Man-partner-vriend-die kerel waarmee...
Luchtig topic! Maar ik ben wel benieuwd hoe anderen hierin staan.
Vandaag kwam ik (24 jaar samen met dezelfde man, niet getrouwd) samen met een vriendin (wel getrouwd) een gezamenlijke kennis tegen. We kletsten wat bij, waarbij ik het ook over mijn man en mijn kinderen had.
"Oh, sinds wanneer ben je getrouwd?" aldus vriendin. Volgens haar kan ik het niet over mijn man hebben, want we zijn niet getrouwd.
Ik dacht eerst dat ze een grapje maakte. Wat maakt het uit? Al noem ik hem mijn poekie 🤣. Maar ze was bloedserieus. Vriend of partner. Door hem mijn man te noemen schep ik een beeld dat niet klopt. Wat zijn jullie gedachten hierover?
Volgens mij kun je gewoon man of vrouw zeggen zonder getrouwd te zijn. De titel die exclusief voor getrouwden is lijkt mij eerder echtgenoot/echtgenote.
Sowieso betweterig geneuzel van je vriendin. Je maakt zelf wel uit hoe je je vent noemt.
Zelf ben ik getrouwd toen ik 22 was. Nu dus 21 jaar geleden. Toen heb ik zijn achternaam aangenomen en die gebruik ik nog steeds. Ik vind het leuk dat we nu als gezin allemaal dezelfde achternaam hebben. Maar als ik er nu voor zou staan weet ik niet of ik nog zijn achternaam zou aannemen. Het voelt zo ouderwets. Ik moet zeggen dat mijn denkwijze toen ik 22 was sws veel patriarchaler was dan nu.
Ik heb het altijd over partner omdat het mensen niets aan gaat of dat een man of vrouw is en hoe diegene zich identificeert en of we wel of niet getrouwd zijn.
Mijn schoonmoeder noemde de vriend van de buurvrouw: “die vent woar Tiny ‘t mee dut”. Dus dat kan ook altijd nog.
Voortaan heel irritant "mijn schatje" zeggen.
Bonus als je er "me schatje" van maakt.
naar aanleiding van je vraag : totale BS, wat maakt het tegenwoordig uit 
had ooit hetzelfde gesprek met een klant en die sprak ook over haar ''man'' maar zei al snel ja we zijn niet getrouwd maar om het nou als 45-jarige het over je vriend te hebben is ook wat ''kinderachtig''.
hier ook getrouwd sinds 1.5 maand, maar zeg soms nog steeds vriend in plaats van man, moet er nog aan wennen denk ik/ het voelt zo volwassen hahahaha, net als het feit dat ik nu een dubbele achternaam heb 
laatst waren we ergens en toen zei hij ook: dat zal ik met mijn vrouw bespreken en ik had echt zoiets HUH ohja ben nu getrouwd 
Zelf associeer ik 'man' ook met getrouwd. Maar ik snap ook wel dat 'vriend' misschien niet de lading dekt en partner te zakelijk of onzijdig voelt.
Ik zeg gewoon vriend, kan me ook niet voorstellen dat ik opeens mijn man zou zeggen als we niet getrouwd zijn eigenlijk. Toch best een omslag en vanaf wanneer zeg je dat dan. 11 jaar samen met ex, geregistreerd partnerschap maar ook toen zei ik vriend. Partner zeg ik nooit, vind ik heel zakelijk klinken. Ik zeg of vriend of mijn verkering, hoewel dat weer beetje puberaal is ahaha.
Euphoria schreef op 03-08-2026 om 15:48:
[..]
Hartstikke leuk, een bruiloft naam mijn smaak.
Als klein meisje heb ik nooit gedroomd over een trouwjurk of trouwerij. Ik ben nu 65+ en ben modern opgevoed en kreeg nog net een staartje van de Hippy beweging mee. Maar uiteindelijk bleek het voor ons de meest praktische oplossing. Ik vond en vind een kind een veel grotere verbintenis dan een trouwerij.
oudmaarnognietkoud schreef op 04-08-2026 om 12:03:
[..]
Als klein meisje heb ik nooit gedroomd over een trouwjurk of trouwerij. Ik ben nu 65+ en ben modern opgevoed en kreeg nog net een staartje van de Hippy beweging mee. Maar uiteindelijk bleek het voor ons de meest praktische oplossing. Ik vond en vind een kind een veel grotere verbintenis dan een trouwerij.
Nou dat laatste heb ik ook. Ik zit voor altijd aan deze man vast, zelfs als we uit elkaar zouden gaan. Een grotere verbintenis krijg je niet.
Hier was het net wat uitkwam. In sommige situaties was echtgenoot handiger, meestal tijdens vakanties. Verder was het partner, verkering, vriend of zo. Vriend was soms wat onhandig omdat ik ook mannelijke vrienden had, dus dan had ik het in mijn gesprek sneller over mijn partner of [voornaam partner].