Vergissing met je geheugen (luchtig topic)
Wat dacht jij je te herinneren en bleek toch anders te zijn?
Naar aanleiding van hoe betrouwbaar je geheugen (niet) is /kan zijn zoveel jaar later.
Ik zit een beetje Maestro te kijken. Jamai Loman doet eraan mee. Ik was ervan overtuigd dat hij beroemd werd toen ik op de middelbare school zat, maar blijkbaar won hij Idols pas toen ik student was.
Waar ik mijn sleutels veilig had opgeborgen is meestal anders dan ik had onthouden.
in combinatie met last-minute en iets wel of niet dubbel bezitten:
- twee paraplu s mee naar Londen (Eurostar)
- of naar het werk
- twee deos maar geen kam
- wel tandpasta maar geen tandenborstel
Het zal bij mij vast ook wel gebeuren, maar ik zou niet zo gauw een herinnering weten die ik kan controleren.
Ik moet een aantal keer per jaar naar een andere locatie van mijn werkgever voor bij- of nascholingen. In mijn herinnering is het een uur fietsen. Vandaag bleek weer dat ik er in 35 minuten ben. Ik zat dus daar weer een half uur te wachten. Ik bedacht me toen dat ik de vorige keer daar ook lang heb zitten wachten.
Ik zag ooit Legends of the Fall in de gids staan en dacht: "die ga ik kijken, die heb ik nog nooit gezien!"
Na 45 minuten in de film herinnerde ik mij dat Legends of the Fall mijn lievelingsfilm was.
Ik kan nog steeds niet uitleggen hoe dit heeft kunnen gebeuren, want ik sta bekend om mijn uitzonderlijke goede geheugen.
Vf_Watervrouw schreef op 15-09-2026 om 16:32:
in combinatie met last-minute en iets wel of niet dubbel bezitten:
- twee paraplu s mee naar Londen (Eurostar)
- of naar het werk
- twee deos maar geen kam
- wel tandpasta maar geen tandenborstel
Hahaha, lekker ingepakt dus 
Ik was eens op vakantie met een vriendin en zij sprak halverwege de week haar verbazing uit dat ik elke dag wel iets vergat. Zonnebrand, zonnebril, portemonnee, waterfles. Terwijl het voor mij een hele prestatie was dat ik de rest wel allemaal mee had.
Waar ik soms last van heb, is dat ik mensen (bekende gezichten) niet kan plaatsen als ik ze op een andere plek zie. Ik ben best goed in het onthouden van gezichten. Maar als ik bijv een oud-collega op vakantie tegen kom in korte broek, moet ik heel erg nadenken: Wie is die man ook alweer?
Ik bedenk me nu een raardere. Ik onthoud soms niet of mensen overleden zijn. Bijv BN'ers. Maar ook vaders en moeders van vrienden en vriendinnen van vroeger... die zijn nu zo'n beetje 'aan de beurt'. Uiteraard niet de mensen die ik nog zie, maar de mensen van wie ik het via via via nog een beetje mee krijg.
Ik nam een keer een extra slaapmatrasje mee voor een logeerpartij van een weekeinde.
Dus die zondagmiddag kreeg ik het terug en toen dacht ik "hij had toch een heel andere kleur?".
Ik denk dat ik mij destijds vergiste, maar ik zou hebben gezworen dat de kleur anders was.
(de verklaring zal wel zijn dat ik thuis nog een matje in die andere kleur had).
Nee joh, ik weet totaal de weg hier, zei ik tegen een vriendin in Parijs. Een uur later hopeloos verdwaald dus.
Dat met die films herken ik wel.
Dan denk ik oohhh leuke film lijkt me dat, en er dan halverwege achter komen dat ik die ooit al eens heb gezien.
Damoontje schreef op 16-09-2026 om 05:24:
[..]
