oranje map, my god wat een gezeik was dat soms.
was hij bezig met een betaling, maar dan had hij de map boven gelaten en moest ik het halen 
Yup!
Zo was schoonvader 10 jaar geleden op vakantie in paniek want volgens hem had het kamermeisje de map met codes gejat.. Ik ben nog bij de receptie gaan vragen of het misschien ergens gevonden was. Lag natuurlijk gewoon thuis naast de pc.
Wat dat betreft is het tegenwoordig allemaal makkelijk maar eerlijk is eerlijk het geld vliegt er bij mij wel uit. Af en toe tel ik eens wat dingen op ( boodschappen of zo) en dan krijg ik een hartverzakking en doe ik weer een tijdje rustig aan.
Ik ben dan net iets anders opgegroeid. Ik heb nog net een herinnering aan een grote ton naast het huis waar stookolie in gezeten moet hebben en een vage herinnering aan het eerste nest kittens die zijn achter het fornuis geboren waar roet lag. Dat moet geweest zijn toen ik 4 of net 5 was. Daarna waren er gaskachels en een gasfornuis. Wij hadden wel een auto, mijn moeder reed altijd omdat mijn vader er een hekel aan had. Ook naar het buitenland, elk jaar 3 weken naar Frankrijk/ Oostenrijk/ Oostblokland waar we dan een huisje huurden. Muziekles heb ik ook gehad. Tv hadden we dan weer vrij laat (mijn oma overleed in 1969) en kleuren-tv pas toen mijn (half-)zus naar de VS verhuisde (ongeveer 1978 ofzo), wij kregen hun tv omdat die niet mee kon. Toch werd er wel behoorlijk gelet op wat er uitgegeven werd, of iets kon of niet. Mijn moeder had jaren gewerkt voordat ze trouwde, was praktischer en handiger dan mijn vader die meer een huiskamergeleerde was. Verschil van inkomens herken ik zeker uit mijn middelbare schooltijd. Veel kinderen met artsen als ouders of met grote winkels. Had denk ik ook te maken met een streekschool in een stad met een ziekenhuis en de richting gymnasium binnen de scholengemeenschap. Op de lagere school is het mij niet opgevallen, veel boerenfamilies en arbeiders, ik was het buitenbeentje. Als tiener hoefde ik geen baantje, wilden mijn ouders ook liever niet. Vanaf mijn vijftiende is mijn moeder veel ziek geweest en heb ik thuis veel moeten doen. Ze vonden school en mijn hobby's belangrijker (muziekles en scouting).
Haha tv. Moet ik nu aan terugdenken. Wij hadden 2 hele oude tv's elk in een hoek van de kamer. Van de ene deed het beeld het niet. Van de andere het geluid niet. Wij moesten als kinderen dan eerst naar de linkertv om die op ned 2 te zetten. Dan naar de rechtertv om die op ned 2 te zetten. En dan liep beeld en geluid weer gelijk. Een van links en andere van rechts. Goed dat er toen alleen ned 1 en 2 was en niet zoals nu 100 kanalen. 
Dolfje schreef op 14-06-2026 om 21:54:
Yup!
Zo was schoonvader 10 jaar geleden op vakantie in paniek want volgens hem had het kamermeisje de map met codes gejat.. Ik ben nog bij de receptie gaan vragen of het misschien ergens gevonden was. Lag natuurlijk gewoon thuis naast de pc.
Wat dat betreft is het tegenwoordig allemaal makkelijk maar eerlijk is eerlijk het geld vliegt er bij mij wel uit. Af en toe tel ik eens wat dingen op ( boodschappen of zo) en dan krijg ik een hartverzakking en doe ik weer een tijdje rustig aan.
Ik ben met boodschappen weer terug gegaan naar ouderwets cash. En heel gek, hoewel ik niet het idee heb dat ik iets anders doe, ben ik opeens minder geld kwijt dan eerst. Het was een experimentje maar bevalt goed.
lientje69 schreef op 14-06-2026 om 21:33:
Ik woon in de polder. Ben momenteel herstellende van hersenbloedingen ( vraag of dat ooit nog lukt) en ben vanwege energie gebrek en onafhankelijkheid dolblij dat ik een rijbewijs en een autootje heb. Zou echt niet zonder willen.
Mag je rijden na je hersenbloedingen Lientje?
Ik dacht dat dat niet mocht als je nog niet geheel hersteld was?
Mijn ouders kregen een auto toen ik een jaar of 7 was. Mijn moeder haalde pas jaren later, op haar 40e, haar rijbewijs. Ze was er dolblij mee en het gaf haar enorme vrijheid. Helaas kon ze er maar kort van genieten want op haar 47e kreeg ze haar eerste herseninfarct en kort daarna een bijna fatale waarna ze nooit meer heeft kunnen rijden.
Ik zie mijn rijbewijs en auto ook als een van mijn grootste vrijheden en zou niet zonder willen.
Groentetuin schreef op 14-06-2026 om 22:27:
[..]
Mag je rijden na je hersenbloedingen Lientje?
Ik dacht dat dat niet mocht als je nog niet geheel hersteld was?
Dat mag ook niet. Je moet opnieuw medisch gekeurd worden.
Groentetuin schreef op 14-06-2026 om 22:27:
[..]
Mag je rijden na je hersenbloedingen Lientje?
Ik dacht dat dat niet mocht als je nog niet geheel hersteld was?
Ik kan mijn been en arm gewoon bewegen. Ben niet verlamd geweest. Alleen heel kort vlak erna, dat was alweer over toen de ambulance kwam. Volgens de neuroloog mocht ik dus 2 weken niet rijden. Inmiddels ben ik 8 maanden verder en had ik tot op vorige week , alleen maar korte ritjes gedaan van maximaal 15 kilometer ( en dus zo'n 10 minuten) Afgelopen donderdag heb ik voor het eerst een klein half uurtje ( 30 km ) gereden in de spits en zelfs snelweg. Moest man ophalen. Dat ging goed maar ik blijf voorzichtig voorlopig. Meestal rijdt man. Ik vind het toch wat spannend, ben bang dat ik door energie gebrek of overprikkeling fouten maak in het verkeer. Dat vertrouwen moet weer terug komen denk ik. Maar ja. Ik mag dus autorijden gelukkig. Kom ik nog eens het dorp uit. 
En hoef ik voor fysio en ergo geen chauffeur te regelen.
MMcGonagall schreef op 14-06-2026 om 22:29:
[..]
Dat mag ook niet. Je moet opnieuw medisch gekeurd worden.
Volgens de neuroloog alleen bij uitval van ledematen. Alles werkt nog goed bij mij. Ik heb zelf 0 energie maar dat beperkt me niet in schakelen , kijken enz. . En hoef de auto gelukkig niet zelf aan te zwengelen. Heb dit specifiek gevraagd aan de neuroloog. Neem toch aan dat die de regels kent. Zal vaker voorkomen.. Overigens kan je dit zelf googelen. Ik vind plaatjes plakken nog steeds lastig. Maar als je Googled op : mag je autorijden na een hersenbloeding zonder restletsel kan je het lezen. En zoals ik al schreef , bouw ik dit evengoed heel voorzichtig en langzaam op. Gewoon. Voor de zekerheid.
Ik heb gewoon geluk gehad dat ik tot de 5 procent behoor die geen zichtbaar restletsel heeft na een hersenbloeding.