Waar ik soms last van heb, is dat ik mensen (bekende gezichten) niet kan plaatsen als ik ze op een andere plek zie. Ik ben best goed in het onthouden van gezichten. Maar als ik bijv een oud-collega op vakantie tegen kom in korte broek, moet ik heel erg nadenken: Wie is die man ook alweer?
Huh, ik dacht altijd dat dat vrij normaal is? Ik merk t tenminste bij meer mensen. Dan heb ik, bv., bij de AH al in de gaten dat er iemand loopt die ik alleen ken uit t zwembad en dan zie je die persoon peinzend naar je kijken, zo van, ik KEN jou ergens van...
En uiteraard heb ik dat zelf ook wel eens, bv als je in n andere stad n bekende tegen t lijf loopt.
Ik had een keer het verlengde daarvan. Ik zat met een vriendin op het terras en er liep een moeder van een oud klasgenootje van onze zoon langs en maakte even een praatje. We wisselden wat algemeenheden uit en toen vroeg ik op haar hoe het met haar zoon ging en de nieuwe school beviel. Toen bleek de vrouw een heel andere vrouw te zijn, ze had geen kinderen en had maar meegepraat omdat ze dacht “die ken ik vast ergens van, maar geen idee meer waarvan” Ik heb hartelijk om dat geheugen van mij moeten lachen daar op dat terras. Ik heb inderdaad regelmatig dat idee van “waar ken ik die van en dan twijfel twijfel” en nu was ik zo zeker .. 🤣
TineWinkel schreef op 16-09-2026 om 22:01:
[..]
Huh, ik dacht altijd dat dat vrij normaal is? Ik merk t tenminste bij meer mensen. Dan heb ik, bv., bij de AH al in de gaten dat er iemand loopt die ik alleen ken uit t zwembad en dan zie je die persoon peinzend naar je kijken, zo van, ik KEN jou ergens van...
En uiteraard heb ik dat zelf ook wel eens, bv als je in n andere stad n bekende tegen t lijf loopt.
Ja, voor mij is het ook de norm helaas. Soms wel heel gênant. Maar je doet er zo weinig aan.
TineWinkel schreef op 16-09-2026 om 22:01:
[..]
Huh, ik dacht altijd dat dat vrij normaal is? Ik merk t tenminste bij meer mensen. Dan heb ik, bv., bij de AH al in de gaten dat er iemand loopt die ik alleen ken uit t zwembad en dan zie je die persoon peinzend naar je kijken, zo van, ik KEN jou ergens van...
En uiteraard heb ik dat zelf ook wel eens, bv als je in n andere stad n bekende tegen t lijf loopt.
Jij hebt tenminste nog het idee "die ken ik ergens van...". Als ik de kantinejuf (waar ik nota bene heel goed mee ben en privé app) aan de andere kant van het pand tegenkom, is mijn reactie "ik heb die persoon nog nooit van mijn leven gezien!"
Ik ben er altijd wel eerlijk in. Dat ik zeg: Je hebt een heel bekend gezicht maar ik kan je even niet plaatsen. Soms als ik dan de stem hoor weet ik het al, een andere keer is het even zoeken.
Ik hoor ook wel eens dat mensen dan een heel gesprek voeren en aan het einde van het gesprek nog steeds niet weten wie het nou was 
Laatst was mijn vroegere buurman Harry op verjaardag bij mijn ouders. Hij sprak de vriendin van mijn moeder aan en stelde een beetje vreemde vragen. Later konden moeder en haar vriendin de conclusie trekken dat Harry dacht dat hij een zus van mijn moeder naast zich had en dat al die vragen daarover gingen. Volgens mij moeder werd het een heel raar gesprek waarin die vriendin ook niet gezegd heeft 'Joh je bent in de war met Cato' maar gewoon al die vragen ging beantwoorden.
Overigens snap ik de verwarring wel, die dames op leeftijd gaan soms ook hetzelfde gekleed. Eigenlijk jammer dat Cato niet de kamer in kwam stappen.